เศษแร่ข้างทางกับสกิลที่มองข้าม

"ข้าว่าเจ้ากำลังมองผิดจุดแล้วล่ะ เจ้าหนูหน้าตาย" เสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว ในขณะที่กรกำลังนั่งยองๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยเขม่าดินสีเทาหม่นบริเวณฐานรากของซากปรักหักพังแห่งจุดเกิดเหตุการณ์เริ่มต้น เซเลสเต้ในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ทว่ามีคราบฝุ่นเปื้อนตามชายผ้า ย่อตัวลงมานั่งชันเข่าเคียงข้างอย่างไม่ถือตัว ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานยามที่มองดูท่าทีสุขุมเกินวัยของเด็กหนุ่ม กรไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขายังคงใช้ไม้เรียวเล็กเขี่ยก้อนแร่สีดำสนิทที่ฝังอยู่ใต้รากไม้โบราณอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตากวาดมองผ่านหน้าต่างระบบโปร่งใสที่แสดงค่าความหนาแน่นของมวลสารและอัตราการสะท้อนแสง ซึ่งคนส่วนใหญ่คงคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ "เศษถ่านไร้ค่า" หรือขยะระบบที่ถูกทิ้งไว้เพื่อลดทอนความสมจริงของฉากหลังเท่านั้น "ถ้ามองแค่ผิวเผิน มันก็เป็นแค่เศษแร่เหล็กดำที่ปนเปื้อนซากตะกรันจากการหลอมโลหะในยุคโบราณครับ" กรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ใบหน้าไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ยังคงนิ่งสนิท ทว่าปลายนิ้วกลับพลิกก้อนแร่นั้นอย่างทะนุถนอม "แต่ถ้าคำนวณจากค่าสัมประสิทธิ์การนำความร้อนที่ต่ำกว่ามาตรฐานถึงสี่เท่า และแรงโน้มถ่วงเฉพาะตัวที่หนักอึ้งกว่าเหล็กทั่วไปในขนาดที่เท่ากัน... สิ่งนี้ไม่ใช่เศษขยะแน่นอนครับ" เซเลสเต้เลิกคิ้วเรียวขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิ่มเอิบขยับกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "โอ้? เริ่มใช้สมองคำนวณตรรกะแบบช่างตีเหล็กแล้วสินะ... เจ้าเด็กนี่ ชักจะทำให้ข้าแปลกใจขึ้นเรื่อยๆเสียแล้วสิ" ระบบเกม VRMMO โลกเสมือนจริงแห่งนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์ปาฏิหาริย์เพียงอย่างเดียว หากแต่มีโครงสร้างทางฟิสิกส์และกฎเกณฑ์เชิงเศรษฐศาสตร์มารองรับอย่างแน่นหนา ผู้เล่นเกือบห้าแสนคนที่เข้ามาในเซิร์ฟเวอร์เปิดใหม่ต่างพากันวิ่งวุ่นไปยังทุ่งหญ้าทางทิศเหนือเพื่อล่ากระต่ายเขาเดียว หรือแย่งกันทำเควสต์ส่งจดหมายในหมู่บ้านเริ่มต้น เพื่อหวังจะเก็บเลเวลให้เร็วที่สุดโดยไม่มีใครสนใจก้อนหินดำสกปรกตามซอกตึกผุพังเหล่านี้เลยแม้แต่คนเดียว ทว่า สำหรับกรแล้ว การเติบโตที่แท้จริงไม่ได้เริ่มจากการถือดาบไม้ไปไล่ฟันมอนสเตอร์ระดับต่ำ แต่เป็นการสร้างรากฐานทางเศรษฐกิจและยุทโธปกรณ์ที่เหนือกว่าตั้งแต่วินาทีแรก กรหยิบเศษแร่ประหลาดนั้นใส่ลงในกระเป๋าคาดเอว ทันทีที่สัมผัสกับผิวหนัง ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยก็ตาม [ติ๊ง! คุณได้รับ 'แร่เหล็กนิลดาราโบราณ (Ancient Star-Iron Debris)' ระดับความหายาก: หายากยิ่ง (Rare+)] [เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: วัตถุดิบนี้สอดคล้องกับสิทธิ์การเข้าถึง 'หอคอยบรรพกาล' ชั้นที่ 0 คุณสามารถนำมันเข้าสู่เตาหลอมปฐมภูมิได้โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการสกัดขั้นต้น] "ดูท่าทางเจ้าจะเจอของดีเข้าให้แล้วสินะ" เซเลสเต้ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามกระโปรง เธอยื่นมือเรียวขาวมาตรงหน้ากร "ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ข้าจะนำทางเจ้าไปยังโรงตีเหล็กเก่าแก่ที่ถูกลืมเลื้อยแห่งนี้ ที่นั่นมีเตาหลอมที่ยังหลงเหลือพลังงานจากยุคโบราณอยู่... แต่อย่าลืมล่ะ ว่าของฟรีไม่มีในโลก เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยอะไรบางอย่าง" กรเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้ลึกลับที่มักจะปรากฏตัวในเวลาที่เขาต้องการคำใบ้เสมอ เขานิ่งคิดไปชั่วครู่ ประเมินความเสี่ยงและผลประโยชน์อย่างรอบคอบ ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ตกลงครับ ถ้าผมหลอมดาบเล่มแรกสำเร็จ อาจารย์จะเป็นคนแรกที่ได้ทดสอบความคมของมัน" การเดินทางลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยของเมืองร้างเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบงัดลงเมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปยังเขตต้องห้ามที่ผู้เล่นทั่วไปยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึง เสียงลมที่พัดผ่านซากเสาหินโบราณให้ความรู้สึกราวกับเสียงกระซิบของคนในอดีต กรใช้เวลาตลอดทางในการวิเคราะห์โครงสร้างของแร่เหล็กนิลดาราโบราณในมือผ่านหน้าต่างระบบ พร้อมทั้งวางแผนขั้นตอนการตีขึ้นรูปอย่างละเอียดในหัว ทุกค้อนที่จะทุบลงไปต้องคำนวณองศาและอุณหภูมิความร้อนอย่างแม่นยำ เพื่อไม่ให้โครงสร้างผลึกภายในของแร่เสียหาย เบื้องหน้าพวกเขาปรากฏอาคารหินทรงโดมขนาดใหญ่ที่มีเถาวัลย์สีม่วงเรืองแสงปกคลุม ประตูเหล็กบานมหึมาถูกปิดตายด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์ ทว่าเมื่อเซเลสเต้โบกมือเพียงครั้งเดียว โซ่เหล็กเหล่านั้นก็คลายตัวออกพร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ จากภายในเตาหลอมโบราณที่หลับใหลมานานนับร้อยปี กรก้าวเข้าไปยืนเบื้องหน้าทั่งตีเหล็กสีดำสนิท ไอความร้อนระอุพุ่งปะทะใบหน้าจนเหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม เขาถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแขนเสื้อที่พับขึ้นจนถึงข้อศอก กล้ามเนื้อได้รูปจากการออกกำลังกายในชีวิตจริงผสานเข้ากับค่าสถานะเริ่มต้นของตัวละคร เขาวางก้อนแร่เหล็กนิลดาราโบราณลงบนทั่ง มือขวาหยิบฆ้อนเหล็กเนื้อดีที่ได้รับจากเควสต์เริ่มต้นขึ้นมาถือไว้ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ค้อนธรรมดา มันคือสื่อกลางในการเชื่อมต่อกับพลังแห่งหอคอยบรรพกาล *ตึง!* เสียงค้อนแรกกระทบลงบนเนื้อแร่ดังสนั่นกังวานสะท้อนไปทั่วโดมโบราณ ประกายไฟสีฟ้าครามแตกกระจายราวกับหมู่ดาวในยามค่ำคืน แรงสั่นสะเทือนวิ่งผ่านข้อมือขึ้นมาถึงหัวใจ กรหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ปล่อยให้สมาธิทั้งหมดหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะการตี ทุกครั้งที่ค้อนทุบลงไป โครงสร้างโมเลกุลของแร่ถูกบีบอัดและเรียงตัวใหม่ด้วยความประณีต ชั้นตะกรันสีดำหลุดล่อนออกเผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีเงินยวงที่ส่องประกายแสงเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดรอบกาย เซเลสเตี้ยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาทอประกายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนใบหน้าของเธอ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งเสียงค้อนครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับละอองแสงสีทองที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานโดม ดาบยาวเล่มแรกนอนสงบนิ่งอยู่บนทั่งตีเหล็ก มันเปล่งประกายออร่าสีครามเข้มข้นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว [ติ๊ง! กระบวนการคราฟต์เสร็จสิ้นสมบูรณ์!] [ท่านได้รับ 'ดาบยาวนิลดาราคำรณ (Star-Iron Void Blade)' ระดับ: หายาก (Rare) - เกรด: สมบูรณ์แบบ] [คุณลักษณะพิเศษ: เพิ่มพลังโจมตีทางกายภาพ +45, มีโอกาส 15% ที่จะทะลุกราะป้องกันของเป้าหมาย, และเชื่อมต่อกับ 'เสียงค้อนแรกที่สั่นคลอนบัลลังก์แห่งปวงเทพ' สำเร็จ 1/10 ขั้นตอน] กรถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขายกดาบขึ้นมาพิจารณาด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะหันไปทางอาจารย์สาวเพื่อทำตามสัญญา ทว่าในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามกึกก้องที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเสียงเตาหลอมดังขึ้นมาจากรอยแยกใต้พื้นห้องโถง ม่านพลังสีดำสนิทที่ควรจะปิดตาย กลับถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาวด้วยกรงเล็บมหึมาที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีเลือด! เซเลสเต้หุบยิ้มทันที สีหน้าของเธอกลายเป็นจริงจังในพริบตา ดวงตาส่อแววระแวดระวังอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยแต่ชัดเจนในความตึงเครียด "ดูเหมือนว่า... เจ้าไม่ได้ปลุกแค่ดาบขึ้นมาเสียแล้วล่ะ เจ้าหนู... มีบางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นที่ 0 กำลังตื่นขึ้นมาเพราะเสียงค้อนของเจ้า!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ