คืนใจที่ร้อนรุ่ม

ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู ถูกกรีดด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่สะท้อนก้องความตึงเครียด รินลดายืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่ทว่าความหนาวเย็นจากภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในร่างกายของเธอ เมื่อร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาประชิด ล็อกกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและแผงอกกำยำที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ "คุณยังดื้อดึงได้อีกนานแค่ไหน รินลดา" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน คีรินจ้องมองเธอด้วยแววตาดุดันที่ซ่อนความปรารถนาอันดิบเถื่อนเอาไว้จนแทบมิด มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา แววตาของหญิงสาวไม่ได้หวาดกลัว แต่มันเต็มไปด้วยความพะว้าพะวงและศักดิ์ศรีที่ยังคงคุกรุ่น "ฉันไม่ได้ดื้อ... ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่ของตัวเอง" รินลดาตอบเสียงสั่นพร่า พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่ร้อนราวกระแสไฟ แต่คีรินไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้น "สิ่งเดียวที่เป็นของคุณในตอนนี้... คือผม" คำพูดประกาศิตนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากหนาที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ บังคับให้กลีบปากนุ่มเผยอรับความเร่าร้อนที่เขาโหมกระหน่ำเข้ามา รินลดาพยายามทุบตีแผงอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านขึ้นไปอีก มือใหญ่เลื่อนลงมาโอบรั้งเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รสจูบที่ดุเดือดเริ่มเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเว้าวอน คีรินค่อยๆ ผ่อนปรนความรุนแรงลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขน เขาขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างหยอกเย้า ไล่เล็มความหวานล้ำที่เขาโหยหามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความโกรธขึงก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความกระหายที่ต้องการจะหลอมรวมตัวตนของเขากับเธอเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อลบเลือนความหวาดระแวงทั้งหมดที่มาร์คัสพยายามจะเข้ามาแทรกกลาง รินลดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่คุ้นเคยและอันตราย มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นขึ้น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาอย่างไม่ คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ รินลดาส่งเสียงประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนที่แผ่นหลังนุ่มจะสัมผัสลงกับเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์ ร่างสูงทาบทับลงมาทันที ราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่ออันโอชะไว้ในอุ้งมือ แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สะท้อนใต้แสงไฟสลัว ชุดราตรีที่สวมใส่ถูกปลดเปลื้องออกทีละน้อย เปิดเผยผิวเนียนนุ่มที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความอายและแรงปรารถนา "คุณสวยจนผมแทบคลั่ง ริน... ทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณ ความยับยั้งชั่งใจของผมมันพังทลายลงหมด" คีรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่พรมจูบตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตา ปลายจมูกโด่งรั้น ลงมาถึงซอกคอขาวผ่องที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวน สัมผัสที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าทำเอารินลดาต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วทุกอณูผิว ความโกรธเคืองและความเข้าใจผิดที่สะสมมานานนับแรมเดือนถูกชะล้างด้วยคลื่นสวาทที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ทุกสัมผัส ทุกการกอดรัด และทุกรอยจูบ คือการปรับความเข้าใจที่ทรงพลังที่สุด ภาษาของร่างกายที่สื่อสารกันอย่างไร้ข้อกังขา เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากของหญิงสาว เมื่อฝ่ามือหนาลาดไล้ไปตามสะโพกผายและเรียวขาเนียน คีรินมอบความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันให้เธอได้สัมผัส เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉาบด้วยหยาดน้ำใสจากความสุขสม ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางห้องนอนที่เงียบสงบ จังหวะการเคลื่อนไหวหนักแน่น เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหา เปลวเพลิงแห่งความปรารถนาแผดเผาทุกความอึดอัดในใจจนมอดไหม้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ คีรินทอดกายลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางที่ยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าเข้ามาซบลงบนแผงอกกว้าง มือหนาลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอุ่นที่ทั้งคู่ต่างโหยหา "ทีนี้... เชื่อใจผมได้หรือยัง ว่าไม่มีใครหน้าไหนจะพรากคุณไปจากผมได้ทั้งนั้น" คีรินก้มลงกระซิบที่ขมับชื้นเหงื่อ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รินลดาหลับตาพริ้มเตรียมจะเอ่ยคำตอบเพื่อปิดฉากค่ำคืนอันเร่าร้อนนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องเพนต์เฮาส์ดังขึ้นรัวเร็วในยามวิกาล ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท และเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำให้คีรินต้องผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยใบหน้าถมึงทึง "นายครับ! แย่แล้วครับ... โกดังสินค้าหลักที่ท่าเรือถูกคนของมาร์คัสระเบิดราบเป็นหน้ากลอง และตอนนี้... มันส่งภาพนี้มาให้เราครับนาย!" ลูกน้องคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ --- ธานินทร์แดนเถื่อน ---