การปกป้องที่เกินขอบเขต

เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่เดินตรวจตราอยู่รอบระเบียงห้องนอนส่วนตัว คือสิ่งเดียวที่ดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของรินลดามาตลอดสามวันเต็ม นับตั้งแต่เหตุการณ์ลอบยิงที่คฤหาสน์ริมน้ำ คีรินก็ราวีและยกระดับความปลอดภัยให้เธอกลายเป็นนักโทษในกรงทองที่มองไม่เห็นลูกกรง ชายหนุ่มเพิ่มบอดี้การ์ดชุดดำอีกสองเท่าตัว ยืนประกบหน้าห้อง ตรวจสอบทุกอย่างแม้กระทั่งอาหารและน้ำดื่ม จนเธอรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนในห้องนี้กำลังจะหมดลงทุกที รินลดาปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิด เสียงกระดาษร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นพรมราคาแพง แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอเดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง จนชายชุดดำสองคนที่ยืนเฝ้าสะดุ้งเล็กน้อย "บอกเจ้านายของพวกคุณมาพบฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงหวานเอ่ยสั่งด้วยความเหลืออด ดวงตาคู่สวยฉายแววเดเด็ดเดี่ยวและกรุ่นโกรธ "ขอประทานโทษครับคุณรินลดา ท่านประธานสั่งไว้ว่าห้ามคุณก้าวเท้าออกจากห้องนี้โดยเด็ดขาด จนกว่าทีมรักษาความปลอดภัยจะเคลียร์พื้นที่รอบนอกเสร็จสิ้นครับ" หัวหน้าบอดี้การ์ดตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตาหลบเลี่ยงความโกรธเกรี้ยวของเธอ "นี่ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงนะ! พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาขังฉันไว้แบบนี้!" รินลดาตวาดลั่น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอสูญเสียอิสรภาพ ยิ่งกว่าตอนที่มาร์คัสตามรังควานเสียอีก เพราะคีรินทำมันด้วยความเผด็จการและอ้างความปลอดภัยเป็นเกราะป้องกัน "ผมไม่ได้ขัง... แต่ผมกำลังปกป้องต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากทางเดินมืดสลัว คีรินก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็น เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามและรอยสักรางเลือนบนผิวเนื้อ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันจนบอดี้การ์ดทั้งสองต้องโค้งคำนับแล้วถอยร่นออกไป ปิดประตูลงให้อย่างรู้หน้าที่ รินลดาถอยหลังกรูดเมื่อร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเธอติดขัดไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้มีต่อเธอเสมอ แม้ในยามที่เธอโกรธจนตัวสั่นก็ตาม "คุณทำเกินไปแล้วนะคีริน!" รินลดาเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใสด้วยความคับแค้นใจ "คุณทำเหมือนฉันเป็นนักโทษ คุณส่งคนมาก้าวก่ายทุกพื้นที่ส่วนตัว แม้แต่ในห้องน้ำคุณยังจะให้คนยืนเฝ้าด้วยไหมล่ะ!" คีรินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก มือหนายื่นออกไปจับปลายคางเรียวเชยขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "ถ้าฉันทำแล้วเธอปลอดภัย ฉันจะทำมากกว่านี้อีกรินลดา" เสียงของเขาพร่าต่ำ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่มีรอยล้อเล่น "มาร์คัสมันกำลังคลั่ง มันรู้จุดอ่อนของฉัน และจุดอ่อนนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่ไง" "ฉันไม่ใช่จุดอ่อนของคุณ!" เธอปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความโมโห ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอไม่อาจยอมจำนนต่อคำพูดกดขี่นั้น "คุณทำแบบนี้เพราะต้องการควบคุม ฉันเป็นแค่เครื่องมือที่คุณใช้สนองความต้องการและประกาศศักดาว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องของๆ คุณต่างหาก!" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของคีรินก็วูบไหว ประกายไฟแห่งความดุดันลุกโชนขึ้นในนัยน์ตาคู่คม ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "ใช่... เธอคือของๆ ฉัน" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินแก้มเนียน "และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปจากอ้อมแขนนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินล่า หรือขังเธอไว้ในกรงทองไปตลอดชีวิต ฉันก็ยอมทำทั้งนั้น!" "คนบ้า! ปล่อยฉันนะ..." คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์และการแสดงออกถึงความกระหายที่ถูกกดทับมาหลายวัน คีรินบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินลัดาดิ้นรนขัดขืน ทุบอกแกร่งอั้กๆ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอำนาจได้ มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบกระชับท้ายทอยบังคับให้เธอรับรสจูบที่ลึกล้ำและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแนบจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำด้วยความโกรธเกรี้ยวและปรารถนาที่โหมกระหน่ำ ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มสั่นคลอนเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเริ่มลูบไล้ปัดป่ายไปตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำสีใสที่มุมปากให้อย่างทะนุถนอม ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมายังคงดุดันและเด็ดขาด "จำไว้รินลดา... ทุกตารางนิ้ว ทุกรอยสัมผัสบนตัวเธอ เป็นสิทธิ์ของฉันแต่เพียงผู้เดียว" เขาก้มลงกระซิบแนบใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่อันตราย "คืนนี้... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะฉันจะแสดงให้เห็นว่า การปกป้องของฉันมันมีความหมายว่าอะไรบ้าง" รินลดาตัวชาดิ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนระคนความปรารถนาที่เธอเองก็รังเกียจตัวเองที่เผลอไผลไปกับมัน สายตาของเขาที่จ้องมองมาสะท้อนเงาความมืดมนที่พร้อมจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาประทับรอยจูบซ้ำลงบนซอกคอขาว เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากชั้นล่างของคฤหาสน์ ตามด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นหวีดหวานแสบแก้วหู แรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกหน้าต่างห้องนอนร้าวเป็นทางยาว คีรินชะงักกึก นัยน์ตาเหยี่ยวเปลี่ยนเป็นคมกลาดดุจใบมีดในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากรินลดาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว "เกิดอะไรขึ้น..." รินลดาหน้าซีดเผือด เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเทา คีรินไม่ตอบ เขาหันไปคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ไอ้พวกหนูสกปรกมันกล้าบุกเข้ามาถึงรัง..." ยังไม่ทันที่คีรินจะพูดจบ ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทก็ถูกแรงกระแทกจากระเบิดทำลายกลอนจนพังกระเด็นเข้าหาตัวห้อง ควันพิษและเศษปูนคละคลุ้งไปทั่ว พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ลอยละลิ่วเข้ามานอนแน่นิ่งจมกองเลือดที่พื้น และที่หน้าประตูนั้น... ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเย็นเยียบที่เธอกลัวที่สุดกำลังก้าวเข้ามาพร้อมปืนเก็บเสียงในมือ "สวัสดีครับ คุณคีริน... ดูเหมือนว่าการปกป้องของคุณ จะมีรอยรั่วซะแล้วสิครับ" มาร์คัสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ