พันธมิตรใหม่ผู้ร่าเริง

"ถ้านายยังกะระยะผิดพลาดอีกแค่ศูนย์จุดห้าเซนติเมตร คทาไม้โอ๊กเวทมนตร์ของเธอน่าจะกลายเป็นไม้จิ้มฟันเคลือบเรซินราคาถูกไปแล้วนะคุณหนู" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นท่ามกลางประกายไฟสีส้มที่สะท้อนจากเตาหลอมพกพา กร (Korn) ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับใช้ค้อนเหล็กกล้าตีแต่งหน้ามีดสั้นเล่มที่เจ็ดในมือด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แววตาหลังกรอบแว่นโลหะไม่ได้สะท้อนความหงุดหงิด มีเพียงความรอบคอบและวิเคราะห์คำนวณอัตราส่วนความทนทานของวัตถุดิบตรงหน้าอย่างแม่นยำ เบื้องหน้าของเขาคือเด็กสาวในชุดคลุมนักเวทสีครามปักดิ้นเงิน สัญลักษณ์กิลด์เวทมนตร์ระดับกลางที่ส,่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตากลมโตสีอำพันกะพริบปริบๆ ก่อนที่เธอจะหัวเราะแห้งๆ ออกมาแก้เขิน พลางยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองเบาๆ "โถ่ กร! ก็มันตื่นเต้นนี่นา ใครจะไปคิดว่าระบบคำนวณแรงสะท้อนของดันเจี้ยน 'ซากโบราณสถานอัคคี' มันจะละเอียดหยิบย่อยขนาดนี้ เล็งตั้งนานแต่พอกระแสมานาในห้องโถงเปลี่ยนนิดเดียว วิถีเวทมนตร์ก็เบี่ยงเบนซะงั้น... สมแล้วที่เป็นช่างคราฟต์หน้าตายประจำกิลด์ รอบคอบซะจนน่ากลัวเลยนะเนี่ย" เด็กสาวนามว่า 'พริ้มเพรา' (Primprae) หรือที่เพื่อนร่วมปาร์ตี้มักเรียกว่า พริ้ม นักเวทสาวสายธาตุลมและดาราศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องพรสวรรค์ด้านการควบคุมมานาขั้นสูง แต่กลับมีนิสัยซุ่มซ่ามจนน่าเหลือเชื่อ เธอเพิ่งทำกระเป๋าใส่วัตถุดิบเวทมนตร์เทกระจาดลงพื้นจนสมุนไพรหายากกระจัดกระจายไปทั่วเมื่อสิบนาทีก่อน กรเหลือบมองเพื่อนร่วมทีมเฉพาะกิจคนใหม่เล็กน้อย มุมปากขวาขยับขึ้นเล็กน้อยในแบบที่แทบมองไม่เห็น "ถ้าไม่รอบคอบ ป่านนี้เราคงตายคาดันเจี้ยนระดับ 45 ตั้งแต่รอบแรกที่เธอร่ายคาถา 'พายุสุริยะ' ใส่เสาหลักค้ำยันเพดานแล้วล่ะครับ" กรเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่งสนิท พลางเก็บมีดสั้นเล่มสุดท้ายลงช่องเก็บของระบบ "อีกอย่าง ที่ฉันยอมรับเธอเข้าปาร์ตี้สำรวจดันเจี้ยนนี้ ไม่ใช่เพราะคำแนะนำของยายอาจารย์จอมเพี้ยนคนนั้นหหรอกนะ แต่เพราะฉันคำนวณแล้วว่า ค่าพลังมานาของเธออยู่ในเกณฑ์ที่สามารถใช้กระตุ้น 'เตาปฏิกรณ์เวทมนตร์โบราณ' ที่อยู่ชั้นลึกสุดได้พอดีต่างหาก" พริ้มเพราทำหน้ามู่ทู่ทันที แก้มป่องๆ พองลมด้วยความหมั่นไส้ แต่แววตากลับเป็นประกายด้วยความทึ่ง "เชอะ! นายเนี่ยนะ... ปากคෝเราะร้ายเป็นบ้าเลย พูดจามีเหตุผลตลอดเวลาจนหาช่องโหว่มาเถียงไม่ได้เลยสักครั้ง แต่ก็นั่นแหละนะ ถึงได้รอดมาถึงตอนนี้ได้..." นักเวทสาวสะบัดคทาในมือเบาๆ จนเกิดละอองแสงสีฟ้าจางๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงหินที่เต็มไปด้วยซากเฟืองจักรกลและคราบเขม่าควัน "ว่าแต่... อาจารย์เซเลสเต้หายไปไหนซะล่ะ ตั้งแต่เราเดินลงมาถึงชั้นที่สาม ฉันก็ไม่เห็นเงยายายอาจารย์สายป่วนนั่นเลยนะ หรือว่าแอบหนีไปกินขนมที่เมืองหลักอีกแล้ว?" คำถามของพริ้มเพราทำให้มือที่กำลังตรวจสอบความทนทานของถุงมือหนังมังกรของกรชะงักไปชั่วขณะ เซเลสเต้ (Celeste)... อาจารย์สาวลึกลับผู้มีศักดิ์เป็นทั้งผู้แนะนำและตัวปัญหาในคราวเดียวกัน หญิงสาวผู้กุมความลับของระบบเกม VRMMO นี้ มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มปริศนาและคำใบ้ชวนปวดหัวเสมอ และการที่เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในดันเจี้ยนระดับสูงเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของกร หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิดข้าม [ระบบตรวจพบ: ผู้เล่น 'กร' และผู้เล่น 'พริ้มเพรา' อยู่ในเขตพื้นที่ปิดตาย 'ห้องโถงบรรพกาล'] [เงื่อนไขการปลดล็อก: สำเร็จเควสต์ลับ "เสียงสะท้อนจากเตาหลอมโบราณ" (ระดับ S)] [คำเตือน: พลังงานมานาภายในรัศมี 50 เมตรกำลังพุ่งสูงขึ้นผิดปกติ ตรวจพบตัวตนของสิ่งมีชีวิตระดับบอสที่ไม่ถูกบันทึกในสารานุกรมเกม] กรหรี่ตาลงหลังกรอบแว่น ไหวพริบและความระแวดระวังถูกดึงขึ้นมาสู่ขีดสุดทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่ส่งผ่านพื้นรองเท้าขึ้นมา พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าเริ่มมีรอยร้าวสีทองเรืองแสงเปล่งประกายออกมาเป็นลวดลายอักขระโบราณที่ซับซ้อน "พริ้มเพรา ถอยหลังสามก้าว ตั้งการ์ดเวทมนตร์ป้องกันรอบตัวเดี๋ยวนี้!" กรออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและหนักแน่น ไม่มีร่องรอยของความลังเลแม้แต่น้อย นักเวทสาวสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ แต่ด้วยสัญชาตญาณและความเชื่อใจที่มีต่อเพื่อนร่วมทีมหนุ่ม เธอกระโดดถอยหลังตามคำสั่งทันที พร้อมกับร่ายคาถา [บาตรอักขระดารา] เกิดเป็นเกราะป้องกันทรงกลมสีครามโปร่งแสงห่อร่างไว้ในเสี้ยววินาที *ครืนนนนน—!* พื้นห้องโถงตรงกลางยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก ไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายของเหล็กหลอมและพลังเวทโบราณที่กดทับจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนหายใจแทบไม่ออก เงาร่างขนาดมหึมาที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีดำสนิทค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมาจากความมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่เปิดขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น บนไหล่ขวาของบอสจักรกลโบราณตัวนั้น มีร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวคุ้นตานั่งไขว่ห้างอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับโบกมือทักทายลงมาอย่างอารมณ์ดี "โอ๊ะ ดูเหมือนเด็กๆ ของฉันจะมาตรงเวลาพอดิบพอดีเลยสินะจ๊ะ... หวังว่าการทดสอบภาคปฏิบัติครั้งนี้ จะไม่ทำให้ช่างตีเหล็กหน้าตายกับหนู่นักเวทซุ่มซ่ามต้องหัวใจวายตายไปซะก่อนนะ" เสียงหวานใสของเซเลสเต้ลอยล่องมาตามกระแสลมร้อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอดนะครับ