อย่าคิดว่าจะหนีพ้น

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง แทบจะแหลกสลายลงด้วยอุณหภูมิความเดือดดาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือทุกสิ่ง คีรินยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตนเข้าหาหญิงสาวที่ถูกต้อนให้ถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังกระจกใสเบื้องหลัง เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่ทว่าในห้วงเวลานี้ ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นได้เท่ากับรินลดา "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะ คีริน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะปกป้องศักดิ์ศรีอันเปราะบางของตนเองเอาไว้ แม้ว่าเรียวขาคู่นั้นจะสั่นเทาด้วยแรงกดดันมหาศาลที่เขาจงใจแผ่เข้าใส่เธอก็ตาม คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นดุดันและเย็นชาจนน่าขนลุก นิ้วแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วที่ผ่านการถืออาวุธมาโชกโชนทำ1ให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความตื่นกลัวระคนปั่นป่วน "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอนรินลดา?" เขาโน้มใบหน้าคมคายลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอเอาไว้ให้ดี... ตั้งแต่วินาทีที่พี่ชายโง่ๆ ของเธอเอาตัวเธอมาจำนองไว้กับฉัน ทุกตารางนิ้ว ทุกความรู้สึก และแม้แต่ลมหายใจของเธอ มันก็เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!" คำประกาศกร้าวราชามาเฟียนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงัน รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวราายกับจะหลุดออกมานอกอก ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เธอพยายามจะผลักไดอกแกร่งออกห่าง ทว่าแผงอกนั้นกลับมั่นคงดุจกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ฉันไม่ใช่สิ่งของ! ฉันเป็นคน มีความรู้สึก มีศักดิ์ศรี!" "ศักดิ์ศรีเหรอ?" คีรินทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความกระหายที่ถูกปลุกเร้า เขาฉวยข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะของเธออย่างง่ายดาย แรงบีบที่พอเหมาะทำให้เธอขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจปรารถนา ร่างกายแนบชิดติดกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "คนที่มีศักดิ์ศรีเขาไม่เอาตัวเองมาเร่ขายเพื่อใช้หนี้หรอกนะรินลดา... แต่ในเมื่อเธอเลือกทางนี้แล้ว ก็จงเรียนรู้ที่จะทำหน้าที่ 'สมบัติ' ของฉันให้ดีที่สุดก็แล้วกัน" สัมผัสอันดุดันแต่แฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดอันตรายทำให้รินลดาหายใจติดขัด เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะเอื้อnเอ่ยคำปฏิเสธ รสจูบในคราแรกเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความดุดัน ราวกับจะบดขยี้ความอวดดีทั้งหมดให้แหลکคามือ แต่ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้อนจากความพยายามต่อต้านที่ค่อยๆ อ่อนระโหยโรยแรงลง ความนุ่มละมุนและลีคาร้อนแรงที่ถูกหล่อหลอมด้วยประสบการณ์อันโชกโชนก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงบรรยากาศรอบกายให้ร้อนระอุขึ้นอย่างน่าใจหาย มือแกร่งที่เคยพันธนาการข้อมือของเธอไว้ เปลี่ยนมาโอบประคองท้ายทอยบังคับให้เธอยอมรับรสจูบที่ล้ำลึกและวาบหวามยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินลดาพยายามทุบตีประท้วงด้วยเรียวแรงอันน้อยนิด แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ อ้อมแขนที่โอบรัดรอบเอวคอดก็ยิ่งกระชับแน่นรากับจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือนภายใต้พิษสวาทที่คีรินจงใจมอมเมา กลื่นกินทิฐิและศักดิ์ศรีทั้งหมดให้มอดไหม้ไปกับเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่เขาก่อขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันยาวนาน ร่างทั้งสองร่างทอดเงาทับซ้อนกันแนบแน่นบนเตียงนอนกว้างที่รายล้อมด้วยม่านสีเข้ม คีรินก้มลงกระซิบชิดริมหูของคนที่นอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่าง เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "จำไว้... อย่าคิดหนีฉันเป็นอันขาด เพราะต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาทรมานด้วยไฟสวาทแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ในขณะที่ริมฝีปากหยักกำลังจะประทับจูบลงบนซอกคอขาวเนียนเพื่อสานต่อความเร่าร้อนที่ยังไม่มอดดับ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงรายงานอย่างร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาล้อมโกดังสินค้าทางเหนือของเราเมื่อสักครู่นี้ครับ!" คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินลดาที่นอนอยู่ใต้ร่างสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ขณะที่คีรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับสายตาที่มองไปยังประตูห้องด้วยความเหี้ยมเกรียมเกินกว่าจะคาดเดา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ