วิถีแห่งการไล่ล่า

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและไอน้ำจากเครื่องทำความชื้นในตรอกแคบๆ ของย่านโคมแดง แสงไฟนีออนสีแดงฉานสาดส่องกระทบกับหยาดฝนที่เพิ่งซาลง กลายเป็นเงาสะท้อนระยิบระยับบนพื้นผิวแอ่งน้ำขัง ศิลาไม่ได้สนใจความชื้นแฉะที่กำลังซึมผ่านรองเท้าหนังของเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองรอบตัวด้วยความสุขุม เยือกเย็น ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกปลุกให้ตื่นตัวเต็มที่หลังจากเสียงฝีเท้าฝูงใหญ่เริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากปากซอย "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะครับคุณอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือข้างหนึ่งยังคงล้วงอยู่ในกระเป๋าโค้ทตัวยาว อีกข้างคีบบุหรี่ที่ใกล้จะมอดไหม้ นิ้วเรียวยาวขยับเคาะขี้บุหรี่ลงบนพื้นอย่างใจเย็น ราวกับสถานการณ์รอบกายไม่ใช่การเผชิญหน้ากับหน่วยสังหารเดนตายขององค์กรใต้ดิน แต่เป็นการมายืนรอซื้อกาแฟยามดึกเสียมากกว่า รินรดาที่ยืนพิงผนังตึกอิฐเก่าๆ อยู่ข้างกายไม่แม้แต่จะชายตามองความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทที่ช่วยขับเน้นสัดส่วนทะมัดทะแมงและดุดัน ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน มือเรียวเล็กยกขึ้นปัดปอยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผากออกอย่างไม่ยี่หระ "สามนาทีสิบสองวินาทีสำหรับพวกสวะปลายแถวพวกนี้ถือว่าช้าเกินไปด้วยซ้ำ ศิลา... หรือว่าสมองคุณเริ่มเสื่อมตามอายุที่เพิ่มขึ้นแล้วล่ะครับ ถึงได้ประเมินศักยภาพศัตรูผิดพลาดไปไกลขนาดนี้" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน ดวงตาคู่คมตวัดมองหน้าชายหนุ่มอย่างท้าทาย แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่กลับยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นท่ามกลางอากาศหนาวเย็น "ปากดีแบบนี้ ค่อยน่าพาลากกลับไปทำแผลที่ห้องหน่อยครับ" ศิลาหันมามองเธอด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะจางหายไป กลายเป็นความจริงจังที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน "แต่อย่าเพิ่งรีบตายก่อนผมจะเคลียร์รอยสักบนแผ่นหลังคุณเสร็จล่ะครับ รินรดา ความลับในตัวคุณยังมีราคาแพงกว่าพวกมันทั้งหมดรวมกันเสียอีก" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้กลับ เงาร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีเข้มหaายสิบชีวิตก็พุ่งทะยานออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ อาวุธปืนเก็บเสียงและมีดสั้นสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับในความมืด หน่วยสังหารมืออาชีพเคลื่อนไหวด้วยกระบวนท่าที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ไม่มีเสียงเอะอะโวยวาย มีเพียงความตายที่พุ่งตรงมาเพื่อปิดปากพยานปากเอกและศิลปินหนุ่มผู้ล่วงรู้ความลับดำมืด ศิลาพ่นควันบุหรี่ครั้งสุดท้ายก่อนจะดีดก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย ชั่วพริบตานั้น ร่างกายที่ดูผอมบางภายใต้เสื้อโค้ทตัวโคร่งก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้งดงามอ่อนช้อย แต่มันดิบเถื่อน เด็ดขาด และแม่นยำราaufเครื่องจักรสังหาร หมัดหนักหน่วงพุ่งกระแทกเข้าที่ปลายคางของหน่วยสังหารคนแรกที่พุ่งเข้ามา จนร่างนั้นลอยละลิ่วกระแทกกับถังขยะเหล็กเสียงดังสนั่น ศิลาไม่ได้หยุดพักให้เสียเวลา มือหนาคว้าข้อมือของมือสังหารอีกคนที่ถือมีดพั้นช์เข้ามา บิดหมุนด้วยมุมที่กระดูกข้อมือหักดังกรอบ พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมายิงสกัดเส้นทางถอยของอีกฝ่ายอย่างเลือดเย็น กระสุนนัดเดียวฝังเข้าที่หัวไหล่ของศัตรูจนล้มทรุดลงไปนอนดิ้นพราDๆ กับพื้นแฉะ ในขณะเดียวกัน รินรดาเองก็ไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ หญิงสาวระเบิดพลังการต่อสู้ที่ซ่อนเร้นออกมาอย่างน่าตื่นตะลึง ลูกเตะตัดขาของเธอส่งร่างของชายร่างใหญ่ล้มลงไปนอนกองกับพื้น ก่อนที่เธอจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ขมับซ้ำอย่างรุนแรงจนหมดสติไปในพริบตาเดียว ท่าทางดุดันและไร้ความปรานีนั้นสะท้อนสัญชาตญาณดิบของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เลือดสีแดงสดที่กระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าสวยเฉี่ยวไม่ได้ทำให้เธอลดความน่ากลัวลงเลย กลับยิ่งทำให้เธอดูเย้ายวนและอันตรายราวกับดอกไม้พิษที่พร้อมปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ "ข้างหลังคุณ! ศิลา!" รินรดาตะโกนเตือนเสียงดัง เมื่อเห็นหน่วยสังหารคนหนึ่งแอบอ้อมมาทางด้านหลังของชายหนุ่มพร้อมกับง้างมีดสั้นเตรียมแทงเข้าที่จุดตาย ศิลาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาก้มตัวหลบคมมีดได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับหมุนตัวเตะตัดลำตัวอย่างรุนแรงจนร่างของมือสังหารคนนั้นกระเด็นไปอัดติดกับผนังตึก ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปประชิดตัว ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่จนอีกฝ่ายสำลักเลือดออกมาคำโตและหมดสติคาที่ เวลาผ่านไปไม่ถึงสามนาที ตรอกแคบๆ แห่งนี้ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางร่างของหน่วยสังหารนับสิบคนที่นอนหมดสภาพเกลื่อนพื้น ศิลาหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตายังคงนิ่งสนิท เขาหันกลับมามองคู่หูสาวที่ยืนหอบเบาๆ อยู่ไม่ไกลกันนัก เนื้อตัวของเธอมียรอยเปื้อนฝุ่นและเลือดจางๆ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายความท้าทายไม่เสื่อมคลาย "ฝีมือยังไม่ตกนี่ครับ นึกว่าจะหมดสภาพไปตั้งแต่ตอนสูญเสียความทรงจำเสียแล้ว" ศิลาเอ่ยแซ I พลางก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่กำลังร้อนระอุหลังจากการต่อสู้ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับศิลา เสื้อโค้ทตัวโปรดของคุณขาดไปแถบหนึ่งแล้วนะ" รินรดาชี้ให้เห็นรอยขาดที่เกิดจากคมมีดบนเสื้อโค้ทของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตมองสำรวจร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อหาบาดแผล แม้ปากจะพูดจาเชือดเฉือน แต่ความห่วงใยที่ฉายชัดผ่านแววตานั้นไม่สามารถซ่อนเร้นจากสายตาของศิลาได้เลย ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางของเธอเข้ามาชิดติดตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการบอกกล่าว รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นของย่านโคมแดงทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ "ปล่อยนะศิลา นี่มันกลางถนน... อุ๊บ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อศิลาโน้มใบลงมาปิดริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ สัมผัสนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความดุดันและเรียกร้องทำเอาสมองของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวที่เคยใช้สังหารคนพยายามจะผลักอกอีกฝ่ายออกตามสัญชาตญาณ แต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อโค้ทของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่กำลังอ่อนระทวยลงทุกที เคมีอันตรายที่ระเบิดออกมาระหว่างทั้งคู่ในวินาทีนั้นร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่แผดเผา แต่แล้ว ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เสียงฝีเท้าฝูงใหม่ที่หนักหน่วงและรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องตรงมายังร่างของพวกเขาทั้งคู่ ศิลาผละริมฝีปากออกอย่างช้าๆ สายตาคมกริบตวัดมองไปยังบุคคลที่ปรากฏตัวขึ้นใหม่ที่ปลายตรอก และในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ลมหายใจของชายหนุ่มต้องสะดุดกึกลง เมื่อเงาร่างที่ยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสาดส่องไม่ใช่หน่วยสังหารขององค์กร... แต่เป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต—ใบหน้าที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน "ไม่นึกเลยนะครับ... ว่าศิลา ลูกชายคนโตของตระกูล จะยังมัวมาเล่นสนุกอยู่กับผู้หญิงคนนี้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังศีรษะของศิลาอย่างไร้ความปรานี ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ