คำสั่งที่ต้องเชื่อฟัง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนคุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งตระกูลเลยแม้แต่น้อย คีรินยืนกอดอกพิงบานกระจกใสบานยักษ์ ทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งเรียบ แต่ทว่าดุดันราวกับพญามารที่กำลังรอขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ บนโซฟาหนังแท้สีเข้มเบื้องหน้า รินลดากำลังนั่งตัวตรงแหน่ว มือเรียวบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของพี่ชายที่ถูกสมุนของมาเฟียหนุ่มคุมตัวไว้เพื่อแลกกับอิสรภาพของเธอยังคงหลอนอยู่ในห้วงความคิด และยิ่งคำพูดทิ้งท้ายจากปากของคีรินเมื่อครู่ดังซ้ำขึ้นมาในหัว มันก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความระทึก "เกมนี้มันสนุกกว่าที่คิด... และดูเหมือนพี่ชายของเธอจะเลือกทางตายเร็วกว่าที่กำหนดเสียแล้ว รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันนั้นยังคงก้องกังวาน รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่หันกลับมามองเธอนิ่ง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมารอบตัวเขาจนบรรยากาศในห้องแทบจะขาดออกซิเจน เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "คุณต้องการอะไรอีก... ฉันยอมมาอยู่ที่นี่ ยอมแลกทุกอย่างตามที่คุณต้องการแล้วไง ทำไมยังไม่ปล่อยพี่ชายฉันไป!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและทรงพลัง ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาและอำนาจล้นเหลือโชยปะทะนาสิกของหญิงสาวจนเธอต้องเผลอผถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่าด้านหลังกลับเป็นพนักพิงโซฟาที่ปิดตายทางหนี "ปล่อยเหรอ? หึ... เธอยังไม่รู้จักกฎของโลกใบนี้ดีพอ รินลดา" คีรินหยุดยืนค้ำหัวเธอ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าเนียนใสที่รั้นและเต็มไปด้วยความพยศอย่างนึกสนุก ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของเขามักจะตัวสั่นงันท่ามกลางความหวาดกลัว แต่นอกจากแววตาวิตกกังวลแล้ว รินลดากลับซ่อนประกายไฟแห่งความท้าทายเอาไว้ลึกๆ และนั่น... คือสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มสูบฉีดอย่างรุนแรง "ฟังให้ดี... และจำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ เพราะฉันจะพูดมันแค่ครั้งเดียว" นิ้วโป้งหนาไล้เบาๆ บนริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ สัมผัสหยาบกร้านแต่ร้อนรุ่มทำให้รินลดาต้องสะท้านเฮือก เผลอห่อไหล่ด้วยความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน "กฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามขัดคำสั่งฉันไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น คำพูดของฉันคือประกาศิต ถ้าฉันบอกให้นั่งคุกเข่า เธอก็ไม่มีสิทธิ์ยืน" "คุณมันเผด็จการ!" รินลดาโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถูกเผง" คีรินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกดต่ำที่ทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม "กฎข้อที่สอง... ห้ามหนี ห้ามติดต่อโลกภายนอก และห้ามคิดตอดเล็กตอดน้อยทำตัวเป็นภาระ ถ้าเธอกล้าก้าวขาออกนอกประตูห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต... ศพแรกที่จะถูกส่งกลับไปให้น้องสาวผู้แสนดีดู จะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง" คำขู่ที่เรียบง่ายแต่เด็ดขาดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินลดาหน้าซีดเผือด ร่างกายชาวาบไปถึงไขสันหลัง ความดุดันและไร้ความปรานีในแววตาคู่นั้นบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ขู่เล่นๆ เธอกำหมัดแน่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า แต่กลับถูกกลืนกลับลงไปด้วยความแข็งกระด้างที่เธอยังคงต้องรักษาไว้ "แล้ว... กฎข้อสุดท้ายล่ะ?" เธอเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อใบหน้าคมคายของเขายื่นเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน คีรินไม่ตอบทันที ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยที่ดูขัดหูขัดตาในสายตาเขา มือหนาเลื่อนจากการเชยคางลงมาสัมผัสลาดไหล่บาง บีบเค้นเบาๆ ทว่าหนักหน่วงพอที่จะทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นขึ้นรอยแดง รสสัมผัสที่จงใจคุกคามทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก ความปรารถนาดิบเถื่อนเริ่มซ่อนเร้นอยู่ใต้แววตาเยือกเย็นนั้นอย่างปิดไม่มิด "กฎข้อที่สาม..." คีรินโน้มริมฝีปากกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้น颈ระหงจนรินลดาต้องหลับตาปี๋ ขนลุกชันไปทั่วร่าง "ร่างกายและหัวใจของเธอ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปจนกว่าเกมนี้จะจบลง... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว เธอต้องเรียนรู้ที่จะปรนเปรอและทำตามความต้องการของฉันอย่างไร้เงื่อนไข" "อื้อ!... ปล่อยนะ คนบ้า!" รินลดาหวีดร้องลั่นเมื่อวงแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้าโอบเอวคอดกิ่วรวบตัวเธอลอยขึ้นจากโซฟาอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะทำให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อราวกับกำแพงเหล็ก คีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ดิ้นรน ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดทันที การจูบของเขาไม่ใช่ความอ่อนโยนหรือเกี้ยวพาราสี แต่มันคือการประกาศอาณาเขต ดิบเถื่อน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายที่ถูกเก็บกดไว้ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวปากหนากลับบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว รสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวามทำให้สมองของรินลดาขาวโพลน ความโกรธแค้นที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท มือที่เคยทุบตีค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่ต่อต้านเริ่มอ่อนยวบยาบลงไปทุกทีภายใต้สัมผัสอันทรงพลังที่ชusกระชากวิญญาณของมาเฟียหนุ่ม คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกกิโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำตาและแรงปรารถนาที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมาเอง มาเฟียหนุ่มก้มลงมองเหยื่อในอ้อมแขนที่ตอนนี้ไร้ซึ่งการขัดขืน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก มือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมน "เด็กดี..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดริมฝีปากบวมเจ่อที่ยังคงสั่นระริก "เธอทำได้ดีมาก... สำหรับบทเรียนบทแรก" ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะตักตวงความหอมหวานจากซอกคอระหงต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยนิรภัยจู่ๆ ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเพนต์เฮาส์ แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบสลับไปมาทั่วห้อง บรรยากาศที่เคยร้อนรุ่มด้วยเพลิงสวาทพลิกผันกลายเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุดในชั่วพริบตา คีรินผละออกจากร่างบางทันที แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นคมกلاบเยือกเย็นราวน้ำแข็ง มือหนาคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้สูทขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว รินลดาตกใจจนหน้าถอดสี ถอยหลังไปชนมุมห้องด้วยความหวาดกลัว หน้าจอระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ติดผนังห้องสว่างวาบขึ้น ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ประตูทางเข้าชั้นล่างปรากฏร่างของชายกลุ่มหนึ่งกำลังพังประตูก้าวเข้ามาอย่างอุกอาจ และผู้นำทัพในยามวิกาลนั้น... คือใบหน้าของศัตรูคู่อาฆาตที่คีรินคุ้นเคยเป็นอย่างดี "มาร์คัส..." คีรินพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ