ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

กลิ่นอายควันบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายความพินาศของเหล็กกล้าที่ถูกความร้อนแผดเผา ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของผม... คีริน คนนี้ หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจกนิรภัยสะท้อนภาพห้องนิรภัยใต้ดินที่พังยับเยิน เอกสารสัญญาลับมูลค่าหลายพันล้านถูกกวาดเรียบ และที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าการสูญเสียทรัพย์สิน คือรอยสัญลักษณ์รูปมีดสลักไขว้—ตราประจำตัวของ 'เรย์มอนด์' ศัตรูคู่อาฆาตที่ผมเป็นคนลงมือฝังมัน10ฟุตใต้ดินด้วยมือตัวเองเมื่อสองปีก่อน ไอ้สวาทนรกนั่นมันฟื้นคืนชีพจากหลุม หรือกำลังมีใครหน้าไหนเล่นตลกสวมรอย? ทว่า ความเดือดดาลจากเรื่องศัตรูเก่ากลับถูกกระชากให้พุ่งทะยานยิ่งกว่าเก่า เมื่อสายตาคมกริบของผมกวาดมองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังสวนหย่อมสไตล์ยุโรปเบื้องล่าง... ภาพของรินลดากำลังยืนอยู่ใกล้ชิดกับชายแปลกหน้า รอยยิ้มบางเบาที่เธอไม่เคยหยิบยื่นให้ผมแม้แต่ครั้งเดียว กลับกำลังคลี่คลายมอบให้มันอย่างง่ายดาย ไอ้มาร์คัส! คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากมือผม มันกล้าดียังไงถึงกล้าเข้ามาเหยียบอาณาจักรของผม และกล้าดียังไงถึงบังaniยเอื้อมมือไปแตะต้อง... ผู้หญิงของผม "นายครับ จะให้ผม..." เสียงของลูกน้องคนสนิทขาดหายไปเมื่อผมยกมือขึ้นห้ามด้วยใบหน้าเรียบเฉย เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก แต่ภายในอกกลับร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงนรกสุมอยู่ "ไม่ต้อง...ปล่อยให้มันเล่นละครไปก่อน" ผมแค่น้ำเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจับจ้องทุกอิริยาบถของคนทั้งคู่ผ่านเลนส์ซูมระยะไกล เห็นรินลดาผอยถอยหลังเล็กน้อยเมื่อมาร์คัสโน้มตัวเข้าไปกระซิบกระซาบ ภาพนั้นมันบาดลึกเข้ามาราวกับใช้มีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลกำลังแผดเผาผมจนแทบคลั่ง มันไม่ใช่ความรัก... ผมบอกตัวเองเช่นนั้นมาตลอด แต่ทว่า ความรู้สึกกระหายอยากครอบครองทุกลมหายใจของเธอกลับรุนแรงขึ้นทุกวินาทีที่เห็นชายอื่นเข้าใกล้ ไม่นานนัก หลังจากมาร์คัสผละตัวเดินจากไปอย่างผู้ชนะ ผมก็ก้าวเท้าออกจากห้องทำงานด้วยแรงอารมณ์ที่หนักหน่วง ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ ลงมายังชั้นล่าง ตรงดิ่งไปยังระเบียงทางเดินที่รินลดากำลังยืนรับลมอยู่ กึก! เสียงฝีเท้าของผมหยุดลงด้านหลังเธอ รินลดา สะดุ้งเฮือก หันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นแววตาที่ดุดันและคุกกรุ่นราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายของผม "คุณคีริน..." เธอเรียกชื่อผมด้วยเสียงแผ่วเบา พร้อมกับก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นผมก้าวเข้าไปประชิด "มีอะไรคะ... ทำไมมองฉันแบบนั้น" "หึ..." ผมแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สนุกมากไหม... การได้ยืนยิ้มระรื่นอยู่กับศัตรูของฉัน" "คุณพูดเรื่องอะไร ฉันแค่บังเอิญ..." "บังเอิญงั้นเหรอ!" ผมหมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางของเธอโดยไม่Tรีรอ ออกแรงบีบกระชับจนคนตัวเล็กนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ผมไม่คิดจะปรานี ร่างสูงก้าวรุกไล่จนแผ่นหลังบางของเธอแนบติดกับเสาหินอ่อนระเบียงเย็นเฉียบ "ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!" รินลดาพยายามขัดขืน มือเล็กระดมทุบลงบนอกผม แต่มันไม่ได้ทำให้ความโกรธเกรี้ยวในตัวผมลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้ตื่นตัว "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไป รินลดา!" ผมก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหางตาของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน "จำใส่สมองเธอไว้... ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ และแม้แต่สายตาของเธอ... มันเป็นของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" "คุณมันบ้า... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!" เธอยังคงเชิดหน้าสู้ แววตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความกลัว "ฉันไม่ใช่สิ่งของของคุณนะคีริน! ฉันมีสิทธิ์ที่จะ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อผมประทับริมฝีปากลงไปบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงความหึงหวง ความโกรธแค้น และความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนควบคุมไม่อยู่ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและทุบตีผมเพื่อประท้วง แต่ผมไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอิสระ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบอันป่าเถื่อนที่ผมมอบให้อย่างไม่ยอมจำนน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก นุ่มนวลสลับกับความเร่าร้อนดุดัน จนกระทั่งเสียงประท้วงในลำคอของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลง ร่างกายที่เคยเกร็งขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรงและทรงอำนาจของผม กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอผสานเข้ากับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวผม สร้างบรรยากาศที่มืดมนและวาบหวามจนแทบขาดใจ มือที่เคยบีบเค้นต้นแขนเปลี่ยนเป็นลูบไล้ต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อบาง บีบเคล้นสะโพกอวบอัดเข้าหาตัวอย่างแนบชิด จนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก ผมถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่ เพื่อปล่อยให้เธอได้ตักตวงอากาศหายใจ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงปรารถนาที่ตีคู่กันมา รินลดากัดริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อ แดงก่ำด้วยฝีมือผม หอบหายใจถี่กระชั้น อกอวบกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ "คุณมัน... ปีศาจ..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนี "ใช่... ฉันคือปีศาจ" ผมยิ้มร้าย แววตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่อนั้นอย่างกระหาย "และปีศาจตนนี้ จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งของรักของมันไปเด็ดขาด... โดยเฉพาะ 'มัน' ที่บังmอญกลับมาจากนรก" รินลดาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความสงสัยระคนหวาดผวา "คุณ... หมายถึงใคร?" ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดหน้าห้องก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "นายครับ! แย่แล้วครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์... จู่ๆ ก็ดับลงทั้งหมด และที่หน้าประตูใหญ่ มี... มีพัสดุกรรมสิทธิ์ปริศนาส่งตรงถึงคุณนายครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและร่วมลุ้นไปกับเกมสวาทและเกมแค้นครั้งนี้นะครับ