รอยจูบที่ยืนยันความรัก

เสียงประตูด้านนอกถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาตามคำสั่งเด็ดขาดของคีริน ทิ้งให้รินลดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นอายบุหรี่เจือจางที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ เสียงกระสุนปืนนัดสุดท้ายที่ดังแว่วมาจากลานกว้างด้านล่างยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ สิ่งที่น่ากลัวกว่ากระสุนของมาร์คัสกลับเป็นความว่างเปล่าในอกของเธอเอง เธอยังจำแววตาของเขาได้ดี แววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ดุดัน และ... ความห่วงใยที่เขาไม่เคยเอ่ยปากออกมาตรงๆ แกร็ก! เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากระเบียงด้านนอกเรียกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของรินลดาให้พุ่งพล่าน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำซัดด้วยความหวาดกลัว เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ นิ้วเรียวสั่นเทาขณะกุมชายเสื้อกันหนาวของเขาที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นเอาไว้แน่น "ใคร..." เสียงหวานเอ่ยถามออกไปอย่างแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ เงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่งแสง ก่อนที่บานกระจกจะถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยง ร่างของคีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจหอบกระชั้น บนลาดไหล่กว้างมีคราบสีเข้มของคาวเลือดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท แต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้มองที่บาดแผลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย มันพุ่งตรงมาที่เธอ... ราวกับเฝ้ารอที่จะยืนยันว่าเธอยังคงปลอดภัย "คีริน!" รินลดาอุทานด้วยความตกใจ ลืมความหวาดกลัวเมื่อครู่สิ้นเชิง เธอย่างสามขุมเข้าไปหาเขา มือบางเอื้อมออกไปหมายจะแตะเข้าที่หัวไหล่หนา ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความสั่นเทา... ความสั่นเทาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชายผู้มีอำนาจล้นฟ้าคนนี้ "บอกแล้วใช่ไหม... ว่าให้อยู่เฉยๆ ในที่ปลอดภัย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความหวาดกลัวในตัวเธอ "เธอไม่เชื่อฟังฉันเลยรินลดา" "ฉันแค่วิตก..." เสียงของเธอกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงโถมเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันตรายผสมผสานกับกลิ่นเลือดจางๆ และกลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ซ่านจนน่าเวียนหัว คีรินดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวงอกนุ่ม อ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้ในยามนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกดุดันเหมือนเช่นเคย แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ภายใน เขาซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดความรู้สึกวูบวาบไปทั่วสรรพางค์กาย "อย่าทำแบบนี้อีก... รู้ไหมว่าฉันเกือบคลั่งตอนที่ได้ยินเสียงปืนทางฝั่งนี้" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเจือความเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งผยอง รินลดาใจกระตุกวูบ ความโกรธเคืองและความหวาดระแวงที่มีต่อมาเฟียหนุ่มก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะเหล็กของเขา มือบางเปลี่ยนเป็นฝ่ายยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา นิ้วเรียวสอดเข้ากับเส้นผมสีดำสนิทที่ชื้นเหงื่อเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ฉันอยู่นี่... ฉันปลอดภัยดีค่ะ... เอ๊ย... ฉันปลอดภัยดีครับ" เธอเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเกือบพลาด แต่คีรินไม่ได้สนใจคำสรรพนามนั้น เขากลับเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "พิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยสิ..." คีรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนชิดกลีบปากอิ่ม "พิสูจน์ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้... และเป็นของฉันคนเดียว" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับกลบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้ดิบเถื่อนหรือป่าเถื่อนเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความโหยหา และความลึกซึ้งที่สะท้อนผ่านสัมผัสอันช่ำชอง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือหนาบีบเค้นเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน รินลดาครางประท้วงในลำคอ สมองขาวโพลนไร้การควบคุม ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น เธอยอมจำนนต่อรสสัมผัสที่แสนวาบหวามนี้อย่างเต็มใจ มือที่โอบรอบคอเขาเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง รสจูบยืดเยื้อและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งลมหายใจเริ่มขาดหช่วง คีรินผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หยาดน้ำใสเชื่อมต่อระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ ดวงตาคมกริบพินิจมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความหลงใหล ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในโลกมืดมนของเขา "คีริน..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองตรงไปยังชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "จำความรู้สึกนี้ไว้รินลดา..." เขากระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนอย่างหลงใหล "ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... และไม่มีใครหน้าไหนแยกเราออกจากกันได้ทั้งนั้น" บรรยากาศภายในห้องนอนที่เคยตึงเครียดบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันร้อนแรงที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองร่างขยับเข้าหากันอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยอันตราย ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยพันธะสัญญาและผลประโยชน์ บัดนี้ได้ถูกหลอมรวมด้วยความลึกซึ้งทางอารมณ์ที่ยากจะถอนตัว ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะประกบเข้าหากันอีกครา เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันจากทางด้านนอก... มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันเป็นรหัสลับสามจังหวะที่ใช้กันเฉพาะคนในองค์กรของคีรินเท่านั้น! คีรินชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากตัวรินลดาอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยมัวเมาด้วยความปรารถนาแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที ร่างกายของมาเฟียหนุ่มตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับสปริงที่ถูกดึงจนสุด รินลดาหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม "นายครับ..." เสียงกระซิบผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังใบหูดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงลูกน้องคนสนิทของเขาดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "พวกมันไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียว... ตอนนี้หน้าคฤหาสน์กำลังถูกล้อม และสัญญาณไฟฉุกเฉินรอบตัวอาคาร... ถูกตัดขาดหมดแล้วครับ!" คีรินหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวที่เขากลัดกลุ้มจะปกป้องด้วยชีวิต แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า "ล็อคห้องนี้อีกชั้น... และจำคำสั่งของฉันให้ดี..." คีรินกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทว่าเด็ดขาดจนน่ากลัว พร้อมกับมือหนาที่ผลักเธอกลับเข้าไปหลบหลังตู้เสื้อผ้าไม้เนื้อหนา "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอก ห้ามส่งเสียง และห้ามเปิดประตู... จนกว่าฉันจะกลับมาหาเธอด้วยตัวเอง" ประตูด้านนอกถูกกระชากเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กรูเข้ามา พร้อมกับเสียงปะทะที่ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้งในความมืดมิดของค่ำคืน (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะครับ