รอยร้าวในหน้ากาก

กลิ่นอฮอล์บริสุทธิ์ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่คิวบาชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางราวกับสนามรบขนาดย่อม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะช่วยขับเน้นให้เงาร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำดูน่าเกรงขามและดุดันรากับพญามัจจุราช เดเมียน วอล์คเกอร์ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเขา ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่กับเอกสารลับในมือ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันเสียจนรินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "จิตแพทย์คนใหม่..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นราวกับเสียงบดขยี้เศษแก้ว "คนที่สภาบอร์ดส่งมาเพื่อคอยควบคุมความบ้าคลั่งของฉันอย่างนั้นสินะ" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้หัวใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่นั้นอีกนิด ส้นรองเท้าคัทชูส่งเสียงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น สะท้อนความมั่นคงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปสีเข้ม "ดิฉันไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อควบคุมคุณค่ะคุณวอล์คเกอร์ แต่ดิฉันมาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ประเมินและดูแลสุขภาพจิตตามวาระที่ถูกกำหนดไว้..." รินรดาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยสายตานิ่งสงบแต่เด็ดเดี่ยวเข้าสู้กับความดุดันตรงหน้า "...และดูเหมือนว่าคุณกำลังมีความเครียดสะสมระดับวิกฤต ซึ่งมันเริ่มแสดงออกผ่านพฤติกรรมก้าวร้าวแล้วนะคะ" พรึบ! แฟ้มเอกสารในมือหนาถูกปัดตกลงบนพื้นเสียงดังสนั่น เดเมียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าหาเธอดั่งคลื่นพายุซัดสาด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานความอันตรายและอำนาจแผดเผาผิวกายเธอจนร้อนผ่าว มือหนาราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอ บีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว ทว่ารินรดากลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมาให้เห็น เธอเพียงแต่เม้มริมฝีปากแน่น เชิดหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวคู่นั้น "เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงกล้าวิเคราะห์ความบ้าคลั่งของฉัน" เดเมียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มสลักเสลา "ผู้หญิงก่อนหน้านี้ร้องไห้และวิ่งหนีออกไปภายในสัปดาห์แรก... แล้วเธอคิดว่าจะทนอยู่ใต้เงาของฉันได้นานแค่ไหนกัน หือ?" "ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอเหล่านั้นค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขนผ่านเนื้อผ้า ผ่านสัมผัสที่จงใจคุกคามและท้าทาย เดเมียนแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาฉายแววสนุกสนานปนความกระหายใคร่รู้ ร้ายกาจและเย้ายวนในคราเดียวกัน เขาใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอยิ่งต้องสบตาเขาอย่างไร้ทางหลบหนี "ปากดีนักนะ... มาดูกันว่าเมื่อเธอต้องอยู่กับฉันตามลำพังในค่ำคืนนี้ หน้ากากนักจิตแพทย์ผู้แสนเยือกเย็นของเธอจะหลุดลุ่ยออกมาตอนไหน" เขากระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาท ก่อนที่มือหนาจะออกแรงกระชากร่างบางให้เข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างไร้ความปรานี ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเสียงร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนเข้ามาจากด้านนอก "นายครับ! คาร์ลอสส่งคนบุกรุกเข้ามาทางโกดังฝั่งตะวันออก มันกำลังเล่นงานสินค้าล็อตใหญ่ของเราครับ!" ดวงตาสีเทาเข้มของเดเมียนหรี่ลงทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล เขละมือออกจากข้อมือของรินรดาช้าๆ ทว่าสายตาที่ทอดมองเธอกลับเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล เดเมียนหันหลังกลับไปคว้าปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักขึ้นมาปลดล็อกกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยุดเดินและหันกลับมามองจิตแพทย์สาวที่ยังคงยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่กลางห้อง "ล็อคประตูซะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด..." เดเมียนเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก "...เพราะถ้าฉันจัดการไอ้สุนัขบ้าคาร์ลอสเสร็จเมื่อไหร่ คนต่อไปที่จะต้องถูกชำระบัญชีความอวดดี... ก็คือเธอนี่แหละ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ