แผนการซ้อนแผนในดันเจี้ยนน้ำแข็ง

กลิ่นไอความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าผสมผสานกับละอองน้ำแข็งที่เกาะตามผนังถ้ำ ทำให้ทุกการหายใจออกกลายเป็นไอสีขาวโพลน กรยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเสาหินงอกขนาดใหญ่ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาในเกมไม่ได้มองไปยังเบื้องหน้า แต่มันกำลังกวาดสายตาสำรวจโครงสร้างทางธรณีวิทยาของ "ดันเจี้ยนหุบผาน้ำแข็งพันปี" อย่างละเอียดรอบคอบ เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงบนพื้นผิวหิมะและน้ำแข็งบดอัด ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างเป็นจังหวะ มันไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูรในดันเจี้ยน หากแต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหุ้มเกราะเหล็กกล้าชั้นดีที่จงใจปล่อยให้ดังสะท้อน เพื่อสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยา "ดูท่าทางพวกสุนัขล่าเนื้อจากกิลด์ 'พายุทมิฬ' จะอดใจรอให้เราเดินไปถึงห้องบอสไม่ไหวแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก สีหน้าของกรยังคงตายด้านตามเคย ราวกับสถานการณ์ถูกล้อมฆ่าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร เซเลสเต้ที่ยืนพิงผนังน้ำแข็งอยู่ข้างกาย หัวคิกคักเบาๆ ในลำคอ เธอหมุนพัดขนนกในมือเล่นทั้งที่อากาศติดลบ ดวงตาสีเพชรคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "แหม... เจ้าเด็กโง่ พวกเขาอุตส่าห์ลงทุนส่งหน่วยจู่โจมพิเศษระดับแนวหน้ามาต้อนรับพวกเราถึงที่นี่เชียวนะ เจ้าไม่คิดจะแสดงความยินดีกับไมตรีจิตอันอบอุ่นนี้หน่อยหรือไงจ๊ะ?" "ความอบอุ่นที่ว่า คงหมายถึงลูกศรอาบยาพิษกับเวทมนตร์แช่แข็งที่พวกมันเตรียมไว้ต้อนรับสินะครับ" กรปรายตามองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงต่ำแล้วหยิบวัตถุดิบชิ้นหนึ่งออกจากช่องเก็บของ ในมือของนักประดิษฐ์หนุ่มคือ "ผลึกหินเพลิงสุริยะ" ระดับหายาก ที่เขาเพิ่งสกัดมาจากเหมืองชั้นก่อนหน้า มันเป็นแร่ธาตุที่มีคุณสมบัติเก็บกักความร้อนมหาศาลไว้ภายใน และจะคายออกมาทันทีเมื่อถูกกระทบด้วยแรงดันหรือปฏิกิริยาเคมีที่เหมาะสม กรคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว... *ระยะห่างจากจุดที่พวกมันกำลังเคลื่อนพลเข้ามาคือสี่สิบเมตร ความหนาของชั้นน้ำแข็งบนเพดานถ้ำโซนนี้อยู่ที่ประมาณสามเมตร และจุดอับสายตาตรงโค้งศิลานั้น... คือจุดศูนย์ถ่วงที่เปราะบางที่สุด* "ถ้าเราปะทะกันตรงๆ ด้วยกำลังพลสองคนต่อสิบสองคน โอกาสชนะย่อมเป็นศูนย์ตามหลักตรรกะของเกม MMO ทั่วไป" กรพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวยาวขยับประกอบชิ้นส่วนกลไกเข้ากับผลึกหินเพลิงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ "แต่ถ้าเราเปลี่ยน 'สนามรบ' ให้กลายเป็น 'เตาหลอม' ของผมล่ะก็นะ..." ที่ปากทางเข้าอุโมงค์น้ำแข็ง เงาร่างของสมาชิกกิลด์พายุทมิฬปรากฏขึ้น นำโดย "กริฟฟอน" รองหัวหน้ากิลด์ผู้ใช้ขวานยักษ์เป็นอาวุธ เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกทีมหยุดเดิน พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก "ฮึ! นึกว่าจะแน่ หนีหัวซุกหัวซุนมาจนมุมอยู่ในซอกหลืบนี้จนได้สินะ เจ้าช่างตีเหล็กสติเฟื่อง" กริฟฟอนตะโกนก้อง เสียงของมันสะท้อนก้องกังวานไปทั่วผนังถ้ำน้ำแข็ง "ส่งแผนผังการคราฟต์ไอเทมระดับตำนานและวัตถุดิบทั้งหมดที่พวกแกแย่งไปเมื่อวานซะดีๆ แล้วฉันอาจจะปรานีให้พวกแกตายแบบไม่ทรมานมากนัก!" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากความเงียบอันน่า,อึดอัดที่แผ่มาจากความมืดเบื้องหลังเสาหิน กริฟฟอนขมวดคิ้วด้วยความขัดเคือง "ไอ้เด็กนี่... ยังปากแข็งไม่เลิก ลุย! ฆ่าทิ้งให้หมด เหลือไว้แค่ไอเทมดรอปก็พอ!" สิ้นคำสั่ง เหล่านักรบสายแทงค์และนักเวทน้ำแข็งของกิลด์พายุทมิฬก็พุ่งทะยานเข้ามาในอุโมงค์ทันที รองเท้าบูทกระแทกพื้นน้ำแข็งจนเกิดเสียงดังสนั่น พวกมันมั่นใจในความได้เปรียบด้านจำนวนและภูมิประเทศ เพราะในดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้ เวทมนตร์ธาตุน้ำและน้ำแข็งของพวกมันจะทรงพลังขึ้นอีกเท่าตัว แต่ทว่า... พวกมันกลับคำนวณพลาดไปอย่างมหันต์ กรที่ยืนรอจังหวะอยู่หลังเสาหิน ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ยินดีต้อนรับสู่ห้องอบไอน้ำของผมนะครับ" นิ้วมือของเขาดีดกลไกชิ้นสุดท้ายออกไป ผลึกหินเพลิงสุริยะถูกยิงด้วยหน้าไม้กลขนาดเล็กพุ่งตรงไปปักฝังอยู่บนเพดานน้ำแข็งเหนือศีรษะของกองกำลังศัตรูที่กำลังวิ่งเข้ามาพอดี *เปร๊าะ! ฟู่————!* ทันทีที่ผลึกหินกระทบกับความเย็นจัดและความกดอากาศ มันเกิดปฏิกิริยาเทอร์โมไดนามิกส์อย่างรุนแรง ความร้อนระดับพันองศาถูกปลดปล่อยออกมาในเสี้ยววินาที น้ำแข็งหนาทึบบนเพดานถ้ำละลายกลายเป็นน้ำเดือดพล่านและไอน้ำพุ่งทะลักลงมาท่วมโถงทางเดินราวกับเขื่อนแตก! "อ้ーク! อะไรวะเนี่ย ร้อน! ร้อนโว้ย!" "น้ำแข็งละลาย! พื้นถ้ำกำลังถล่ม หนีเร็ว!" เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังระงม ความได้เปรียบเรื่องธาตุน้ำแข็งที่พวกมันภาคภูมิใจ กลับกลายเป็นอาวุธย้อนกลับมาทำลายล้างพวกมันเอง ไอน้ำร้อนจัดทำให้ค่าสถานะผิดปกติประเภท 'ลวก' และ 'สูญเสียการมองเห็น' ทำงานพร้อมกัน ขณะที่มวลน้ำมหาศาลผสมกับโคลนน้ำแข็งด้านบนก็ไหลทะลักลงมากลบฝังร่างของแนวหน้ากิลด์พายุทมิฬจนจมหายไปในพริบตา กรยืนมองผลงานผ่านกลุ่มควันไอน้ำสีขาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายกมือขึ้นเคาะแว่นตาเบาๆ ตามความเคยช้ำ "การใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนทางกายภาพของสภาพแวดล้อม มักจะประหยัดมานาและคุ้มค่ากว่าการใช้เวทมนตร์โจมตีตรงๆ เสมอ... นี่คือบทเรียนพื้นฐานทางฟิสิกส์ในโลกความเป็นจริงที่พวกคุณน่าจะเรียนมาบ้างนะครับ" เซเลสเต้ปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดู "เก่งมากเจ้าเด็กโง่ คำนวณองศาการละลายได้แม่นยำรา과กับใช้ไม้บรรทัดวัดเชียวรึ ทำเอาพวกแมลงสาบพวกนั้นหมดสภาพไปเกือบยกก๊อกเลยนะเนี่ย" ในขณะที่ฝุ่นควันและไอน้ำกำลังจางลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังรัวขึ้นติดต่อกันเป็นพรืดในหัวของกร *[ระบบประกาศ: ท่านได้ทำการกำจัดผู้เล่นจากกิลด์ 'พายุทมิฬ' จำนวน 10 รายในเขตพื้นที่อันตราย]* *[ระบบประกาศ: ท่านได้รับค่าประสบการณ์สะสมจำนวนมหาศาล ระดับเลเวลเลื่อนขึ้นสู่ 68]* *[คำเตือน: แรงสั่นสะเทือนจากการระลายของน้ำแข็งเมื่อครู่ ได้ไปกระทบกระเทือนโครงสร้างลับที่ถูกผนึกไว้ใต้พื้นถ้ำลึก...]* กรชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อไป เขาก้มลงมองพื้นน้ำแข็งที่ตอนนี้เริ่มปริแตกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากลายเป็นไอควันลอยเคว้งคว้าง ขณะที่แรงกดดันปริศนาสายหนึ่งกำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน เซเลสเต้ที่เคยมีท่าทีสบายๆ มาตลอด กลับหุบพัดในมือฉับพลัน สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความจริงจังขึ้นมาเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองลงไปในรอยแยกเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "แย่แล้วล่ะกร..." อาจารย์สาวกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไปจากใบหน้า "แรงสั่นสะเทือนเมื่อกี้... มันดันไปปลดผนึก 'ประตูห้องโถงบรรพกาล' ที่ไม่ควรจะมีใครเปิดได้เข้าซะแล้วล่ะจ้ะ" สิ้นเสียงของเธอ พื้นน้ำแข็งเบื้องหน้าทั้ง 20 เมตรก็ยุบตัวลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และร่างเงาสูงใหญ่ตระหง่านที่มีดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมา ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้วงเหวเบื้องล่าง! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอดนะครับ