เมื่อยัยอาร์ตเอาคืน

“ธาม... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความขุ่นเคืองนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสตูดิโอออกแบบกราฟิกชั้นสาม นิ้วเรียวสวยของพริ้มจิ้มลงบนหน้าจอไอแพดโปรเคสสีพาสเทลที่มีไฟล์งานตัวอย่างพรีเซนต์โปรเจกต์ใหญ่ระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะมัณฑนศิลป์ปรากฏหราอยู่ ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงของวิศวกรหนุ่มปีสี่ที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีมาดมั่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขายังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความสำนึกผิดแม้แต่น้อย ธามปรายตามองหน้าจอเครื่องมือทำมาหากินของเธอด้วยหางตา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเยาะเย้ยในที “ก็หมายความตามที่เห็นนั่นแหละครับ คุณกราฟิกดีไซน์ตัวแสบ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะทะ “ไฟล์บรีฟงานที่ผมส่งให้เมื่อคืนแก้ไปสามรอบแล้ว ยังไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานความสมบูรณ์แบบของผมสักรอบ ถ้างานแค่นี้ยังทำไม่ได้ตามโจทย์ที่วางไว้ ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงต้องพับฐาน... หรือไม่คุณก็ควรจะพิจารณาตัวเองใหม่นะว่าเหมาะสมกับการนั่งแท่นหัวหน้าทีมฝั่งศิลป์จริงหรือเปล่า” คำพูดจิกกัดที่เคลือบด้วยความถือดีทำเอาพริ้มอยากจะปาไอแพดใส่หน้าหล่อๆ นั้นให้รู้แล้วรู้รอด! ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ปากจัดยิ่งกว่ากรรไกรตัดสังกะสี ความเป๊ะเวอร์ของเขาเข้าขั้นโรคจิต บรีฟงานก็ทั้งกำกวมทั้งเอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล แก้มาสามรอบจนเส้นเลือดในขมับของเธอเต้นตุบๆ แต่แม่เจ้าประคุณเอ๊ย... พอเห็นรอยยิ้มเยาะกวนประสาทนั่นทีไร แทนที่เธอจะยอมจำนน เปลวไฟแห่งความเอาชนะกลับลุกโชนขึ้นมาในอกเสียอย่างนั้น พริ้มสูดลมหายใจเข้าลึก, เพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่าน รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับนางเอกละครหลังข่าวถูกระบายลงบนใบหน้าเรียวสวยทันที ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่คนช่างจับผิดอย่างธามไม่ทันได้สังเกตเห็น “อ๋อ... ที่แท้คุณธามสุดหล่อผู้เพียบพร้อม ก็กำลังเครียดเรื่องมาตรฐานความสมบูรณ์แบบนี่เอง ถึงได้จู้จี้จุกจิกเหมือนคุณยายแก่ๆ แบบนี้” พริ้มลากเสียงยาวอย่างจงใจ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยืนขวางทางอยู่จนธามต้องขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “ในเมื่อคุณธามบอกว่างานของฉันมันยัง ‘ขาดความสมบูรณ์แบบ’ และ ‘ไม่ตรงตามมาตรฐานวิศวะ’ ของคุณ งั้นในรอบแก้ตัวครั้งสุดท้ายนี้... ฉันจะจัดให้คุณแบบพิเศษ ชนิดที่คุณไม่มีวันลืมเลยค่ะ” ธามขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ ความรู้สึกระแวงบางอย่างสะกิดใจเขาขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อเห็นประกายตาเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยนั้น “คุณจะทำอะไรพริ้ม?” “ความลับค่ะ... ไว้พรุ่งนี้ตอนพรีเซนต์ต่อหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาและคณะกรรมการ คุณธามจะได้รู้เองว่างานดีไซน์เกรดพรีเมียมที่กลั่นกรองมาจากมันสมองและหัวใจของยัยตัวแสบคนนี้ มันหน้าตาเป็นยังไง” พริ้มส่งยิ้มหวานพิมพ์นิยมให้อีกฝ่ายรอบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งประจำที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วโบกมือไล่เบาๆ “หมดธุระแล้วเชิญค่ะคุณวิศวกรปากร้าย เชิญกลับตึกคณะคุณไปเคลียร์สมองแล้วรอรับความเซอร์ไพรส์วันพรุ่งนี้ได้เลย” ธามหรี่ตามองหญิงสาวอย่างไม่ไว้วางใจ แต่เมื่อเห็นว่าเธอนั่งยิ้มกริ่มโดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมอธิบายอะไรเพิ่ม เขาก็ทำได้แค่ฮึดฮัดในลำคอแล้วสะบัดหน้าเดินออกนอกห้องไปอย่างเสียฟอร์ม ลับหลังร่างสูง พริ้มระเบิดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ มือเรียวควเาสไตลัสขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี *“อยากได้ความสมบูรณ์แบบนักใช่ไหมคะคุณธาม งั้นฉันจะจัดงานดีไซน์ที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทและปมปริศนาให้คุณแก้จนปวดหัวไปเลย!”* เช้าวันถัดมา ณ ห้องประชุมใหญ่คณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าห้องสอบสภาวิศวกร อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒินั่งเรียงแถวกันอยู่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ตัวใหญ่ ฝั่งวิศวะนำโดยธามที่นั่งหน้าตาเคร่งขรึม สวมเสื้อช็อปสีเข้มรีดเรียบกริบ ทรงผมเซ็ตมาอย่างดีไม่มีที่ติ ขณะที่ฝั่งมัณฑนศิลป์มีพริ้มและทีมงานนั่งประกบอยู่ด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ “เอาล่ะครับ เชิญทางฝั่งคุณธามและคุณพริ้มพรีเซนต์โปรเจกต์การออกแบบโครงสร้างอาคารนวัตกรรมสีเขียวได้เลยครับ” อาจารย์ที่ปรึกษาผายมือให้สัญญาณ ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้อารมณ์ เขากดคลิกปุ่มรีโมทคอนโทรลเพื่อเปิดสไลด์นำเสนอแผ่นแรก ทว่า... ทันทีที่ภาพบนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ฉายสว่างขึ้น ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน บนหน้าจอไม่ใช่แบบแปลนโครงสร้างทางวิศวกรรมหรือกราฟิกตึกสีเขียวรักษ์โลกอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือภาพกราฟิกการ์ตูนล้อเลียนรูป ‘แมวหน้าบึ้งใส่แว่นวิศวะ’ กำลังนั่งกอดอกทำหน้าดุ พร้อมกับมีข้อความตัวอักษรสีชมพูสะท้อนแสงตัวโตเขียนไว้กลางจอว่า... **“โปรดระวัง! วิศวกรหน้าดุรูปหล่อ (แต่เรื่องมาก) กำลังจะบรรยายสรุป ณ บัดนี้”** เสียงฮือฮาและเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากเหล่าคณะกรรมการและนักศึกษาปีอื่นๆ ที่นั่งฟังอยู่ด้านหลัง ธามหันขวับไปมองหน้าคนที่นั่งยิ้มหวานแป้นแล้นอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที พริ้มเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นส่งสัญญาณท้าทายกลับมาให้ พร้อมกับขยับปากพูดไร้เสียงเบาๆ ว่า *‘เซอร์ไพรส์ไหมล่ะคะ?’* ธามสูดลมหายใจเข้าลึกระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เขากัดฟันกรอด กดคลิกสไลด์แผ่นต่อไปด้วยความรวดเร็ว หวังว่าแผ่นต่อไปจะเป็นงานจริง แต่ทว่า... สไลด์แผ่นที่สองกลับเป็นภาพกราฟิกอินโฟกราฟิกสุดกวน ที่ระบุหัวข้อไว้ว่า **“สถิติความเรื่องมากของธาม (ปี 4):** 1. สั่งแก้บรีฟงาน 3 รอบ = เสียเวลาชีวิต 72 ชั่วโมง 2. ติเรื่องฟอนต์ไม่ตรงฮวงจุ้ย = เสียสุขภาพจิตระดับ 10 3. รอยยิ้มที่หาดูยากกว่าถูกหวยรางวัลที่ 1 = 0 ครั้ง” คราวนี้เสียงหัวเราะหลุดดังลั่นห้องประชุม กายเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่แถวหลังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนต้องเอามือปิดปากกลั้นขำหน้าดำหน้าแดง ธามรู้สึกเหมือนหน้าชาหนีบด้วยความอับอายปนความหมั่นไส้ระคนกัน เขาไม่เคยคิดเลยว่ายัยตัวแสบคนนี้จะกล้าหาญชาญชัยเล่นตลกกลางที่ประชุมทางการแบบนี้! “เอ่อ... คุณธามครับ นี่คือส่วนหนึ่งของคอนเซปต์งานดีไซน์นวัตกรรมใหม่หรือเปล่าครับ?” อาจารย์ที่ปรึกษาเลิกคิ้วถามด้วยความงุนงงปนขำขัน ธามหันกลับไปสบตากับต้นเหตุของเรื่องที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มพริ้มเพรามาให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด ราวกับกำลังบอกว่า *‘เก่งนักก็แก้สถานการณ์ให้ดูหน่อยสิพ่อคนสมบูรณ์แบบ’* วิศวกรหนุ่มเม้มปากแน่น ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความท้าทายแปลกประหลาด เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาพริ้มถึงกับใจกระตุกวูบ “ครับอาจารย์...” ธามเอ่ยเสียงทุ้มกังวาน กวาดสายตามองหน้าคณะกรรมการนิ่ง ก่อนจะหันมาจ้องเขม็งที่หญิงสาว “นี่คือคอนเซปต์ ‘Interactive Design’ ที่หัวหน้าทีมฝั่งกราฟิกตั้งใจออกแบบมาเพื่อทดสอบไหวพริบของผมโดยเฉพาะ... และในเมื่อมันคืองานศิลปะที่ซ่อนนัยสำคัญ ผมในฐานะวิศวกรผู้ควบคุมงาน ก็ยินดีที่จะ ‘ถอดรหัส’ ความกวนประสาทนี้ให้ทุกคนในที่นี้ได้ฟังกันแบบจะๆ ครับ” พริ้มหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย พรหมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่ที่ส่งผู้ชายคนนี้มาให้เธอปวดหัวเล่น! ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุด้วยสงครามประสาทขนาดย่อม ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝีมือของใครบางคน... เมย์ ดาวคณะมัณฑนศิลป์ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นซีดเผือดเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในห้องประชุมสะดุดกึก “อาจารย์คะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ไฟล์งานต้นฉบับจริงในเซิร์ฟเวอร์กลาง ถูกแฮกและถูกเปลี่ยนเป็นรหัสล็อกดาวน์ทั้งหมดแล้วค่ะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนความกวนในตอนนี้นะคะ! หวังว่าจะหลงรักความแสบของพริ้มและความซึนของธามไปพร้อมๆ กันค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!