เชลยไร้ทางสู้

เสียงทุบโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อแน่นดังสนั่น หักล้างความเงียบงันภายในห้องจนสะเทือนไปถึงโสตประสาท คีรินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงแผ่รังสีอำมหิตออกมาราวกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะขยี้ทุกอย่างให้แหลกคามือ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทรายวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างฉับพลัน "มาร์คัส... มันรนหาที่ตายเองซะแล้วสินะ" เสียงทุบตบด้วยความกราดเกรี้ยวพ่วงมากับน้ำเสียงแหบต่ำที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความกระหายเลือด บอดี้การ์ดหนุ่มผู้มารายงานก้มหน้าต่ำลงด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้เป็นนายในยามที่พายุอารมณ์กำลังโหมกระหน่ำเช่นนี้ รินลดาที่ยืนแข็งทื่ออยู่มุมห้อง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวไม่เป็นส่ำ ความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบขาดใจทำให้ลมหายใจของเธอกติดขัด เธอมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยอำนาจนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ชิงชัง และตระหนักได้ทันทีว่า... เธอเดินเข้ามาในกรงเล็บของซาตานโดยแท้จริง และประตูทางออกได้ถูกปิดตายลงแล้ว "ให้คนของเราเตรียมกำลังพลทั้งหมด บุกเคลียร์โกดังโซน B ให้ราบคาบภายในสิบนาทีนี้!" คีรินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ดุดัน และทรงพลังจนคนฟังแทบหยุดหายใจ ก่อนที่สายตาคมกริบจะหันขวับกลับมามองเชลยสาวที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ลำพัง เขาก้าวเท้าเข้าหาเธอดุจเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับความดุดันและกลิ่นอายอันตรายลอยปะทะนาสิกของรินลดาจนเธอต้องถอยหลังกรูด จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี "ส่วนเธอ..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดผิวเนื้อทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อย่าคิดแม้แต่จะหนี หรือทำตุกติกอะไรเด็ดขาด... เพราะถ้าโกดังกูเสียหายแม้แต่นิดเดียว คนที่ต้องชดใช้ด้วยเลือดและความเจ็บปวด ก็คือพี่ชายสุดที่รักของเธอกับตัวเธอเอง จำใส่สมองเอาไว้!" นิ้วแกร่งดั่งคีมเหล็กเอื้อมไปบีบคางอิ่มของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมารับสัมผัสและแววตาดุดันที่แผดเผา รินลดาเจ็บร้าวไปทั่วกราม แต่ศักดิ์ศรีและความถือดีในตัวทำให้เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่แอะเดียว นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะหวาดหวั่นจนแทบสิ้นสติก็ตาม "ปล่อยฉัน..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง "คุณมันก็แค่คนป่าเถื่อนใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้หญิง!" คีรินแค่นหัวเราะต่ำในลำคอ ดวงตาคมปลาบมองริมฝีปากที่สั่นระริกและดื้อรั้นคู่นั้นอย่างพินิจพิจารณา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับเขาในสถานการณ์เช่นนี้? ช่างเป็นลูกแมวพยศที่น่าจับมาปราบให้เชื่องคาอกเสียจริง "ปากดีนักนะ..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะฉวยโอกาสบดขยี้จูบลงมาอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนารุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยแรงโทสะที่ผสมผสานกับความกระหายใคร่รู้ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะเทือนให้ร่างหนาแม้แต่น้อย มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ตรึงร่างบางไว้กับผนังห้องอย่างไร้ทางสู้ ขณะที่มืออีกข้างเลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว บังคับให้เรือนร่างแนบชิดติดกับแผงอกกำยำจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ รสจูบที่เริ่มจากความป่าเถื่อน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ จนสมองของรินลดาขาวโพลนอย่างไร้การควบคุม ความหอมหวานจากริมฝีปากนุ่มละมุนทำให้คีรินแทบคลั่ง สัมผัสแนบชิดที่แผดเผาร่างกายทำให้ไฟสวาทที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันเย็นชาปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันดูดดื่มความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม รินลดาครางประท้วงในลำคอเมื่อลมหายใจเริ่มขาดหช่วง ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากซาตานร้ายผู้นี้กำลังทำให้เกราะป้องกันทุกอย่างของเธอมลายหายไปในพริบตา ในจังหวะที่ไฟสวาทกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่จนแทบมอดไหม้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานหน้าห้องที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน "นายครับ! แย่แล้วครับ... มาร์คัสไม่ได้ส่งคนมาแค่ถล่มโกดังโซน B แต่มันส่งสายสืบแทรกซึมเข้ามาถึงตัวอาคารหลักของเราแล้วครับ!" คีรินชะงักกึก ถอนริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาดุดันหันขวับไปมองประตูห้องด้วยความเหี้ยมเกรียมขั้นสุด ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของเชลยสาวที่หอบหายใจสะท้านด้วยความปรารถนา "เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น รินลดา... และเธอคือคนที่จะต้องรับผลกรรมทั้งหมดแทนมัน!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ ธานินทร์แดนเถื่อน ครับ