หลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... คีริน ถึงได้ทำกับฉันเหมือนสิ่งของที่ซื้อมาด้วยเงินสกปรกพวกนั้น" เสียงหอบหายใจสะท้านระรัวของรินลดาดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์ ความมืดมิดยามค่ำคืนถูกขับเน้นให้ร้อนระอุด้วยอุณหภูมิทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนน่ากลัว ร่างบางที่ถูกต้อนจนมุมติดผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครที่สว่างไสวเบื้องล่าง แต่ไม่มีแสงไฟดวงไหนเจิดจ้าเท่ากับประกายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มที่ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้า คีรินไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขายื่นมือหนาขึ้นไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านแก้มใสที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ที่เพิ่งมอดดับลงไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงที่สะท้อนเงาภายใต้แสงสลัว เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่มนและผิวเนียนละเอียดที่เต็มไปด้วยร่องรอยสัมผัสของเขา ร่องรอยที่ประกาศชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร "ผมเป็นสามีทางพฤติกรรมของคุณในตอนนี้... หรือถ้าคุณอยากให้ผมเตือนความจำด้วยวิธีอื่น รินลดา ผมก็ยินดีทำให้คุณจำได้ไม่รู้ลืม" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม นี่คือความจริงที่คีรินพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายสัปดาห์ นับตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตเพื่อแลกเปลี่ยนอิสรภาพของพี่ชาย เปลือกนอกอันเย็นชาและไร้หัวใจของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาควรจะสร้างกำแพงกั้นความรู้สึกได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทุกค่ำคืนที่ผ่านไป ทุกสัมผัสที่แนบชิด และทุกครั้งที่ริมฝีปากของเธอบดAเบียดเข้าหาด้วยความดื้อรั้น กลับกัดเซาะกำแพงเหล่านั้นจนพังทลายลงทีละน้อย และในวินาทีนี้... คีรินก็ต้องยอมรับกับตัวเองอย่างหมดทางเลือก ว่าเขาเสพติดผู้หญิงคนนี้เข้าเสียแล้ว เสพติดทั้งความถือดี ศักดิ์ศรีที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ และกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ติดตรึงอยู่ในลมหายใจของเขาตลอดเวลา "คุณมันบ้า..." รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าข้อมือทั้งสองข้างกลับถูกรวบเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวของเขาอย่างง่ายดายราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของเธอถูกดึงเข้าไปแนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วด้านใน "ใช่ ผมมันบ้า..." คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนร่างบางสะท้อนเฮือก "บ้าจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่ตรงนี้... บ้าจนไม่อาจปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณได้แม้แต่ปลายนิ้ว" สัมผัสจากริมฝีปากหยักลึกที่กดจູບลงบนซอกคอขาวผ่องทำเอารินลดาถึงกับตัวอ่อนระทวย ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด มือหนาที่เคยตรึงข้อมือของเธอไว้ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ รสจูบครั้งนี้ไม่ได้ดุดันและเร่าร้อนเหมือนช่วงเวลาที่ผ่านมา หากแต่เต็มไปด้วยความโหยหา อ่อนหวาน และการประกาศความเป็นเจ้า ริมฝีปากหนาบดเคล้าเรียวปากอิ่มที่เผยอรับด้วยความเคลิบเคลิ้ม รินลดาหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน มือเรียวที่เคยต่อต้านค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บคมจิกเกร็งลงบนลาดไหล่หนาเมื่อสัมผัสวาบหวามถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าที่เหลืออยู่ถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกใส ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดสนิทจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า คีรินครอบครองเธอดั่งคนหิวกระหาย ในขณะที่รินลดาก็ตอบรับทุกสัมผัสของเขาด้วยความลึกซึ้งและยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดในความเงียบงันของค่ำคืน ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด คีรินฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน ขบเม้มเบาๆ เพื่อประทับตรารักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการตอกย้ำให้เธอก and ตัวเองรู้ว่า ไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือของเขาไปได้อีกแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมกำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เสียงสัญญาณเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันเร่าร้อน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาผงศีรษะขึ้นเล็กน้อยด้วยแววตาดุดัน หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ชื่อบนหน้าจอแสดงผลทำให้แววตาคู่คมหรี่แคบลงทันที นั่นไม่ใช่แจ้งเตือนธรรมดา... แต่เป็นสัญญาณเตือนจากระบบกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ชั้นล่าง ที่ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอระยะไกล... คือร่างสูงโปรดของ "มาร์คัส" คู่ปรับเก่าที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาในเขตหวงห้าม พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนความพินาศไว้เบื้องหลัง รินลดาที่ยังคงหอบหายใจรัวด้วยความเหนื่อยอ่อน เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของชายหนุ่มที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างทันที ก่อนที่คีรินจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตูบ้านเรา... นอนรออยู่ตรงนี้ รินลดา แล้วผมจะกลับมาจัดการกับคุณต่อ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ