เป้าหมายถัดไป

ประโยคว่า *"ไม่เจอกันนานนะ... พี่ชาย"* ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในความเงียบงันของห้องสักลายอับชื้น กลิ่นอายของความตายและอดีตที่ฝังกลบไว้กำลังส่งกลิ่นคละคลุ้งยิ่งกว่าน้ำยาฆ่าเชื้อ ศิลาไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักรูปงูพิษเลื้อยพันข้อศอกยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องมองเงาร่างของชายหนุ่มปริศนาที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาในรัศมีแสงไฟสีส้มสลัว ขณะที่รินรดาขยับกายอย่างรวดเร็วดั่งเสือดาวเตรียมตะครุบเหยื่อ มือเรียวสวยเลื่อนไปแตะด้ามปืนพกซ่อนอยู่ที่เอวอย่างไร้เสียง "ลดปืนลงเถอะรินรดา... ถ้าเขาอยากให้เราตาย เราคงไม่ได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เห็นรอยสักจุดแรกแล้วล่ะครับ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดพอจะหยุดการเคลื่อนไหวของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษสาวได้ รินรัดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสนเท่ห์และระแวดระวังยังคงไม่ละไปจากผู้มาใหม่ "นายแน่ใจแค่ไหนว่าหมอนี่ไม่ใช่หนึ่งในองค์กรที่ล้างสมองฉัน?" "พี่ชายเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันมีพี่ชายสติไม่สมประกอบคอยตามเช็ดตามล้างให้แบบนี้" ศิลาหันไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันแต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "ว่าไงครับ... คุณสารวัตร หรือควรเรียกว่า 'อดีต' สารวัตรผู้ผันตัวมาเป็นหมาล่าเนื้อกันแน่" ชายหนุ่มผู้มาเยือนหัวנסเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงโปร่งในชุดแจ็คเก็ตหนังสีเข้มก้าวเท้าเข้าสู่แสงไฟ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณหางตาขวา ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทายที่คล้ายคลึงกับศิลาอย่างน่าประหลาด "นายยังปากร้ายและฉลาดเป็นกรดไม่เปลี่ยนเลยนะศิลา... น่าเสียดายที่ความฉลาดของนายเกือบทำให้ผู้หญิงคนนี้ตายมาหลายรอบแล้ว" สารวัตรนอกราชการนามว่า 'กรณ์' ปรายตามองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะไม้สักตัวกลางห้อง เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังทึบ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาพุ่งตัวเข้าคว้าแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดทันที ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรและภาพถ่ายขาวดำด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึก ภาพถ่ายศพในสภาพถูกกรีดผิวหนังเพื่อลอกลายรอยสักปริศนา... มันคือคดีเดียวกันกับรอยสักบนแผ่นหลังของเธอ "นี่มัน... บันทึกการสืบสวนคดีเมื่อห้าปีก่อน" เสียงของรินรดาขาดหายไปในลำคอ เธอมองหน้าศิลา สลับกับกรณ์ด้วยความตื่นตระหนก "คดีที่ครอบครัวของศิลาถูกฆ่ายกครัว... นายมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย?" ศิลานิ่งเงียบ สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่ถือเครื่องมือสักกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้งด้วยภาพถ่ายใบเดียวในแฟ้มนั้น รังสีความเย็นชาและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมรอยสักรูปโพอิเธอร์บนหลังเธอ ถึงเป็น 'พิกัดสังหาร' ที่พวกมันตามล่า..." กรณ์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่าขนลุก "พวกนายต้องไปที่นั่น... คลังเก็บของเก่าท่าเรือหมายเลข 7 กลางกรุง ก่อนที่พระจันทร์จะเต็มดวงในคืนนี้" "ทำไมเราต้องเชื่อคนแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็โผล่มาพร้อมกับอดีตของฉันด้วย?" รินรดาย้อนถามเสียงแข็ง ปืนในมือถูกชักออกมาขึ้นลำอย่างเด็ดเดี่ยว ปลายกระบอกปืนจ่อตรงไปที่อกของกรณ์ทันที "ถ้านายเล่นตลกอะไร ฉันจะเป่าสมองนายทิ้งซะตั้งแต่ตอนนี้" กรณ์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายิ้มรับความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาคมกราบกรานมองข้ามไหล่ของรินรดาไปสบเข้ากับศิลาที่ยืนนิ่งราวน้ำแข็ง "เพราะถ้านายไม่ไป... ผู้หญิงคนนี้จะจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้อีกเลย และไม่ใช่แค่ความทรงจำ... เธอกำลังจะตายด้วยพิษของรอยสักที่ถูกฝังไว้ใต้ผิวหนังของเธอยังไงล่ะ" คำพูดนั้นทำเอารินรดาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ศิลาขยับกายอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี พริบตาเดียวร่างสูงก็เข้ามาคั่นกลางระหว่างรินรดากับกรณ์ มือหนาข้างหนึ่งปัดกระบอกปืนลงอย่างนิ่มนวล ขณะที่มืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อแจ็คเก็ตของกรณ์ กระชากเข้ามาประชิดจนปลายจมูกแทบชิดกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นฝนผสมผสานกันในระยะประชิด "พูดให้มันชัดๆ ซะ... กรณ์" เสียงทุ้มต่ำของศิลากดต่ำจนน่ากลัว ดวงตาสนเท่ห์และดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "รินรดาเป็นอะไร... และไอ้รอยสักเวรนี่มันคืออะไรกันแน่" กรณ์หัวเราะหึๆ ในลำคอ แม้จะถูกกระชากจนตัวลอยแต่สีหน้ากลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นแตะข้อมือแกร่งของศิลาเบาๆ เชิงให้ใจเย็นลง "อยากรู้ความจริงก็ตามมาสิ... พี่ชาย" กรณ์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของศิลา "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า เกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราที่ตามหาพิกัดนั้น... หมาป่าตัวอื่นกำลังรอขย้ำเหยื่ออยู่" พูดจบ กรณ์ก็อาศัยจังหวะที่ศิลาชะงัก บิดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วพุ่งทะยานหายไปทางหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด เสียงเศษแก้วร่วงกราวลงพื้นตามด้วยเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คำรามก้องฝ่าความมืดออกไปอย่างรวดเร็ว "โธ่เว้ย!" ศิลาพ่นลมหายใจอย่างหัวเสีย มือหนาทุบลงบนโต๊ะไม้จนฝุ่นฟุ้งกระจาย ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนควบคุมยาก รินรดาลดปืนลง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันไปสบตากับศิลาที่กำลังหันกลับมามองเธอ แววตาของชายหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยความกังวลและความดุร้ายที่ผสมปนเปกันอย่างอันตราย "นาย... โอเคไหมศิลา?" รินรดาเอ่ยถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดกำลังก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเห็นสันกรามที่ขบแน่นและแววตาที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกๆ ของเขา ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้สุ้มเสียง ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับแผงอกกว้าง มือหนายื่นออกไปสัมผัสเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มเนียนอย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันเมื่อครู่ลิบลับ "ฉันต่างหากที่ต้องถามคำถามนั้น... ริน" ศิลาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคนตัวเล็กสะท้านเฮือก "ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันคงไม่รู้ว่าจะลากคอมrนพวกมันชดใช้ยังไงดี" หัวใจของรินรดาเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอนิ่งงิ่งไปกับความใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนใจเต้นแรงนั้นเอง... เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยที่หน้าประตูกลับดังลั่นขึ้นขัดจังหวะ! บนจอภาพมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดด้านนอก... เงาร่างของบุคคลนับสิบในชุดสูทสีดำสนิท พร้อมอาวุธครบมือ กำลังก้าวเท้าเข้ามาปิดล้อมตึกแถวนี้ทุกด้าน และคนที่เดินนำหน้าสุดในมือถือเครื่องสแกนสัญญาณความร้อนที่กำลังชี้ตรงมาที่ห้องของพวกเขา คือใบหน้าที่รินรดาไม่มีวันลืม ...ผู้บัญชาการทหารสูงสุดผู้สั่งการให้ลบความทรงจำของเธอเอง! "ศิลา..." รินรดาครางชื่อเขาเบาๆ ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อประตูเหล็กหน้าห้องกำลังถูกระเบิดออกด้วยแรงดันไฮดรอลิก! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ