ในอาณาจักรของมัจจุราช

กลิ่นอายดินชื้นและสนฉัตรโบราณอบอวลอยู่ทั่วอาณาบริเวณ รินรดาถูกความมืดมิดและแรงสั่นสะเทือนของรถยนต์หรูคันยาวเหยียดพัดพาเข้ามาในดินแดนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คฤหาสน์หินแกรนิตสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับป้อมปราการของมัจจุราชที่รอคอยการกลืนกินวิญญาณทุกดวงที่หลงเข้ามา ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ลมหนาวเยือกยะเยือกจากหุบเขาก็พัดปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนร่างบางสะท้านเฮือก บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ความปรานี แม้ความหวาดกลัวจะเกาะกุมหัวใจจนแทบหยุดเต้น แต่จิตแพทย์สาวอย่างเธอก็ยังพยายามฝังความอ่อนแอไว้เบื้องลึกภายใต้แววตาที่ฉายแววท้าทาย "เชิญครับคุณรินรดา นายรออยู่ข้างในแล้ว" เสียงทุ้มห้วนและเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่ผายออกบังคับให้เธอต้องก้าวเดินไปตามทางเดินปูด้วยหินอ่อนสีดำ ภายในคฤหาสน์โอ่อ่าแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เพดานสูงลิบและโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนภาพเงาของความโดดเดี่ยว เดเมียน วอล์คเกอร์ ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตามองออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่รังสีคุกคามอันตรายออกมาราวกับพายุร้ายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ปล่อยฉันไปเธอนะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด เธอก้าวถอยหลังเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังหมุนตัวกลับมา เดเมียนค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟสลัวจนเงาทะึมทาบับร่างของเธอไว้มิดชิด นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจห้วงมหาสมุทรอันเย็นยะเยือกจดจ้องมองมาที่เธอนิ่งนาน ราวกับสัตว์ป่ากำลังประเมินเหยื่ออันโอชะที่เดินเข้ามาติดกับด้วยความสมัครใจ "สิทธิ์งั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังลอดไรฟัน เดเมียนย่างสามขุมเข้าประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ในอาณาจักรของฉัน... ฉันนี่แหละคือผู้บัญญัติกฎ และเธอ... รินรดา ก็เป็นแค่หนึ่งในกรรมสิทธิ์ที่ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้" "คุณมันบ้า เดเมียน! ฉันไม่ใช่สิ่งของของใครทั้งนั้น!" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไอร้อนระอุ แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย เดเมียนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างกายแนบชิดติดกันจนเธอรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รุ่มร้อนดั่งเปลวเพลิงที่สวนทางกับความเย็นชาในแววตาของเขา "ดื้อด้านนักนะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดรดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ไล้เลียไปตามกรอบหน้าเรียวและคางมนทำให้รินรดาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายและตื่นกลัว "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน..." เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่เดเมียนกลับยิ่งรุกหนักขึ้น ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้เธอแทบหลอมละลายไปกับอ้อมกอดอันตรายนี้ "ปากเก่งนัก... เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอครางชื่อฉันแทนคำปฏิเสธพวกนี้ซะให้เข็ด" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มของเธอด้วยความเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและแรงแค้นแผดเผาความรู้สึกนึกคิดของรินรดาจนกระเจิง สมองที่เคยสุขุมและมีเหตุผลของจิตแพทย์สาวขาวโพลน ว่างเปล่า เธอพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธการรุกล้ำ แต่เดเมียนกลับใช้ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอต้องเผยอรับเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความเจ็บแปลบปนวาบหวาม ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กของเธอให้เกี่ยวพันตอบสนองอย่างไม่ยอมให้หลบหนี สัมผัสที่ลึกซึ้งและร้อนแรงนี้สูบเอาอากาศทั้งหมดออกไปจากปอด ร่างกายของรินรดาอ่อนปวกเปียก มือที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างที่สั่นเทาของตัวเองไว้ เดเมียนผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "นี่เป็นแค่บทลงโทษเริ่มต้นเท่านั้น... รินรดา" เขาเอ่ยเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "คืนนี้... เธอยังต้องเรียนรู้อีกเยอะว่าการอยู่ในอาณาจักรของฉันมันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง" ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะล่มสลายลงสู่ห้วงแห่งเสน่หาอันลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากภายนอกห้องก็ทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท บอดี้การ์ดคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คาร์ลอสส่งคนบุกเข้ามาล้อมแนวป่าด้านตะวันออก และตอนนี้ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกเจาะระบบแล้วครับ!" เดเมียนผละออกจากร่างของรินรดาอย่างรวดเร็ว แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดั่งคมมีดในเสี้ยววินาที ร่างสูงหันขวับไปมองหน้าต่างกระจกที่สะท้อนแสงไฟกระพริบสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้นะคะ