การตีอาวุธคู่ใจชิ้นใหม่

"เจ้าจะหลอมมันจริงๆ หรือกร? 'หัวใจแห่งเพลิงดารา' ชิ้นนี้... หากพลาดไปเพียงนิด มันจะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าที่แม้แต่พ่อค้าเร่ยังเมินหน้าหนีเลยนะ" เสียงใสที่แฝงความหยอกเย้าของเซเลสเต้ดังขึ้นท่ามกลางเสียงครางหึ่งของเตาหลอมอุตสาหกรรมในโรงตีเหล็กส่วนตัวของผม เธอไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงเสาไม้โอ๊คเก่าแก่ ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวทุกจังหวะของผมผ่านม่านหมอกความร้อน ผมไม่ตอบรับทันที มือข้างหนึ่งคีบแท่งโลหะสีนิลสนิทที่เพิ่งสกัดได้จากดันเจี้ยนชั้นลึกออกมาจากเปลวเพลิงสีฟ้าคราม สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ออกมาได้ผ่านถุงมือหนังมังกรทนไฟ สายตาของผมจดจ้องเพียงแค่จุดเปลี่ยนสีของโลหะ การคำนวณในหัวทำงานหนักหน่วง ค่าความคงทน ค่าความหนาแน่น และจุดหลอมละลายที่แปรผันตามแรงกดอากาศในห้องตีเหล็ก ถูกคำนวณผ่านหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาในระดับสายตา "อาจารย์ครับ ความเสี่ยงคือรสชาติของการคราฟต์ หากเลือกทางที่ปลอดภัยเสมอ ผมก็คงเป็นได้แค่ช่างซ่อมดาบตามตลาดนัด ไม่ใช่นักประดิษฐ์" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะขยับค้อนหนักอึ้งในมือลงบนแท่นตีเหล็ก ปัง! เสียงค้อนกระแทกดังสะท้านไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่เสียงเหล็กกระทบเหล็ก แต่มันคือเสียงสะท้อนของเจตจำนง ผมไม่ได้กำลังตีอาวุธขึ้นมาใหม่ แต่กำลัง 'ถอดรหัส' พลังที่ซ่อนอยู่ในวัตถุดิบหายากชิ้นนั้น เซเลสเต้เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นเขม่าควันจางๆ ลอยมาแตะจมูก "เจ้าเป็นคนแปลกนะกร คนอื่นใช้ไอเทมหายากเพื่ออัปเกรดอาวุธเลเวลสูงให้ไร้เทียมทาน แต่เจ้ากลับเลือกที่จะตีค้อน... เครื่องมือทำมาหากินที่ไม่มีใครเขาสนใจค่าพลังโจมตีของมันด้วยซ้ำ" "เพราะค้อนคือตัวตนของผมครับ" ผมหันไปสบตาเธอ สีหน้ายังคงความเรียบเฉยตามนิสัยถาวร "อาวุธที่ผมถืออาจจะสังหารศัตรูได้ในดาบเดียว แต่ถ้าผมไม่มีค้อนที่คู่ควร ผมก็ไม่สามารถสร้างสรรค์ผลงานที่จะเปลี่ยนกระแสของสงครามในเกมนี้ได้... ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขดาเมจ แต่มันอยู่ที่ความมั่นใจว่าผมสามารถทำลายและสร้างใหม่ได้ตามต้องการ" ผมกลับไปโฟกัสที่ชิ้นงานอีกครั้ง การตีครั้งที่สองและสามหนักหน่วงและแม่นยำ ทุกองศาของการตวัดค้อนถูกคำนวณมาอย่างดีเพื่อให้โลหะเพลิงทมิฬซึมซับไอเย็นจากเหงื่อที่ไหลรินลงบนผิวเหล็ก เป็นเทคนิคการ 'หล่อเย็นด้วยเจตจำนง' ที่ผมเพิ่งคิดค้นขึ้นเองภายในห้องนี้ แสงจากเตาหลอมเริ่มเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีม่วงเข้ม กลิ่นอายความกดดันมหาศาลเริ่มแผ่ซ่านออกจากแท่นตีเหล็ก พื้นห้องสั่นสะเทือนเบาๆ บ่งบอกถึงการปะทะกันของธาตุที่รุนแรงเกินกว่าการคราฟต์ระดับปกติจะรับไหว เซเลสเต้ขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าสนุกสนานของเธอมลายหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่หาได้ยาก "เจ้าบ้าเอ๊ย... เจ้ากำลังดึงพลังงานจากแกนกลางของแผนที่มาใช้หลอมอาวุธงั้นหรือ?" เธอพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้น "ถ้าจะตีค้อนเพลิงทมิฬ... ก็ต้องใช้ไฟที่ร้อนแรงกว่าลาวาในดันเจี้ยนหลายเท่าครับ" ผมกัดฟันแน่น แรงต้านจากค้อนในมือมหาศาลจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน แต่ผมไม่ยอมปล่อย วินาทีที่ค้อนด้ามสุดท้ายถูกเหวี่ยงลงไป กระแสลมหมุนวนรุนแรงจนข้าวของในห้องลอยคว้าง แท่งเหล็กสีนิลบิดตัวหลอมรวมกับแกนพลังงานจนเกิดเป็นรูปร่างของค้อนสงครามขนาดมหึมา ที่หัวค้อนมีรอยสลักอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องแสงวาบเป็นจังหวะเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'กร' ได้สร้างสรรค์ 'ค้อนเพลิงทมิฬ - จุติมหาเวท' ระดับตำนาน (Legendary)] [สถานะ: ผูกมัดถาวร - ไม่สามารถทำลายหรือโอนย้ายได้] ควันสีดำจางหายไป เผยให้เห็นค้อนเหล็กสีดำสนิทที่มีเส้นสายสีแดงฉานดั่งลาวาไหลวนอยู่ภายใน ผมยื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเยียบแต่แฝงด้วยความร้อนแรงมหาศาล ทันทีที่นิ้วแตะโดน เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว แต่ไม่ใช่เสียงเตือนจากการสร้างไอเทมปกติ [คำเตือนจากระบบระดับสูงสุด: ตรวจพบไอเทมชิ้นส่วนที่เหลือของ 'ค้อนบรรพกาล' ในเขตแดนต้องห้าม] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้ถือครองค้อนแห่งการทำลายล้าง' เปิดใช้งาน] ผมเบิกตากว้าง หันไปมองเซเลสเต้ที่ยืนนิ่งค้าง เธอไม่ได้แกล้งผมอีกต่อไป แววตาของเธอดูลึกซึ้งและมีความกังวลฉายชัดอยู่ข้างในนั้น "กร... ดูเหมือนว่าการตีอาวุธครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การสร้างของเล่นชิ้นใหม่ให้เจ้าแล้วล่ะ" เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะชี้ไปยังหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าผม "เจ้าไม่ได้แค่สร้างอาวุธขึ้นมา แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่ปลุกบางอย่างให้ตื่นขึ้น... ดูข้างหลังเจ้าสิ" ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินที่แรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่ในห้องตีเหล็ก แต่เป็นทั้งเมืองที่กำลังถูกเงาดำมหาศาลบดบัง เสียงครางต่ำที่ดังก้องมาจากฟากฟ้าทำให้ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้องหยุดชะงัก เมื่อผมหันกลับไปมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของโรงตีเหล็ก สิ่งที่เห็นไม่ใช่ท้องฟ้าสีครามอีกต่อไป แต่เป็นดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่กำลังจ้องมองตรงมายังอาวุธในมือของผม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอดนะครับ