หยดน้ำตาบนความโกรธ

เสียงกรีดร้องของแจกันคริสตัลราคาแพงที่แตกกระจายบนพื้นหินอ่อน ดังก้องกังวานบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท คีรินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าร่างระหงที่กำลังสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นจุล รินลดาถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ ทว่าแววตาที่เธอมองกลับมาหาเขาหาได้มีความหวาดกลัวไม่ มันคือความดื้อรั้นที่ท้าทาย และนั่นคือสิ่งที่กำลังทำให้มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาแทบคลั่ง "คุณมันบ้า... คีริน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำ1แบบนี้กับฉัน!" เสียงหวานเอื้อnเอ่นออกมาด้วยความโกรธขึง ริมฝีปากสั่นระริกเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เอ่อคลอหน่วย ทว่าความเปราะบางที่พยายามปกปิดไว้กลับยิ่งขับเน้นให้เธอดูล่อตาล่อใจในสายตาของนักล่าอย่างเขามากยิ่งขึ้น คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยฝีเท้าที่เงียบงันแต่หนักหน่วงราวกับมัจจุราชคืบคลาน ช่องว่างระหว่างกันถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ กลิ่นกายหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นอายความหวาดกลัวจางๆ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายเขาให้ตื่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ชิดจนรินลดาต้องเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่คางมน บังคับให้เธอหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ อย่างไร้ความปรานี "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ รินลดา..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอไว้ให้ดี ว่าตัวเธอ... ลมหายใจของเธอ และทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้ มันตกเป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่พี่ชายโง่ๆ ของเธียรเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อขัดดอกแล้ว!" "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย..." เธอยังคงดิ้นรนสุดแรงเกิด มือเรียวทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย ร่างบางถูกรวบเข้าหาอ้อมแขนแข็งแกร่งในคราเดียวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างไร้ทางสู้ ความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาเป็นแรงดึงดูดอันป่าเถื่อน คีรินกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อต้านทันทีอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ใช่ความหวานล้ำ หากแต่เป็นการลงทัณฑ์ ดิบเถื่อน และเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย รินลดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน ทว่าความดื้อรั้นของเธอกลับทำให้ชายหนุ่มยิ่งเพิ่มน้ำหนักมือบีบกรามเธอให้เผยอรับสัมผัสอันเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกอบกุมความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความเค็มปร่าจากหยดน้ำตาที่ไหลรินผ่านมุมปากผสมผสานไปกับรสจูบวาบหวาม ยิ่งทำให้คีรินรู้สึกกระหายและคลั่งไคล้จนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ มือหนาเลื่อนลงมาสדרךลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบาง บีบเค้นสลายความดื้อรั้นด้วยสัมผัสที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ รินลดาหอบหายใจถี่กระชั้น สมองขาวโพลนด้วยความมึนงง ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่เขาจงใจจุดขึ้น ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและทรงอำนาจ แรงปะทะระหว่างความเกลียดชังและแรงปรารถนาช่างรุนแรงเสียจนหัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวราวกับกลองศึก คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ร่างบางถูกอุ้มรวบขึ้นแนบอกก่อนที่เขาจะก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างของเธอล้มลงบนฟูกนุ่มหนา และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาดุดันมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้านไหวใต้ร่างของตน เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการยื้อยุดยิ่งเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอารมณ์ คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่ากระซิบคำสั่งที่เฉียบขาดและเต็มไปด้วยเสน่หาอันตราย "ดื้อกับฉันให้ได้ตลอดเถอะ... แล้วฉันจะแสดงให้ดูว่าคนอย่างเธอไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้หรอก" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและหนักหน่วงขัดจังหวะบรรยากาศอันเร่าร้อน เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนรายงานจากบอดี้ว่ากล่าวลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ... มาร์คัสพาลูกน้องบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคีรินวาวโรจน์ขึ้นทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนแปรเปลี่ยนเป็นประกายอำมหิตที่เย็นเยียบ เขละละสายตาจากร่างอรชรที่ยังคงหอบหายใจไหวใต้ร่างอย่างไม่เต็มใจนัก รินลดาเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อของชายผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ