ในอ้อมกอดซาตาน

เสียงล็อกกลอนประตูห้องนอนชุดหรูเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดดังคลิก... ดั่งเสียงประหารชีวิตที่ดึงรินลดาหลุดจากภวังค์ความหวาดกลัว หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอกขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้สักทองหนักอึ้ง สายตาคู่สวยตวัดมองร่างสูงใหญ่ของคีรินที่ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ดวงตาคมกริบทอประกายดุร้ายราวกับซาตานร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่กรงขัง "คิดจะหนีไปไหนล่ะคนสวย... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเองนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยสักลายเสือโคร่งพาดผ่านซีกซ้าย เพิ่มความดิบเถื่อนและทรงพลังจนรินลดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เรียวปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้แม้ขาพับแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "ฉันไม่ใช่เหยื่อของคุณ... ปล่อยฉันกลับไปซะ!" รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้แววตาจะฉายความหวาดหวั่นแต่มือบางยังคงกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวบางไว้อย่างรวดเร็ว แรงบิดจากอุ้งมือของมาเฟียหนุ่มทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะประท้วง ร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงเบา ๆ ไปบนเตียงนอนคิงไซส์เนื้อนุ่มหนาตามด้วยร่างสูงที่ทาบทับลงมาดั่งภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดลาวาความร้อนระอุ "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำทททวงสิทธิ์ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีของหญิงสาว รินลดาเบิกตากว้าง พยายามทุบตีอกกว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่า... สำหรับคีรินแล้ว แรงปะทะแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิว ฝ่ามือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้แน่นหนา ราวกับพันธนาการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันดิ้นหลุด ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปอย่างถือวิสาสะ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อทุกตารางนิ้วที่สัมผัสจนรินลดาสั่นสะท้าน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกเกรียว ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างน่าละอาย "หวาน... หวานกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีกนะรินลดา" คีรินผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มหยันอย่างผู้เหนือกว่า "ดื้อด้านให้มันตลอดก็แล้วกัน... เพราะฉันชอบเวลาที่เธอดิ้นรนขัดขืนนี่แหละ" ผ้าแพรเนื้อดีถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนื้อนวลเนียนราวกับไข่มุกภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว รินลดาหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสคลอหน่วยด้วยความอัปยศอดสู แต่ความรู้สึกนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบเมื่อริมฝีปากร้อนของชายหนุ่มไล่พรุมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน ซอกคอขาว และเนินอกอวบอิ่มอย่างย่ามใจ สัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนทำให้ร่างกายของหญิงสาวบิดเร้า สติสัมปชัญญะที่เคยมีแตกกระซ่านซ่านเซ็น เธอพยายามจะเม้มปากกลั้นเสียงครางประหลาดที่เล็ดลอดออกมา แต่ทุกคราที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งลูบไล้จุดอ่อนไหว ร่างกายเธอกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัว คีรินหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อรับรู้ถึงปฏิกิริยาตอบสนองอันสัตย์ซื่อของเรือนร่างใต้ร่าง "ปากแข็งเสียเปล่า... แต่ร่างกายเธอกลับต้อนรับฉันเป็นอย่างดีเลยนะ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับความอบอุ่นหนักหน่วงที่โถมเข้าครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้ว ความเจ็บปวดร้าวรานในคราแรกทำให้น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลผ่านหางตา แต่ทว่าแรงปรารถนาอันรุนแรงที่คีรินจงใจมอบให้ กลับหลอมละลายความหวาดกลัวนั้นให้มอดไหม้กลายเป็นเพลิงสวาท ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด แรงปะทะทางอารมณ์ดุจคลื่นใต้น้ำที่ซัดสาดรุนแรง ไม่มีใครยอมใคร ทั้งความแค้น ศักดิ์ศรี และเสน่หาอันลึกซึ้งถูกถักทอเข้าด้วยกันในค่ำคืนอันยาวนานนี้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ ร่างสูงใหญ่พลิกตัวนอนตะแคงโอบกอดร่างระหงที่อ่อนปวกเปียกไว้ในอ้อมอก ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ รินลดาซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง เปลือกตาปิดสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่หัวใจกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก เธอนึกเกลียดตัวเองที่เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของซาตานร้ายตนนี้ เกลียดที่ร่างกายพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนของเขาอย่างง่ายดาย คีรินก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยดุดันและเย็นชาเมื่อครู่กลับฉายประกายความอ่อนโยนบางเบาที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากใบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่รินลดาคาดไม่ถึง "จำใส่ใจเอาไว้... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น รินลดา" ในวินาทีที่รินลดาเตรียมจะอ้าปากตอกกลับถ้อยคำเอาแต่ใจนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คีรินเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมคายที่เคยผ่อนคลายกลับกลับมาเคร่งเครียดดุดันขึ้นในพริบตา ดวงตาคู่คมหรี่ลงเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า และก่อนที่รินลดาจะทันตั้งตัว คีรินก็กดรับสายพร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบที่เอ่ยชื่อของบุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในเวลานี้ออกมา... "มาร์คัส... แกกล้าดียังไงถึงโทรหาฉันตอนนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ