รสจูบที่ลืมไม่ลง

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงกิโยตินที่ตัดขาดรินลดากHอกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ร่างบางในชุดเดรสสีเข้มถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้มะเกลือเนื้อหนา ความเย็นเยียบจากวัตถุดิบราคาแพงแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามา แต่ยังเทียบไม่ได้กับความหนתาวเหน็บที่แผ่ซ่านมาจากสายตาของคีริน มาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับพญาราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาจักรของมันเอง "คิดจะหนีไปฟ้องใครที่ไหนอีกล่ะ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมา ปิดกั้นทุกช่องทางหนี มือหนาข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ รินลดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่นจนแทบกระเด็นออกมาหลุดจากซี่โครง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอปฏิเสธที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายคนนี้เห็น "ฉันไม่ได้จะหนี... ฉันแค่ไม่อยากทนอยู่ร่วมห้องกับคนที่ไร้เหตุผลอย่างคุณ" เธอกัดฟันตอบ น้ำเสียงสั่นระริกเล็กน้อยแต่ยังคงความแข็งกร้าว คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี เขามองเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตากลมโตคู่นั้น มันช่างน่าหลงใหลและกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ..." นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมไปแตะที่คางมนของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส รินลดาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางนั้นแม้จะไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่ก็เด็ดขาดเกินกว่าจะขัดขืน "คนที่ไร้เหตุผลคือเธอต่างหาก รินลดา ที่กล้าต่อรองกับคนที่ถือชีวิตของพี่ชายเธอไว้ในกำมือ" "คุณมันสารเลว คีริน!" คำด่าทอนั้นไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มโกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับกัน รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทายกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น เขาก้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของผู้หญิงตรงหน้ากำลังทำให้สติสัมปชัญญะที่เข้มงวดของเขาเริ่มพังทลาย "ถ้าฉันเลว... เธอก็คงต้องลองชิมความเลวของฉันดูสักตั้งแล้วล่ะ" สิ้นคำพูดนั้น คีรินก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เปล่งวาจาใดออกมาอีก ริมฝีปากหนาร้อนระอุประทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มหยุ่นของเธออย่างอุกอาจและเร่าร้อน รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างระดมทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอนั้นเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า จูบแรกไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสสัมผัสดิบเถื่อน รุกเร้า และตักตวงความหวานล้ำจากริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาสำรวจความนุ่มภายในโพรงปาก กวาดต้อนความหอมหวานที่เธอพยายามปิดกั้นอย่างดื้อรั้น ความวาบหวามสายหนึ่งพุ่งพล่านจากท้องน้อยแล่นริ้วขึ้นมาสู่สมองจนชาวาบ ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แรงต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อฝ่ามือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น บด ริมฝีปากแนบสนิทลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียวกัน รินลคารู้สึกราวกับสติสตังหลุดลอยไปในห้วงอวกาศ รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่หาอันร้อนแรงนี้กำลังแผดเผาทุกเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมานานปี ความโหยหาบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดใจถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นผ่านสัมผัสวาบหวามนี้ เธอยอมจำนนต่อรสจูบที่ลืมไม่ลงนี้อย่างช้าๆ มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คีรินผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกจากริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยของเธออย่างอ้อยอิ่ง เขายังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ชิด ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนและซอกคอหอมกรุ่น เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงบ มาเฟียหนุ่มก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงกระซิบแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม จนทำให้หัวใจของรินลตาสั่นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและลุ่มหลงในคราวเดียวกัน "จำรสชาตินี้ไว้ให้ดี... เพราะหลังจากนี้ เธอจะไม่มีวันได้เป็นอิสระจากฉันอีกต่อไป..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงสวาทและอารมณ์อันเข้มข้นจนแทบขาดใจนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ของเราไว้แล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ