เมื่อไฟราคะเริ่มต้น

"ถ้าคิดจะเล่นเกมนี้กับผม รินลดา... คุณต้องเตรียมใจไว้ให้ดีว่า ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำอันเยือกเย็นที่เจือปนไปด้วยความกระหายดิบเถื่อนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบของคีริน แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบโครงหน้าคมคายดุจรูปสลักของมาเฟียหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปิด รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามรักษาสีหน้าให้แข็งกร้าวที่สุดเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ แม้ลึกๆ จะรู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงลูกนกที่ติดอยู่ในกำมือของราชสีห์ไร้ความปรานีอย่างเขา "ฉันไม่ได้อยากเล่นเกมอะไรกับคุณทั้งนั้น คีริน... สิ่งที่ฉันต้องการมีเพียงแค่ปล่อยพี่ชายของฉันไป แล้วเราต่างคนต่างอยู่" เธอกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่หาอันตราย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างช้าๆ ดุจนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกของรินลดา ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "ต่างคนต่างอยู่เหรอ?" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนนุ่ม "คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ต่อรองตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของผมแล้วหรือไง รินลดา... คุณเดินเข้ามาหาผมเองนะ" ยามเมื่อร่างสูงก้าวเข้าไปประชิด รินลดาถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ไร้ซึ่งหนทางหลบ มือหนาของคีรินเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่เด็ดขาดและหนักแน่นจนเธอไม่มีทางสะบัดหลุด ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนก ไล่เรื่อยลงมายังลำคอระหงที่ไหวระริกตามจังหวะการเต้นของชีพจร "ปล่อยนะ..." เธอพยายามขัดขืน ออกแรงผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แต่มันช่างไร้ความหมาย ราวกับเอาหยดน้ำไปสาดใส่กองเพลิง "ไม่ปล่อย... และจากนี้ไป ผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหลุดมือไปไหนอีกแล้ว" คำพูดนั้นไม่ได้เอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้มานาน คีรินใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดแย้งกันระหว่างความดิบเถื่อนและความอ่อนโยนชวนให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ รินลดาพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความหวั่นไหว แต่ทว่า... ปฏิกิริยาของร่างกายกลับทรยศความคิด เธอกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนผิวเนื้อ ความใกล้ชิดที่แนบ "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำเสียงสั่น "ใช่... ผมบ้า เพราะคุณคนเดียว" สิ้นคำพูดนั้น คีรินก็ก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวหรือปฏิเสธ รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ดั่งพายุฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างกระหายหิว รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงขัดขืนที่มีค่อยๆ มือหนาเลื่อนมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความร้อนจากร่างของชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามา จนทำให้ผิวเนื้อของหญิงสาวซ่านสั่นสะท้าน รสจูบที่เคยป่าเถื่อนและดุดัน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คีรินผ่อนปรนความรุนแรงลงเล็กน้อย เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยชั้นเชิงการเร้าโลมที่เหนือกว่า เขาขบเม้มริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ ก่อนจะดูดซับความหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรินลดาต้องเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม ปล่อยให้ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวพันตักตวงความหอมหวานได้อย่างตามอำเภอใจ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังประสานกันไปทั่วห้องทำงานมืดทึบ รินลดาเผลอยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บคมจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวขาเริ่มอ่อนแรงลงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มที่โอบรัดเอวเธอไว้มั่น ประคองร่างของเธอให้ลอยเหนือพื้นเล็กน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา เปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นจากความโกรธเกรี้ยวและแรงดึงดูดอันมืดมน บัดนี้ได้ลุกลามแผดเผาทุกความยับยั้งชั่งใจจนมอดไหม้ รินลดาหลับตาลงปล่อยให้รสสวาทนี้ครอบงำความรู้สึกทั้งหมด ยอมจำนนต่อสัมผัสอันชำนาญและร้อนแรงที่เขามอบให้อย่างไร้ทางต้านทาน คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบของเขาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง และนัยน์ตากลมโตที่ฉ่ำวัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวามไหว "เห็นไหมครับ รินลดา..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ "ร่างกายของคุณมันซื่อสัตย์กว่าปากที่คุณใช้ปฏิเสธผมเสียอีก" รินลดาหอบหายใจถี่กระชั้น เธอยังคงพยายามดึงสติที่หลุดลอยกลับคืนมา แม้หัวใจจะเต้นรัวแรงจนแทบระเบิด และริมฝีปากยังคงชาหนึบจากรสจูบเมื่อครู่ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งรัก ทั้งกลัว และโหยหาในเวลาเดียวกัน "คุณอย่ามั่นใจนักเลย คีริน..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ "นี่มันก็แค่... อารมณ์ชั่ววูบ" คีรินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นใจในชัยชนะ มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าเนียนออกอย่างทะนุถนอมผิดกับท่าทีก่อนหน้า ก่อนจะโน้มใบกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เธอต้องช็อกจนตัวแข็งทื่อ "อารมณ์ชั่ววูบเหรอครับ? น่าเสียดายนะ... ที่ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสักนิด" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ "เพราะตอนนี้... พี่ชายของคุณเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า ยอมเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดให้ผมแลกกับการที่คุณจะอยู่เป็น 'ภรรยา' ของผมบนเตียงนี้ไปตลอดชีวิต... คุณว่ายังไงล่ะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ