คำสัญญาใต้แสงดาว

"ดูเหมือนว่า... รุ่งอรุณแห่งสันติสุขที่เจ้าเพิ่งสร้างขึ้นมา จะเป็นเพียงแค่ฉากกั้นลมบางๆ ก่อนพายุเฮอร์ริเคนลูกใหญ่จะพัดถล่มเข้ามาจริงๆ แล้วล่ะ กร" คำพูดของเซเลสเต้ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเสียงสะท้อนจากการระเบิดของบอสใหญ่แห่งดันเจี้ยนชั้นที่ร้อยจะเพิ่งเงียบหายไปได้ไม่ถึงสิบนาที หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ รายงานผลลัพธ์การเคลียร์เควสต์ระดับตำนานที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของเซิร์ฟเวอร์หลัก กรยืนนิ่งอยู่บนยอดหอคอยแห่งการเริ่มต้น ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่เล็กน้อยจากการใช้สมาธิขั้นขีดสุดในการคำนวณวงจรมานาก่อนการโจมตีครั้งสุดท้าย ชุดเกราะโลหะผสมไทเทเนียมและอีเธอร์คาร์บอนที่เขาตีขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง มีรอยขูดขีดและคราบเขม่าดินปืนจากการต่อสู้ประดับอยู่ทั่วร่าง แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาหรือท่าทีอันสุขุมของนักประดิษฐ์หนุ่มลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองไปเบื้องล่าง มหานครลอยฟ้า 'อาร์เคเดีย' กำลังส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงไฟจากผลึกเวทมนตร์นับล้านดวง ผู้เล่นนับหมื่นต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ วิ่งพล่านไปตามท้องถนนเพื่อฉลองชัยชนะ พวกเขาคิดว่าเกมนี้สงบสุขแล้ว คิดว่าโลกใบนี้ได้รับการปกป้องอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว... แต่มีเพียงกรและหญิงสาวข้างกายเท่านั้นที่รู้ดีว่า ตัวเลขบนหน้าจอระบบไม่ได้บอกเล่าความจริงทั้งหมด กรยกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบตรงหน้าให้เลื่อนหลบสายตา นิ้วเรียวยาวเคาะลงเบาๆ บนเข็มขัดอเนกประสงค์ที่ติดตั้งเครื่องมือคราฟต์ขนาดจิ๋ว เสียง 'ติ๊ง' เบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกราฟแสดงความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังดิ่งหัวลงเหวอย่างน่าใจหาย "ค่าความหนาแน่นของโค้ดส่วนเกินในเขตแดนทิศเหนือพุ่งสูงขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์..." กรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาสتาร์ไลท์ใต้กรอบแว่นโลหะกลับกวาดวิเคราะห์ตัวเลขเหล่านั้นอย่างละเอียดรอบคอบ "ถ้าพูดในแง่ของตรรกะทางโปรแกรมมิ่ง สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการ 'รั่วไหล' ตามธรรมชาติ แต่มันคือการ 'จงใจแทรกแซง' จากภายนอกระบบหลัก" เซเลสเต้ที่ยืนพิงระเบียงหอคอย ปรายตามองเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงอาการตื่นตระหนกให้เห็นเลยสักครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวสวย นางหมุนขวดแก้วบรรจุของเหลวสีรุ้งในมือเล่นไปมา เสียงของเหลวภายในกระทบกับผนึกแก้วดังกรุ๊งกริ๊งท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน "เจ้าช่างเป็นมนุษย์ที่น่าเบื่อเสียจริงนะ กร คนอื่นเขาพากันฉลองจนเนื้อเต้น แต่เจ้ากลับมานั่งกางกราฟสถิติความหายนะซะงั้น" เซเลสเต้หัวเราะคิกคักในลำคอ ดวงตาสสีอำพันทอประกายลึกล้ำยามทอดมองไปยังขอบฟ้าไกล "แต่ก็นั่นแหละ... นั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกเจ้ามาเป็นผู้สืบทอดเตาหลอมแห่งบรรพกาล ไม่ใช่พวกอัศวินสมองกล้ามโตที่เอาแต่ถือดาบวิ่งเข้าใส่ปัญหา" กรหันมามองอาจารย์สาวผู้ชอบสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาอยู่เรื่อย นัยน์ตาคมกริบกวาดสำรวจสภาพของนาง เซเลสเต้ในยามนี้มีรอยเปื้อนฝุ่นจางๆ ที่แก้มเนียน เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการปะทะกับคลื่นพลังงานมิติในตอนท้าย แม้ปากจะบอกว่าเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์ แต่เขารู้ดีว่าหากไม่มีพลังเวทโบราณที่นางแอบซัดสนับสนุนมาจากแนวหลังในจังหวะคับขันถึงสามครั้งสามหน ป่านนี้ชิ้นส่วนไอเทมของเขาคงกระจัดกระจายกลายเป็นขยะรีไซเคิลไปนานแล้ว "ผมไม่ได้มองหาความบันเทิงครับอาจารย์ ผมกำลังมองหา 'ความเป็นไปได้' ที่จะรอดชีวิต" กรตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเคย แต่ทว่ามุมปากของเขากลับยกขึ้นนิดหน่อยอย่างไม่อาจซ่อนเร้น "และจากสมการที่ผมเพิ่งคำนวณเมื่อครู่ โอกาสที่เราจะต้านทาน 'พายุเฮอร์ริเคน' ที่อาจารย์พูดถึงได้ภายในสามวัน... มีค่าน้อยกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เสียอีก" "โอ้? น้อยขนาดนั้นเชียวหรือ?" เซเลสเต้เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละน้อย จนกลิ่นอายจางๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้ป่าผสมกับสนิมเหล็กโชยเข้าจมูก "ถ้าอย่างนั้น เจ้าหนูนักประดิษฐ์ผู้รอบคอบ มีแผนสำรองอะไรเตรียมไว้แล้วล่ะ หรือว่าจะยอมก้มหัวให้ระบบลบข้อมูลทิ้งแล้วกลับไปนอนกินนอนเล่นในโลกแห่งความจริงกันแน่?" กรไม่ตอบคำทันที เขายื่นมือออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือหนาสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า ทันใดนั้น หน้าต่างอินเทอร์เฟซลับที่ถูกเข้ารหัสด้วยภาษาโปรแกรมโบราณก็เด้งขึ้นมา มันคือระบบ 'การตีขึ้นรูปมิติ' (Dimensional Crafting) ที่เขาใช้เวลาเก็บสะสมวัตถุดิบหายากมาตลอดทั้งเกม รายชื่อวัตถุดิบสีทองอร่ามเรียงรายยาวเหยียด พร้อมด้วยแปลนร่างของอาวุธชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่เคยถูกสร้างขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของ VRMMO "โลกใบนี้ไม่ใช่แค่เกมสำหรับผมอีกต่อไปแล้วครับอาจารย์..." กรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น แม้จะยังคงความสุภาพเรียบร้อยเช่นเคย แต่แววตาของเขากลับสטาร์ทประกายความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงราวกับเปลวไฟในเตาหลอม "ทุกชิ้นส่วน ทุกโค้ดโปรแกรม และทุกหยดเหงื่อที่ผมใช้เวลาคราฟต์มันขึ้นมา... มันคือความทรงจำ และผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเป็นระบบหรือผู้สร้างที่ไหน มาทำลายมันเด็ดขาด" เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของนางค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น นางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งความคิด ไหวพริบ และหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรับผิดชอบ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลผ่านเข้ามาในใจของเอ็นพีซีสาวผู้โดดเดี่ยวมาเนิ่นนาน ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนของโลกเสมือนจริง ดวงดาวนับล้านดวงส่องแสงระยิบระยับราวกับสักขีพยานในค่ำคืนอันเงียบงัน ลมหนาวพัดโชยปะทะร่างของทั้งสองคน แต่ไม่มีใครขยับถอยหนี ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้อึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นผ่านสมรภูมิและความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน "สัญญาแล้วนะ..." เซเลสเต้พึมพำเสียงแผ่วเบa ดวงตาสีอำพันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกร "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ เจ้าจะไม่ทิ้งข้าไว้เบื้องหลังเด็ดขาด" "ครับ สัญญาครับ" กรตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ แต่กลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่ชวนให้อุ่นใจยิ่งกว่าคำสาบานใดๆ ในโลก กรหันกลับมามองหน้าจอระบบครั้งสุดท้าย นิ้วของเขากำลังจะกดปุ่มยืนยันการเริ่มกระบวนการสร้าง 'กุญแจรีเซ็ตมิติ' วัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่ต้องใช้คือแกนพลังงานบริสุทธิ์ที่เขากับเซเลสเต้เพิ่งช่วยกันแย่งชิงมาจากบอสใหญ่ ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงบนปุ่มสัมผัส แสงไฟระยิบระยับทั่วทั้งเมืองอาร์เคเดียก็พลันดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! หน้าต่างระบบทั้งหมดเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานน่ากลัว เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง 'หวีด' แหลมสูงเสียดแก้วหูจนกรต้องนิ่วหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยของระบบเกม... แต่มันคือข้อความแจ้งเตือนสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ โดยไม่มีรหัสประจำตัวผู้ส่ง และถูกเขียนด้วยภาษาที่ระบบไม่รู้จัก *[คำเตือนจากระบบแกนกลาง: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้ดูแลนอกกฎหมาย' รายชื่อรหัสผ่าน: ZERO-000 กำลังทำการควบคุมเซิร์ฟเวอร์หลัก... สิทธิ์การเข้าถึงทั้งหมดของคุณถูกระงับ]* ก่อนที่กรจะทันได้คว้าแขนของเซเลสเต้ พื้นเบื้องล่างใต้เท้าของพวกเขาก็แตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงดึงดูดมหศาลกระชากร่างทั้งสองร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง—*ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย เจ้าหนูนักประดิษฐ์...* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตีเหล็กและต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!