วันที่หัวใจสั่นไหว

กลิ่นอายควันบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์คีริน ชวนให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินลดา দাঁড় (ยืน) นิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดใหญ่ แววตาของเธอฉายแววระแวดระวังและดื้อรั้นในเวลาเดียวกัน ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคีรินกำลังโน้มตัวลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น แฝงความกดดันอันดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะเดินออกจากเกมของมาร์คัสโดยไร้รอยขีดข่วนอย่างนั้นหรือ" "ฉันไม่ได้เล่นเกมกับใครทั้งนั้นค่ะ—เอ๊ย... ฉันไม่ได้เล่นเกมกับใครทั้งนั้นครับ" รินลดาเผลอหลุดเสียงแข็งใส่ด้วยความโมโหที่ถูกกล่าวหา แต่ก็ต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นประกายตาวาวโรจน์ของอีกฝ่ายที่จ้องมองมา "ฉันแค่อยากจบเรื่องหนี้สินของพี่ชายให้มันพ้นๆ ไปสักที ฉันไม่คิดว่ามาร์คัสเขาจะ..." "จะเล่ห์เหลี่ยมจัดจนเอาชีวิตคุณเข้าไปเสี่ยงนะหรือ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ร่างหนาก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว แรงกดดันจากความเป็นมาเฟียผู้ทรงอำนาจแผ่ซ่านจนรินลดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "โง่เขลา... คุณมันดื้อด้านและโง่เข-ลาเสียจริง รินลดา" เขายื่นมือออกไป กักขังร่างบอบบางไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นกายบุหรี่เจือจางผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูกจนรินลดาใจสั่นระทึก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายยิ่งกว่ากระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงข้ามเสียอีก เพราะมันทำให้หัวใจที่เธอพยายามปกป้องอย่างสุดชีวิตเกิดอาการสั่นไหวขึ้นมาอย่างดื้อด้าน "ถอยไปนะ... คีริน" เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ฉันไม่ใช่คนของ..." "ไม่ใช่คนของผมงั้นเหรอ?" คีรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "จำไม่ได้หรือไงว่าบนเตียงเมื่อคืน... ร่างกายของคุณมันตอบสนองผมว่ายังไงบ้าง" คำพูดดิบเถื่อนและตรงไปตรงมานั้นทำเอาใบหน้าของรินลดาแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักอกแกร่งออกไป แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พันธะสวาทที่ไร้เสียงโซ่ตรวนแต่กลับแน่นหนาตรึงเธอไว้กับที่ ศักดิ์ศรีที่เคยมีแตกสลายลงราบคาบใต้สัมผัสอันทรงพลังของเขา คีรินไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ ทำให้รินลดาสفيرสะท้านไปทั้งร่าง ความขัดขืนในตอนแรกค่อยๆ อ่อนระทวยลงราวกับเทียนไขที่โดนไฟลน ปลายนิ้วแกร่งเริ่มสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อ ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ในห้วงเวลานี้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่แผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายเข้าหากัน รินลดาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความโหยหาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะทำงานของคีรินก็แผดเสียงแหลมขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน คีรินชะงักเล็กน้อย เขายังคงคลอเคลียอยู่ข้างซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนรดรินผิวเนื้ออ่อนจนรินลดายังคงสั่นสะท้าน ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสียในลำคอ ก่อนจะผละตัวออกอย่างไม่เต็มใจนัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน "ว่าไง..." แต่เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสาย ทำให้สีหน้าของคีรินเปลี่ยนจากความหงุดหงิดกลายเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตา แววตาคมกริบตวัดกลับมามองรินลดาด้วยความตกใจปนโกรธจัด "นายใหญ่ครับ! แย่แล้วครับ... ตอนนี้ลูกน้องของมาร์คัสกำลังนำกำลังคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ฝั่งตะวันออก และเป้าหมายของมัน... คือคุณรินลดาครับ!" คีรินวางสายทันที ดวงตาคู่นคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาหันขวับมาหารินลดาที่หน้าถอดสีด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน "พวกมันตามมาเจอคุณได้ยังไง..." คีรินกัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่เขาจะคว้าปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักขึ้นมาปลดล็อกกระสุนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของรินลดาให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลัง "อย่าห่างจากตัวผมแม้แต่ก้าวเดียว... ไม่อย่างนั้น ผมจะยิงคุณให้ตายคามือข้อหาหาเรื่องใส่ตัว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้กันเสมอมาครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -