สายตาที่ไม่อาจหลบเลี่ยง

ความเงียบงันภายในห้องพักสวีทหรูระดับเพนต์เฮาส์ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด... ตรงกันข้าม มันคือกรงขังอันกดดันที่บีบอัดออกซิเจนในปอดของรินรดาให้เหลือน้อยลงทุกวินาที เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังคลิก — เสียงนั้นทำหน้าที่ราวกับเครื่องประหารที่ตัดขาดเธออกจากโลกภายนอกอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เดเมียน วอล์คเกอร์ ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าเงาแห่งอำนาจของเขากลับยังคงอบอวลอยู่รอบกาย ราวกับเจ้าตัวยังคงยืนอยู่เบื้องหลังและจ้องมองทุกย่างก้าวด้วยแววตาดravishing แพรวพราวไปด้วยพิษสง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ เธอเป็นจิตแพทย์ที่ผ่านเคสคนไข้จิตเภทและอาชญากรมานักต่อนัก แต่ไม่มีใครสร้างแรงสั่นสะเทือนในกระแสเลือดของเธอได้รุนแรงเท่ามัจจุราชในคราบสุภาพบุรุษผู้นี้อีกแล้ว ฝเท้าว110ที่ก้าวเดินไปรอบห้องอย่างเชื่องช้าพยายามสำรวจทางหนีทีไล่ กระจกบานใสสูงจรดเพดานสะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน แต่เบื้องล่างนั้นคือความสูงหลายสิบชั้นที่ปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะ ไม่มีทางออก... ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี *แกร๊ก...* เสียงเปิดประตูห้องนอนด้านในดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวาบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนราง ปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นิ่งสนิท ทว่าลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความกระหายที่จะบดขยี้ "สำรวจพื้นที่เสร็จแล้วหรือยัง หมอสาว" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอื้อnขึ้น ทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามของเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ เดเมียนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชิดกับขอบโต๊ะทำงานกระจก "คุณต้องการอะไรกันแน่ เดเมียน ถ้าเรื่องคาร์ลอส... ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยทั้งสิ้น!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาความมั่นคงในน้ำเสียง แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เดเมียนไม่ตอบในทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาประชิด ร่างกายหนาใหญ่บดบังแสงไฟจนเกิดเงาทอดทับร่างระหงของเธอไว้มิดชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายและบุหรี่ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น มือหนารูปทรงแข็งแกร่งเอื้อมออกไป... ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งเฮือกยามที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน กระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาทจนเธอต้องกลั้นหายใจ "ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องงั้นเหรอ?" เดเมียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและใกล้ชิดจนน่ากลัว "แต่ตาของเธอมันบอกฉันว่า... เธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้ และฉันเกลียดที่สุด... คือการถูกโกหก" "ฉันไม่ได้โกหก..." รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสอันตรายนั้น แต่เดเมียนกลับใช้นิ้วมืออีกข้างยึดคางคางของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอกลับมาสบตากับเขาโดยไม่มีทางหลบเลี่ยง ดวงตาคู่นั้น... มันลึกซึ้ง ดำมืด และเต็มไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อนก็พวยพุ่งออกมาจากความใกล้ชิดนี้ จนรินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความหลงใหล "ถ้าเธอไม่ได้โกหก... งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ" เดเมียนกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอบริสุทธิ์จริง... ไม่ใช่แค่สายลับตัวน้อยที่คาร์ลอสส่งมาเพื่อปั่นหัวฉัน" สัมผัสที่คางเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วง นิ้วแกร่งลากไล้ลงมาที่ลำคอระหงผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มจนรินรดารู้สึกขนลุกซู่ ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงปรารถนาอันตรายที่เขากำลังปลุกปั่นขึ้นมาอย่างจงใจ เดเมียนขยับเข้ามาประชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน อกแกร่งแนบชิดกับทรวดทรงอิ่มเอิบ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวในความเงียบงัน รินรดาพยายามใช้มือดันแผงอกของเขาไว้ แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นราifyingกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ปล่อยนะ..." เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาลงเหลือเพียงลมหายใจ เมื่อริมฝีปากของเดเมียนเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะกัน "คำก็ปล่อย สองคำก็ถอย..." เดเมียนเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยประกายแห่งความต้องการที่เหนือการควบคุม "แต่ร่างกายของเธอกำลังบอกอีกอย่างนะ รินรดา... หัวใจเธอมันเต้นแรงจนฉันได้ยินเสียงมันร้องเรียกหาฉันชัดเจน" เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างอุกอาจ รินรดาสูดปากครางฮือด้วยความตกใจและวابหวาม รสสัมผัสร้อนผ่าวที่แนบลงมาสร้างความรู้สึกปั่นป่วนจนแทบยืนไม่อยู่ มือข้างหนึ่งของเดเมียนรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวแนบแน่น ขณะที่อีกข้างสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงองศาให้รับการรุกรานที่ดุดันและเร่าร้อนยิ่งขึ้น กลิ่นอายแห่งความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ร่างกายของรินรดาอ่อนระทวยลงอย่างน่าใจหาย ความโกรธขืนและศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกแผดเผาจนมลายสิ้นด้วยสัมผัสอันเชี่ยวชาญและเปี่ยมด้วยอำนาจของมาเฟียหนุ่ม เธอกำลังจะพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับซาตานที่กำลังพรากวิญญาณของเธอไปทีละน้อย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะบดขยับจุมพิตกลีบปากนุ่มของเธออย่างเต็มรูปแบบ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นขึ้นจากแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยข้างผนัง! ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วห้อง สลับกับความมืดมิด เดเมียนชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดด้านล่างตึกทันที ร่างกายของเขาตึงเกร็งขึ้นในเสี้ยววินาที บนหน้าจอนั้น... ปรากฏร่างของชายกลุ่มหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดยุทธวิธีสีดำสนิท กำลังพังประตูรั้วเข้ามาอย่างอุกอาจ และผู้นำทัพที่เดินนำหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันถือปืนไรเฟิลเจาะเกราะ... ไม่ใช่ใครอื่น, แต่คือคาร์ลอส ศัตรูตัวฉกาจที่บุกมาถึงถิ่น! "หึ... ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด" เดเมียนแค่นหัวเราะในลำคอด้วยแววตาดุดันอำมหิต ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อม เขากระชากข้อมือเธอเข้ามาใกล้ใบหน้า กระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง "อยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนเด็ดขาด จนกว่าฉันจะกลับมาจัดการกับมัน ไม่งั้น... เธอจะได้เห็นจุดจบที่สยดสยองที่สุดในชีวิต" หวังว่ารี้ดเดอร์จะเพลิดเพลินและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้นะคะ