จุดบอดความจำ

"ลดปืนลงเถอะครับ ก่อนที่นิ้วของคุณจะเผลอเหนี่ยวไกเพราะความตื่นเต้นจนเกินงาม" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเขากำลังต่อรองราคาค่าสักในสตูดิโอ ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนที่จ่อขมับอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเทาที่ยืนบังทางออกของโกดังร้างแห่งนี้ "แกมันก็แค่ไอ้ศิลปินกากๆ ที่หลงระเริงกับชื่อเสียงตระกูล" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วแตะที่ไกปืนเบาๆ "คนอย่างศิลาไม่ควรมาตายเพราะผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างยัยนี่" "ถ้าเธอมันไร้หัวนอนปลายเท้า" ศิลาขยับยิ้มมุมปาก ทว่าแววตากลับเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาขยับตัวบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด "แล้วคนที่กำลังสั่นอยู่เพราะกลัวฝีมือของ 'ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้า' คนนี้เมื่อคืนก่อน... คือตัวอะไรครับ?" รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่ขยับตัวเปลี่ยนน้ำหนักลงบนปลายเท้า สัญชาตญาณนักรบที่หลับใหลเริ่มตื่นตัว ความเจ็บแปลบที่ขมับจากอาการความจำเสื่อมจู่โจมเข้ามาเป็นพักๆ แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในตอนนี้คือความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่นหลัง—ศิลากำลังปกป้องเธอ และความรู้สึกนั้นมันทำให้เธออยากจะฆ่าใครสักคนให้ตายคามือ "แก!" ชายชุดสูทคำรามด้วยความโกรธ ทว่าจังหวะที่ปืนสั่นไหว ศิลาก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาคว้าข้อมือของอีกฝ่าย บิดสุดแรงจนเสียงกระดูกลั่นดัง 'ก๊อก' ก่อนจะแย่งปืนมาจ่อที่ใต้คางของชายคนนั้นในเวลาเพียงเสี้ยววินาที "เรื่องของตระกูลผม ผมจัดการเองครับ ส่วนเรื่องรอยสักบนศพที่พวกคุณพยายามปกปิด... ผมว่าผมเริ่มเห็น 'ความเชื่อมโยง' ที่น่าสนุกแล้วล่ะ" ศิลาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดภาพถ่ายรอยสักลึกลับที่เขาพบในที่เกิดเหตุล่าสุด—ลวดลายกราฟิกเรขาคณิตที่ขดตัวเป็นวงกต ซ่อนจุดด่างพร้อยบางอย่างที่ดูคล้ายกับสัญลักษณ์ของกลุ่มหน่วยสืบราชการลับที่ถูกยุบไปเมื่อห้าปีก่อน เขาสังเกตเห็นมาตั้งแต่วันแรกที่พบรินรดา รอยแผลเป็นที่หัวไหล่ของเธอมีรอยสักจางๆ ที่ถูกลบออกด้วยเลเซอร์ แต่มันเหลือ 'เศษเสี้ยว' ของหมึกสีดำสนิทเอาไว้ ซึ่งเมื่อมองผ่านมุมกล้องและแสงเงาที่เขาถนัด มันคือส่วนที่ขาดหายไปของจิ๊กซอว์บนศพเหล่านั้น "บอกมา... รินรดาเกี่ยวข้องกับโครงการ 'ดวงจันทร์สีเลือด' ยังไง?" ศิลากดกระบอกปืนแน่นขึ้น ชายคนนั้นหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดกลบปาก "แกคิดว่ายัยนั่นเป็นเหยื่อเหรอศิลา? ไม่เลย... เธอคือ 'กุญแจ' ที่พวกเราตามหา และตราบใดที่แกยังเก็บเธอไว้ข้างตัว แกก็คือเป้าหมายลำดับถัดไป!" รินรดาเดินก้าวออกมาจากด้านหลังของศิลา แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่แฝงความอำมหิต มือเรียวบางคว้าไปที่คอเสื้อของชายคนนั้น เธอออกแรงกดจนเขาหน้าเขียว "บอกมา... ฉันเป็นใครกันแน่" "เธอ... เธอคือผลงานชิ้นเอกที่พังทลายยังไงล่ะ!" ศิลาฉุดรั้งรินรดาไว้ก่อนที่เธอจะหักคอชายคนนั้นทิ้งเสียก่อน เขาเห็นความสับสนในดวงตาของเธอ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการพยายามจดจำอดีตที่แตกสลาย มันเป็นความทรมานที่เขาไม่อยากให้เธอต้องเผชิญลำพัง "พอแล้วริน" เขาเอ่ยเสียงนุ่มลง ก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของดินปืนจากกายเธอ มือแกร่งเชยคางเธอขึ้นมาสบตา "ต่อให้เธอเป็นใคร หรือเคยทำอะไรไว้ ผมก็จะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาพรากเธอไปจากสายตาผมอีก" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว เธอไม่รู้ว่านี่คือความรักหรือเพียงแค่ความผูกพันในฐานะผู้รอดชีวิต แต่ในวินาทีที่เขากระซิบคำนั้น เธอกลับรู้สึกว่าโลกทั้งใบที่เคยพังทลายกำลังถูกก่อร่างขึ้นใหม่โดยผู้ชายคนนี้ ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังสะท้อนก้องทั่วโกดัง ไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงสาดส่องเข้ามาทางช่องลมด้านบนจนเกิดเงาพาดผ่านร่างกายของพวกเขาทั้งสอง "ศิลา... นายลืมไปแล้วหรือไงว่าในโลกใต้ดินนี้ 'ความรัก' คือความผิดบาปที่แพงที่สุด" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากเงามืดด้านหลังกำแพง รินรดาชะงักไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้ก้าวออกมา เขามีรอยสักรูปจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือ... สัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเห็นในความทรงจำที่เลือนราง "คุณ... คุณคือ..." รินรดาพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ ศิลาคว้ามือเธอไว้แน่น รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าเข้ม "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่พวกเราเดินเข้ามาเองครับริน... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะคืนนี้เราคงไม่ได้นอน" ประตูโกดังถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับการปะทะที่ไม่มีการเจรจา สิ่งที่แย่ที่สุดไม่ใช่กองกำลังตรงหน้า แต่เป็นรอยสักที่ข้อมือของชายคนนั้นที่เริ่มส่องแสงสีเงินวาววับภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคา... รอยสักที่ขยับได้เหมือนมีชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านมิติแห่งความลับนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ