ห้องประชุมเดือด

หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุมภาควิชาสถาปัตยกรรมและวิศวกรรมศาสตร์ ปรากฏภาพหน้าจอสีแดงฉานพร้อมสัญลักษณ์กุญแจล็อกดาวน์กระพริบเตือนระรัว ข้อความตัวอักษรสีขาววิ่งผ่านช้า ๆ ฟ้องความเสียหายที่เกิดขึ้นกับไฟล์งานโปรเจกต์ร่วมระหว่างสองคณะ บรรยากาศภายในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของอาจารย์ที่ปรึกษาทั้งสองท่านที่นั่งกอดอกหน้าเครียดอยู่ตรงหัวโต๊ะ "หมายความว่ายังไงคะคุณธาม! ไฟล์งานวิศวกรรมโครงสร้างหลักกับเลเยอร์ดีไซน์ทั้งหมดหายไปพร้อมกัน แถมเซิร์ฟเวอร์ยังถูกล็อกด้วยรหัสผ่านสิบห้าหลัก ใครเป็นคนรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยส่วนนี้!" เสียงเฉียบขาดของ ดร.อรัญญา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ธามหนุ่มวิศวะปี 4 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและระเบียบจัด ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองไปยังหน้าจอ ก่อนจะหันขวับมาจ้องหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง "ถามผมเหรอครับอาจารย์... ต้องถามทางฝั่งกราฟิกสิครับว่าเอาลิงก์อัปโหลดไปจิ้มลิงก์แปลกปลอมอะไรเข้า ถึงได้เปิดช่องให้แฮกเกอร์เจาะระบบเข้ามาล็อกไฟล์ได้ง่ายดายขนาดนี้!" ธามพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่ทันทีด้วยน้ำเสียงเยەชาและไร้ความปรานี พริ้มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอตบโต๊ะประชุมเบา ๆ แต่เสียงนั้นดังสะท้อนก้องห้อง "นี่คุณธาม! อย่ามาปรักปรำกันลอย ๆ นะคะ ทางเราตรวจสอบความปลอดภัยตามมาตรฐานทุกขั้นตอน ไฟล์ต้นฉบับที่ฉันออกแบบและส่งให้ทางคุณตรวจสอบเมื่อคืนนี้ เป็นคนละฟอร์แมตกับที่โดนแฮกเสียหน่อย ถ้าคุณไม่ตรวจเช็กโค้ดหลังบ้านให้ดีแล้วมาโบ้ยความผิดให้ฝ่ายฉัน ฝ่ายกราฟิกก็ไม่ยอมเหมือนกันค่ะ!" "ไม่ยอมแล้วไง จะฟ้องศาลเหรอครับ? หน้างานพังไม่เป็นท่าแบบนี้เพราะความสะินของฝั่งคุณแท้ ๆ งานดีไซน์สวยหรูแต่ไม่มีสมองคิดเรื่องระบบความปลอดภัย มันก็เป็นแค่ขยะดิจิทัลดี ๆ นี่เองแหละครับ" "คุณธาม!" พริ้มกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าจนแก้มใสแดงก่ำ ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เธอไม่เคยเจอผู้ชายปากร้ายหน้าตาดีคนไหนที่น่าหมั่นไส้เท่านี้มาก่อนในชีวิต "ปากเก่งจังนะคะ เก่งซะยิ่งกว่าตอนแก้ยلานโครงสร้างสะพานเมื่ออาทิตย์ก่อนเสียอีก ถ้าสมองของคุณมันกว้างขวางเหมือนปากที่คุณคอยเหน็บแนมชาวบ้าน งานคงไม่พังไม่เป็นท่าแบบนี้หรอกค่ะ!" "พริ้ม! ธาม! พอได้แล้วทั้งคู่!" เสียงดร.อรัญญาตบโต๊ะดังปังเพื่อยุติสงครามประสาทที่กำลังลุกลาม "นี่ไม่ใช่เวลามานั่งทะเลาะเถียงกันเหมือนเด็กอนุบาล! ไฟล์ต้นฉบับถูกล็อกดาวน์ ระบบแบ็คอัพสำรองก็หายไปด้วย ถ้ากู้คืนไม่ได้ภายในสิบสองชั่วโมงนี้ โปรเจกต์ร่วมพันล้านที่พวกเธอทุ่มเทกันมาตั้งแต่เปิดเทอมถือเป็นศูนย์ทันที!" ทั้งห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง ความกดดันหนักอึ้งกดทับลงบนบ่าของทุกคน พริ้มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุ เธอปรายตามองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่ยังคงนั่งกอดอกทำหน้าตาย ราวกับความเสียหายตรงหน้าไม่ใช่ความรับผิดชอบของเขาฝ่ายเดียว "อาจารย์คะ... ให้เวลาฉันกับทีมกราฟิกสองชั่วโมงค่ะ ฉันจะเข้าไปแก้โค้ดแบ็คอัพฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่ในระบบคลาวด์ส่วนตัว" พริ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ในใจจะหวั่นวิตกอยู่ไม่น้อย "ไม่ได้ครับ!" ธามโพล่งขึ้นมาทันควันพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเช็ตกีฬาพับแขนเสื้อเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนสมส่วนและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน "วิธีของคุณมันเสี่ยงเกินไป ถ้าคุณเข้าไปรื้อระบบคลาวด์สุ่มสี่สุ่มห้า ข้อมูลที่เหลืออาจจะหายเกลี้ยงแบบกู้คืนไม่ได้เลย ผมไม่ยอมให้คุณเอาโปรเจกต์ทั้งโปรเจกต์มาเสี่ยงกับความอวดดีของคุณเด็ดขาด!" "แล้วถ้าไม่ให้ฉันทำ คุณมีแผนที่ดีกว่านี้เหรอคะคุณชายวิศวะผู้สมบูรณ์แบบ!" พริ้มก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาด้วยความโมโห ความสูงของเธอที่เกือบถึงไหล่เขาทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย "ยืนกอดอกทำหน้าหล่อดูถูกคนอื่นไปวัน ๆ มันช่วยกู้ไฟล์ให้เสร็จเหรอคะ? ถ้าเก่งนักก็เชิญแก้ปัญหาเองเลยค่ะ ฉันจะได้นั่งดูคนปากดีล้มไม่เป็นท่าบ้าง!" ธามก้มลงมองหญิงสาวที่ยืนประจันหน้ากับเขาอย่างไม่ลดละ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนเขารับรู้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอ แม้สถานการณ์จะตึงเครียดเพียงใด แต่หัวใจเจ้ากรรมของเขากลับกระตุกวูบอย่างไม่รู้ตัวกับประกายตาดื้อรั้นที่ท้าทายเขานั้น "ผมเก่งกว่าที่คุณคิดเยอะ ยัยตัวแสบ..." ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่มีเพียงแค่เราสองคนได้ยิน "และถ้าผมกู้ไฟล์นี้ได้ด้วยตัวคนเดียว คุณต้องยอมทำตามคำสั่งผมทุกอย่างตลอดโปรเจกต์ที่เหลือ ห้ามเถียง ห้ามขัด และห้ามทำหน้าดื้อใส่ผมเด็ดขาด ตกลงไหมล่ะ?" พริ้มชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ของเขา แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เธอจึงเงยหน้าขึ้นท้าทายกลับทันที "ได้เลยค่ะ! แต่ถ้าคุณทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด คุณต้องเป็นคนก้มหัวขอโทษฉันกลางคณะวิศวะฯ ต่อหน้านักศึกษาทุกคน ตกลงไหมคะ?" "Deal." ธามยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ พริ้มลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะยื่นมือเรียวเล็กของเธอไปจับมือเขาเพื่อทำข้อตกลง สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านความร้อนผ่าวมาถึงผิวเนื้อของเธอ ทำให้เธอต้องรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนใด ๆ เมย์ ดาวคณะสكرูและดีไซน์เนอร์สาวสวยคู่ปรับของพริ้มก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ที่ซ่อนความสะใจเอาไว้ไม่มิด "ธามคะ... พริ้ม..." เมย์หอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะชูแท็บเล็ตในมือขึ้นสูง "ฉันเพิ่งเช็กระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองตัวจริงที่อาจารย์ใหญ่สั่งแยกเก็บไว้เป็นความลับ... ไฟล์ไม่ได้โดนแฮกค่ะ... แต่มีคนจمใจถอดปลั๊กและเปลี่ยนรหัสผ่านจากคอมพิวเตอร์เครื่องหลักในห้องแล็บส่วนตัวของคณะวิศวะฯ... ซึ่งล็อกอินใช้งานล่าสุดด้วยรหัสผ่านส่วนตัวของคุณธามเองค่ะ!" สิ้นเสียงของเมย์ ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ยิ่งกว่าเป่าสาก ธามเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าพริ้มที่ตอนนี้กำลังหรี่ตามองเขาด้วยแววตาสงสัยและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด หวังว่าตอนต่อไป รี้ดเดอร์จะไม่รีบด่วนตัดสินพี่ธามคนปากร้ายของเรากันนะคะ ฝากติดตามตอนที่ 6 ด้วยนะคะทุกคน!