สัมผัสแรกที่ตื่นกลัว

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ระหว่างคนทั้งสองลงได้เลยแม้แต่น้อย "เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น รินลดา... และเธอคือคนที่จะต้องรับผลกรรมทั้งหมดแทนมัน!" คำประกาศกร้าวที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทำให้ร่างบางของหญิงสาวสะั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ รินลดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของโลหิตเจือจางใน ภายในช่องปากสะท้อนถึงความเจ็บปวดและศักดิ์ศรีที่กำลังถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เธอถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ ที่เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่ทว่าความมืดมิดในแววตาคมกริบของคีรินกลับน่ากลัวและดึงดูดสายตาเธอไว้มากกว่าสิ่งอื่นใด "คุณมันคนไร้เหตุผล... พี่ชายฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายธุรกิจของคุณ!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นดุดันและทรงอำนาจจนบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่น ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพง "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและแรงปรารถนาที่ยากจะคาดเดา "พี่ชายตัวดีของเธอยักยอกเงินไปสิบล้าน แถมยังหักหลังฉันไปสัญญากับมาร์คัส... ศัตรูตัวฉกาจของฉันคิดว่าฉันควรจะปล่อยมันไปทั้งที่มันเหยียบหน้าฉันอย่างนั้นเหรอ รินลดา" นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ แม้หญิงสาวจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่คีรินกลับใช้นิ้วโป้งกดรั้งคางของเธอให้หันกลับมาสบตา บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาในทุกอณูสัมผัส "ปล่อยฉันนะ!" รินลดาปัดมือเขาออกอย่างแรง พร้อมกับถอยหลังหนีจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ ชั่วพริบตาเดียว คีรินก็ใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างความโกรธเกรี้ยวและแรงดึงดูดทางเพศที่พุ่งพล่าน ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่กระชั้นชิด คีรินก้มมองเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่างด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความดุดันเจือด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้า ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการขบกัดอย่างลืมตัว "จำเอาไว้ให้ดี... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร่างกาย ลมหายใจ และแม้แต่จิตวิญญาณของเธอ เป็นของฉัน คีริน คนนี้คนเดียวเท่านั้น" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบแนบชิดใบหู รอร้อนผ่าวจากริมฝีปากของเขาที่ปัดผ่านลาดไหล่เปลือยเปล่า ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "คุณมัน... คนสารเลว..." รินลดาเค้นเสียงด่าทอออกไปด้วยความคับแค้นใจ น้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตาแต่ไม่มีวันยอมปล่อยให้มันไหลร่วงหล่นลงมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "ใช่... ฉันมันเลว" คีรินยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "และเธอก็เลือกที่จะเดินเข้ามาในกองไฟนี้เอง... รินลดา" ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาบนเรียวปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่บดขยี้อย่างหนักหน่วง เรียวปากบางพยายามเม้มแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานอภิมหาอำนาจแห่งความเร่าร้อนนี้ได้ คีรินขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับสัมผัสวาบหวาม ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและลึกซึ้งทำเอาสติสัมปชัญญะของรินลดาพร่าเลือน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความโกรธแค้นในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาจนกายสาวอ่อนระทวย มือแกร่งที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ คลายออกแล้วเลื่อนลงมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาทำเอาผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสและอารมณ์ปรารถนาที่เธอเองก็รังเกียจตัวเองที่เผลอไผลไปกับมัน "หวาน... หวานกว่าที่ฉันคิดเสียอีก" คีรินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ สายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน ปลดเปลื้องพันธนาการความอึดอัดด้วยการใช้นفสะโพกเบียดแทรกเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุทะลุขีดจำกัด รินลดาหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่คีรินกลับใช้มือใหญ่รวบมือทั้งสองข้างของเธอกุมไว้ด้วยมือเดียวอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วลาดไหล่และซอกคอระหง สร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน เสียงครางฮัมต่ำในลำคอของชายหนุ่มบ่งบอกถึงความพึงพอใจ ขณะที่รินลดาทำได้เพียงแอ่นกายหนีสัมผัสวาบหวามที่กัดกินสติปัญญาของเธอทีละน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนหาย เหลือเพียงเปลวเพลิงสวาทที่เขาเป็นคนจุดขึ้นและกำลังเผาผลาญเธอให้มอดไหม้ "ปล่อย... ได้โปรด..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเว้าวอนอย่างน่าสงสาร เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้สูงขึ้นเรื่อยๆ ใต้ร่มผ้า "สายไปแล้ว..." คีรินเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายและอำนาจที่เหนือกว่า "เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน" ในจังหวะที่หัวใจของรินลดากำลังจะยอมจำนนต่อแรงปรารถนาอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามา "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาลอบวางเพลิงที่โกดังสินค้าโซน C ของเราเมื่อสักครู่นี้ครับ!" ดวงตาคมกริบของคีรินชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากรินลดาช้าๆ แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตาเดียว เขาหันไปมองทางประตูด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาราวกับปีศาจ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อม คีรินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน ที่ทำให้เลือดในกายของรินลดาเย็นเฉียบลงทันที "เกมนี้มันสนุกกว่าที่คิด... และดูเหมือนพี่ชายของเธอจะเลือกทางตายเร็วกว่าที่กำหนดเสียแล้ว รินลดา" ขอบคุณที่ติดตามผลงานของธานินทร์แดนเถื่อนครับ