กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงลอยวนอยู่ในความมืดทึบของห้องทำงานส่วน The Penthouse เพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางมหานคร คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพแผนผังคลังสินค้าโซน B ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่เขาย จงใจเปิดช่องว่างทิ้งไว้ให้มาร์คัส ศัตรูตัวฉกาจได้เจาะเข้ามา
สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นความประมาทเลินเล่อ แต่สำหรับมาเฟียผู้คุมเกมอย่างเขา... นี่คือ "กับดัก" มรณะที่รอวันลั่นไก
ประตูห้องทำงานเปิดออกแผ่วเบา ร่างระหงของรินลดาก้าวเข้ามาในความเงียบ เธอยังคงดื้อรั้น สวมชุดเดรสเข้ารูปสีเข้มที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวน แต่ดวงตากลับฉายแววหวาดหวั่นและระแวดระวังในตัวเขาอย่างปิดไม่มิด
"คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ คีริน" น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เต็มไปด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย "คุณจงใจปล่อยข้อมูลเส้นทางลำเลียงสินค้าล็อตใหญ่ให้มาร์คัส... คุณคิดจะทำสงครามประสาทอะไรอีก"
คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำดุดันสะท้อนก้องในความเงียบ เขายังไม่ขยับตัวไปไหน นอกจากกวาดสายตาคมปลาบมองสำรวจเรือนร่างของหญิงสาวตั้งแต่ปลายเท้าจรดใบหน้าหวานอย่างจาบจ้วง "เธอเป็นห่วงฉัน หรือเป็นห่วงไอ้มาร์คัสกันแน่ รินลดา"
"ฉันไม่ได้ห่วงใครทั้งนั้น!" รินลดาโต้กลับทันควัน ขยับก้าวถอยหลังเมื่อร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว "ฉันแค่ไม่อยากเห็นความฉิบหายที่เกิดจากความเย่อหยิ่งของคุณ..."
ปึก!
แผ่นหลังเรียวบางชนเข้ากับบานประตูห้องอย่างจัง ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงราวกับคีบเหล็กจะยกขึ้นกั้นขวางทางหนี กักขังเธอไว้ในวงแขน กลิ่นกายบุรุษผสมกับน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาราราคาแพงโชยเข้าปะทะจมูก จนลมหายใจของหญิงสาวสะดุด
"ความเย่อหยิ่งงั้นเหรอ..." คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินลดาต้องหดคอหนีด้วยความสั่นสะท้าน "เกมนี้ฉันไม่ได้เล่นด้วยความเย่อหยิ่ง แต่ฉันเล่นด้วย 'ความแค้น' และคนที่มันกล้าล้ำเส้นฉัน มันต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวดที่สาสม"
สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านคางมนบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยเปลวไฟแห่งความกระหายที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งกำแพงป้องกันหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกยามเมื่ออยู่ใกล้เขา
"ปล่อยฉัน... คีริน" เธอพยายามเปล่งเสียงให้แข็งกร้าวที่สุด แม้ว่าเข่าจะเริ่มอ่อนแรงลงทุกที
"ปล่อยแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้"
น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีแต่ไร้ผล มือหนาตรึงท้ายทอยของเธอไว้มั่น บังคับให้รับรสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้อง รสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความกระหายใคร่รู้และแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะให้มอดไหม้
เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินลดาครางประท้วงในลำคอ ยามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งเริ่มสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวิวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้าน ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องเริ่มสั่นคลอนภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนของเขา
มือใหญ่รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ร่างกายของทั้งสองแนบสนิทไร้ช่องว่าง ความร้อนจากกายแกร่งถ่ายเทผ่านเนื้อผ้าจนรินลด้ารู้สึกราวกับตัวเองกำลังละลาย เธอยกมือขึ้นทุบอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่กลับกลายเป็นการจุดไฟในตัวมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
คีรินถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนปิดไม่มิด ใบหน้าหวานแดงก่ำซบลงกับแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณของการหาที่พึ่งยามไร้ทางสู้
"จำไว้... ว่าเธอไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้ รินลดา" เขากระซิบเสียงพร่าชิดกลุ่มผมหอมกรุ่น ขณะที่มืออีกข้างยังคงกุมสะโพกกลมกลึงไว้แน่น
ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นขัดจังหวะ!
*ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!*
หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยนิ่งสงบ กลับปรากฏจุดสีแดงนับสิบจุดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดเขตหวงห้ามของคลังสินค้าโซน B เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ มากกว่านั้น... สัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอกเพนท์เฮ้าส์กำลังถูกแฮกอย่างรุนแรง หน้าจอหลักดับวูบลงเหลือเพียงจอสีดำสนิทที่มีข้อความสลักสว่างวาบขึ้นมาแทนที่
*‘ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... คีริน’*
คีรินชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากทันที ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นและอำมหิต ผิดกับรินลดาที่หน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่า... มาร์คัสไม่ได้ติดกับดักเขาฝ่ายเดียว แต่มันกำลังตลบหลังพวกเขาทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน!
--- ธานินทร์แดนเถื่อน ---
กับดักรักฉบับคาสโนว่ามาเฟีย•ตอนที่ 37
แผนซ้อนแผน
ผลงานโดย ธานินทร์แดนเถื่อน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ธานินทร์แดนเถื่อน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับดักรักฉบับคาสโนว่ามาเฟีย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!