รุ่งอรุณแห่งสันติสุข

"อัตราส่วนของแร่ฮาร์ดซิลเวอร์ต่อผลึกอัคคีเพลิงในเตาหลอมรอบนี้ ตกอยู่ที่ร้อยละเจ็ดสิบสามจุดสี่ครับ... ถ้าเกินกว่านี้อีกนิดโครงสร้างผลึกระดับนาโนจะเกิดความเค้นภายใน จนทำให้ค่าความทนทานลดลงอย่างมีนัยสำคัญ" นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังมังกรขยับคีบแท่งโลหะสีเงินยวงออกจากอ่างดับความร้อน ไอความร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นกระทบเพดานหินแกรนิตของโรงหลอม "เตาเพลิงตะวันลับฟ้า" ที่บัดนี้ได้รับการอัปเกรดจนกลายเป็นสิ่งปลูกสร้างระดับตำนานประจำเมืองเวลทอเรีย เสียงค้อนกระทบโลหะนับพันครั้งตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน แต่ความคึกคักภายนอกกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เสียงฝีเท้าของผู้เล่นนับร้อยที่ต่อคิวอยู่หน้าอาคารกิลด์ดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง กร หรือในนามช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ ถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามเคย แม้ว่าบนหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งใสจะปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่าม ที่ประกาศก้องว่ากิลด์ "คั้นธາດศาสตรา" ของเขาได้ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของตารางกิลด์รวมเซิร์ฟเวอร์อย่างเป็นทางการแล้วก็ตาม "เจ้าเด็กนี่ ทำเป็นตีหน้าตายอีกแล้วนะ รู้ไหมว่าข้างนอกเขากำลังแห่กันเอาวัตถุดิบระดับพระกาฬมาประเคนให้เจ้าถึงหน้าประตูบ้านแล้วนะ" เสียงใสติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีครามลึกลับที่ก้าวออกมาจากเงาเสาหิน เซเลสเต้ อาจารย์สาวผู้กุมความลับของระบบเกม เอามือไขว้หลังแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยคมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขัน กรเหลือบตามองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง ก่อนจะวางแท่งโลหะลงบนชั้นวางอย่างประณีต "ผมแค่วิเคราะห์ตามความเป็นจริงครับอาจารย์ ปริมาณแร่ที่ทะลักเข้ามาเกินกว่าขีดความสามารถในการแปรรูปของโรงหลอมเราถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่รีบวางระบบคิวออเดอร์ใหม่โดยอิงจากแต้มชื่อเสียงของกิลด์ มีหวังเตาหลอมหลักได้ระเบิดพังคามือผมแน่ๆ" "โอ้โห ใช้คำว่า 'ระเบิด' ได้อย่างน่าฟังเชียว" เซเลสเต้หัวเราะคิกคัก นางหยิบผลึกเวทมนตร์สีรุ้งขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่หระ "แต่ก็เอาเถอะ เมืองเวลทอเรียในตอนนี้... ไม่สิ ต้องบอกว่าทั่วทั้งทวีปเสมือนจริงแห่งนี้ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธชื่อเสียงของกิลด์ช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งหรอกนะ จากเมืองชายแดนที่เคยใกล้ล่มสลายเพราะบอสพันP ตอนนี้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าขายที่คึกคักที่สุดในประวัติศาสตร์เกมไปแล้ว เจ้าภูมิใจบ้างไหมล่ะ กร?" กรเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองลอดผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ของโรงหลอมออกไปเบื้องล่าง ทัศนียภาพของเมืองเวลทอเรียเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหินถูกปูด้วยวัสดุกันลื่นคุณภาพสูง ร้านค้าเรียงรายเป็นระเบียบ ธงสัญลักษณ์รูปค้อนไขว้ดาบปักอยู่บนยอดหอคอยทุกมุมเมือง ผู้เล่นจากทุกกิลด์ใหญ่ต่างเดินสวนกันไปมาด้วยบรรยากาศแห่งความสันติสุข ความตึงเครียดจากสงครามยึดครองดินแดนเมื่อเดือนก่อนราวกับเป็นเรื่องโกหก "ความสงบสุข... คือผลลัพธ์จากการคำนวณต้นทุนและความเสี่ยงที่คุ้มค่าครับ" กรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาสีเข้มกลับทอประกายอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของผู้เล่นระดับล่างหลายคนที่เดินถืออาวุธคุณภาพดีเดินออกจากร้านค้าของกิลด์ "ผมไม่ได้ต้องการชื่อเสียงอันดับหนึ่งอะไรนั่นหรอกครับ สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ คือระบบเศรษฐกิจภายในเกมที่เสถียรต่างหาก เมื่อทุกคนมีอุปกรณ์ที่ดีพอ ความเสียหายจากมอนสเตอร์ก็จะลดลง อัตราการตายลดลง และวงจรการพัฒนาตัวละครก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น... นั่นต่างหากคือความหมายที่แท้จริงของการเป็นช่างตีเหล็ก" เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของอาจารย์สาวจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาครุ่นคิดลึกซึ้ง นางมองลูกศิษย์หนุ่มผู้ไม่เคยหลงระเริงไปกับลาภยศและชื่อเสียงมายาตรงหน้า ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างยอมจำนน "เจ้าเนี่ยนะ... มองโลกด้วยตรรกะที่น่าหมั่นไส้จริงๆ ให้ตายเถอะ ช่างตีเหล็กหน้าตายคนนี้บางครั้งก็ทำให้ข้าอดทึ่งไม่ได้ทุกที" เซเลสเต้เอื้อมมือไปเคาะหน้าผากมนของกรเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "แต่ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ เมื่อความสงบสุขมาเยือน สิ่งที่ตามมามักจะไม่ใช่ความสุขเสมอไปหรอกนะ เจ้าก็รู้ว่าระบบของเกมนี้ซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น" กรขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเตือนนั้น "อาจารย์หมายถึงอะไรครับ? มีความผิดปกติในโค้ดส่วนไหนงั้นหรือ?" เซเลสเต้ส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "ข้าไม่ได้หมายถึงบั๊กหรือความผิดพลาดทางเทคนิคหรอกนะกร... แต่หมายถึง 'เจตจำนง' ต่างหาก เจตจำนงของโลกใบนี้ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อท้าทายผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด" ก่อนที่กรจะได้ซักไซ้ต่อ เสียงระฆังเวทมนตร์โบราณที่ติดตั้งไว้ที่ประตูทางเข้ากิลด์ก็ดังขึ้นกังวาน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการค้าขายปกติ แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่สะท้อนก้องไปถึงจิตวิญญาณ ราวกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นจากก้นบึ้งของมหาสมุทร *ติ๊ง!* หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดีดเด้งขึ้นมาขวางหน้ากรและเซเลสเต้โดยไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาต ตัวอักษรสีทองเข้มสลักลวดลายโบราณปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งโรงหลอม [ประกาศจากระบบหลักของเซิร์ฟเวอร์: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานลึกลับเกินขีดจำกัด ณ พิกัด 'มหานครใต้พิภพโบราณ - แอทลาส'] [เงื่อนไขลับระดับ SSS: 'ประตูแห่งการหลอมรวมทวีป' ถูกปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว] [เนื่องจากกิลด์ 'คั้นธາດศาสตรา' ครองอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ ท่านได้รับสิทธิ์ในการเป็น 'ผู้เปิดประตู' คนแรกโดยไม่มีเงื่อนไข] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูดังกล่าว ไม่ใช่มอนสเตอร์ หรือบอสทั่วไป แต่คือ 'บรรพชนแห่งสรรพอาวุธ' ผู้สูญหายไปตั้งแต่ยุคปฐมกาล...] กรนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมจ้องมองตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายที่กำลังกะพริบช้าๆ ในความมืดของห้องหลอม ขณะที่เซเลสเต้หุบพัดในมือลง สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน นางหันมามองกรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลระคนตื่นเต้น "ดูเหมือนว่า... รุ่งอรุณแห่งสันติสุขที่เจ้าเพิ่งสร้างขึ้นมา จะเป็นเพียงแค่ฉากกั้นลมบางๆ ก่อนพายุเฮอร์ริเคนลูกใหญ่จะพัดถล่มเข้ามาจริงๆ แล้วล่ะ กร"