ตำนานบทใหม่ของเซียนคราฟต์ (ตอนอวสาน)

"เศษแร่ดราโกไนต์สามร้อยหน่วยกับผลึกเพลิงสุริยะ... เจ้ากะจะเอาของพวกนี้ไปทำเตาหลอมหรือจะไปสร้างระเบิดปรมาณูถล่มเซิร์ฟเวอร์กันแน่ เจ้าศิษย์ตัวแสบ" เสียงทุ้มหวานที่เจือรอยยبرกแกมหยอกล้อดังขึ้นที่มุมห้อง พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีครามเข้มที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง เซเลสเต้เอามือไขว้หลังโน้มตัวลงมามองหน้าจอโฮโลแกรมแสดงผังโครงสร้างไอเทม ระดับความซับซ้อนของตัวเลขโค้ดที่วิ่งผ่านดวงตาสีอำพันของเธอบ่งบอกถึงความบ้าคลั่งในการออกแบบที่มนุษย์ปกติไม่น่าจะทำกัน กรไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแว่นตาออปติคัลที่กำลังสวมอยู่ เขายังคงใช้นิ้วมือข้างขวาปัดเลื่อนหน้าต่างส่วนประกอบต่างๆ เพื่อคำนวณอัตราการกระจายความร้อนของโลหะผสมอย่างใจเย็น สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามแบบฉบับเซียนคราฟต์หน้าตาย แต่หากสังเกตให้ดี มุมปากด้านซ้ายกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ถ้าผมสร้างแค่เตาหลอมธรรมดา อาจารย์คงไม่มีเรื่องมาบ่นผมตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มงานหรอกครับ... อีกอย่าง ข้อมูลการปรับแต่งค่าความเสถียรของแร่ระดับตำนานชุดนี้ ผมก็ได้มาจากบันทึกโบราณในหอคอยลับที่อาจารย์จงใจทิ้งร่องรอยไว้ไม่ใช่หรือครับ" เซเลสเต้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและรอยขีดข่วนจากการทำงานหนักมานับไม่ถ้วน ดวงตาสคู่สวยพินิจมองบรรยากาศรอบตัว เตาหลอมทังสเตนที่มุมห้องยังคงส่งเสียงคำรามต่ำๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นอายของโลหะอุ่นๆ และน้ำยาเคมีเจือจางลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่คุ้นเคย ร้านตีเหล็กขนาดกะทัดรัดที่เคยผ่านศึกหนักและเกือบจะถูกลบหายไปจากสารบบของเกมในเหตุการณ์มหาสงครามครั้งก่อน บัดนี้ได้กลับมาเปิดให้บริการอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้งแล้ว แม้ภายนอกโลกของเกม *Aethelgard Online* จะสงบสุขลงหลังจากการผนึกราชันแห่งความมืด ทว่าสำหรับคนที่เป็นช่างตีเหล็ก การหยุดพัฒนาแปลว่าการถอยหลัง กรไม่เคยคิดที่จะหยุดอยู่กับที่ ระบบการคราฟต์ไอเทมถูกเขาต่อยอดจนก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ ที่ทีมพัฒนาเกมเคยกำหนดไว้ ด้วยการผสานระบบเวทมนตร์โบราณเข้ากับกลไกเครื่องGearsจักรกล ทำให้ไอเทมทุกชิ้นที่ออกจากร้านแห่งนี้ไม่ได้มีดีแค่ค่าสถานะที่สูงลิ่ว แต่ยังมี 'จิตวิญญาณ' และเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ผู้ใช้สัมผัสได้ "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ... รู้ทันไปเสียหมดทุกเรื่อง เดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำกับอาจารย์แล้วหรือไง" เซเลสเต้แสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด เธอยืดตัวตรงแล้วกวาดสายตามองไปยังชั้นวางไอเทมด้านหลัง ซึ่งเต็มไปด้วยอาวุธและชุดเกราะระดับตำนานที่เหล่านักผจญภัยระดับท็อปต่างพากันแย่งชิงกันเข้ามาจองคิว "ผมไม่ได้ต่อปากต่อคำครับอาจารย์ แค่พูดตามข้อเท็จจริงทางตรรกะและสถิติเท่านั้น" กรตอบกลับอย่างนิ่มนวลพร้อมกับวางค้อนตีเหล็กสีดำสนิทลงบนแท่นวาง เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ เป็นสัญญาณว่างานคำนวณชิ้นสุดท้ายของวันเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถอดแว่นตาออปติคัลออกแล้วใช้ผ้าสะอาดเช็ดเลนส์อย่างพิถีพิถัน สายตาสีดำสนิทมองลอดผ่านหน้าต่างร้านออกไปยังท้องฟ้ายามเย็นของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้เล่นเดินขวักไขว่ เสียงหัวang เสียงพูดคุย และเสียงกระيفกระเป๋าเงินเหรียญทองกระทบกันดังระงม สะท้อนถึงความมีชีวิตชีวาของโลกใบนี้ที่พวกเขาร่วมกันรักษาเอาไว้ "วันนี้ลูกค้าหนาแน่นตั้งแต่เช้า สินค้าในสต็อกเกลี้ยงร้านภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ระบบประเมินความพึงพอใจของร้านค้าเรายังคงอยู่ที่ระดับ 99.8 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าสูงที่สุดในเซิร์ฟเวอร์หลัก" กรรายงานตัวเลขสรุปประจำวันด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอ่านรายงานทางธุรกิจมากกว่าจะพูดถึงความสำเร็จในเกมออนไลน์ เซเลสเต้เดินเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมของเธอไหววูบตามจังหวะก้าวเดิน เธอยื่นมือเรียวมาตบไหล่เขาเบาๆ สองครั้ง แรงกระแทกเบาๆ นั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ "เจ้าทำได้ดีมาก กร... ไม่สิ ต้องเรียกว่า 'เซียนคราฟต์แห่งยุคใหม่' ถึงจะถูก" เธอยิ้มละไม "แต่เจ้าก็รู้นี่นะ ว่าการเดินทางของช่างตีเหล็กที่แท้จริง ไม่ได้จบลงแค่การสร้างไอเทมที่ดีที่สุดให้คนอื่นใช้งาน" กรหันกลับมาสบตากับอาจารย์สาวผู้ลึกลับ นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพรอยยิ้มนั้น ความรู้สึกผูกพันที่ก่อตัวขึ้นผ่านการเดินทาง การแก้ปริศนา การต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ และคราบเขม่าควันที่สะสมมาด้วยกันนับร้อยชั่วโมงหลอมรวมอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะหนึ่ง "ครับ ผมรู้ดี..." กรพยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม "เพราะขอบเขตของระบบคราฟต์ในเกมนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่อาณาจักรนี้ และทวีปใหม่ที่เพิ่งปลดล็อกทางตอนเหนือ... ก็กำลังรอให้เราไปสำรวจแร่ชนิดใหม่และสูตรลับที่สาบสูญอยู่เหมือนกัน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของกร หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นกลางอากาศอย่างไร้เสียงเตือน ทว่าข้อความที่ปรากฏบนนั้นกลับทำให้หัวใจของนักอ่านและผู้เล่นทุกคนเต้นระทึก *[แจ้งเตือนระบบพิเศษระดับสูงสุด: ตรวจพบพิกัดรอยแยกแห่งกาลเวลาและมิติที่ยังไม่ถูกสำรวจ - "มหานครจักรกลโบราณ (Aethel-Gear Prime)"]* *[เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้เล่น "กร" และผู้ร่วมเดินทาง "เซเลสเต้" ผ่านเกณฑ์การประเมินช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุด]* *[ท่านต้องการเริ่มต้นการเดินทางสู่ดินแดนแห่งตำนานบทใหม่ทันทีหรือไม่? [ใช่ / ปฏิเสธ]]* กรหันไปมองค้อนตีเหล็กคู่ใจบนแท่นวาง ก่อนจะหันมาสบตากับเซเลสเต้ที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ทั้งสองไม่ต้องเอ่ยวาจาใดๆ เพิ่มเติม ความเข้าใจอันลึกซึ้งถูกถ่ายทอดผ่านรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของหนุ่มนักประดิษฐ์หน้าตาย และแววตาพราวระยับของอาจารย์สาวสายป่วน เสียงค้อนตีเหล็กอันหนักแน่นและทรงพลังยังคงดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในร้านเล็กๆ แห่งนั้น เป็นจังหวะชีวิตที่มั่นคงและชัดเจน พร้อมที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ สู่การผจญภัยครั้งใหม่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตีเหล็กและต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในการผจญภัยบทหน้าครับ!