กฎของวิศวะที่ห้ามแหก

“ถ้าพริ้มก้าวเท้าเข้าไปในห้องแล็บอีกก้าวเดียว โดยไม่ถอดรองเท้าแตะเน่าๆ นั่นออก ฉันจะสั่งให้เธอถอยไปเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่วินาทีนี้เลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ ‘ธาม’ ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลที่เพิ่งสงบลงจากเหตุไฟไหม้เมื่อครู่ กลิ่นไหม้ของแผงวงจรยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่นั่นยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับสายตาคมกริบที่จ้องเขม็งมายังพริ้ม ราวกับเธอคือก้อนสิ่งสกปรกที่หลุดเข้ามาในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ของเขา “นี่! นายจะบ้าเหรอธาม! แทนที่จะขอบคุณที่ฉันวิ่งเอาถังดับเพลิงมาช่วยดับไฟให้ทันเวลา นายกลับมาไล่ฉันเรื่องรองเท้าเนี่ยนะ?” พริ้มกระแทกเสียงกลับ เธอสะบัดผมที่ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิด กราฟิกดีไซเนอร์สาวที่ควรจะมาดูหน้างานการจัดวางตำแหน่งป้ายไฟโปรเจกต์ กลับต้องมาเปื้อนเขม่าควันจนหน้ามืด ธามเดินตรงเข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนพริ้มต้องเชิดหน้าขึ้นมองคนร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาไม่ได้มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งเฉยที่น่าหมั่นไส้ “งานของฉันไม่ได้ต้องการ ‘คนใจร้อน’ ที่เข้ามาทำลายกฎ แต่ต้องการ ‘คนมืออาชีพ’ ที่รู้จักระเบียบ” ธามหยิบสมุดโน้ตปกหนังสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อป แล้วกางมันออกตรงหน้าเธอ “นี่คือ ‘กฎเหล็กของวิศวะ’ ที่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ ถ้าอยากจะร่วมงานกับฉันต่อ” พริ้มมองกระดาษแผ่นนั้นแล้วอยากจะกรีดร้อง กฎบ้าบออะไรกัน! มันมีตั้งแต่ *ห้ามทำเสียงดังเกิน 40 เดซิเบลในรัศมี 2 เมตรจากจุดวางอุปกรณ์*, *ห้ามวางแก้วน้ำไว้ใกล้เครื่องคำนวณ*, ไปจนถึง *ห้ามแตะต้องเครื่องมือช่างโดยไม่ได้รับอนุญาต* “นายมันเผด็จการชัดๆ ธาม! นี่โปรเจกต์กลุ่มนะ ไม่ใช่การฝึกทหาร” พริ้มโต้กลับ มือเรียวคว้าสมุดนั่นมาถือไว้แล้วอ่านผ่านๆ “แล้วข้อที่ 7 นี่อะไร? ‘ต้องรายงานตัวทุกครั้งที่เข้ามาและออกไป’ นายเป็นใคร? ผู้คุมนักโทษเหรอ?” “ฉันเป็นหัวหน้าโปรเจกต์” ธามตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “และถ้าเธอไม่อยากให้ ‘งานศิลปะ’ ของเธอต้องพังพินาศเพราะความสะเพร่าของคนอื่น ก็จงทำตามกฎซะ” พริ้มเม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อ เธอรู้ดีว่าที่เขากล้าพูดแบบนี้เพราะเขามีฝีมือรองรับ แต่ความเจ้าระเบียบระดับไมโครแบบนี้ มันเกินไปสำหรับคนทำงานอาร์ตอย่างเธอ “ได้! ถ้าอยากให้ฉันทำตามกฎนัก ฉันก็จะทำ” พริ้มยัดสมุดคืนใส่มือเขาด้วยความหมั่นไส้ “แต่จำไว้นะธาม ถ้ากฎของนายมันทำให้งานนี้ออกมาน่าเบื่อจนไร้ชีวิตชีวา ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกกฎทุกข้อให้ยับคามือ!” ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนสายแทบขาด กายที่แอบยืนดูอยู่มุมห้องก็เดินผิวปากเข้ามาแทรกกลางวง “โฮ่... กลิ่นความรักมันแรงกว่ากลิ่นไหม้แผงวงจรอีกนะเนี่ย ธาม มึงอย่าใจร้ายกับน้องพริ้มเขานักเลย คนสวยขนาดนี้ควรจะเอาใจ ไม่ใช่เอาสมุดกฎไปปาใส่หน้าเขานะเว้ย” “มึงเงียบไปเลย กาย” ธามตวัดสายตาไปมองเพื่อนสนิท “แล้วก็อย่าเรียกเขาแบบนั้น งานนี้เรามีเวลาแค่สองอาทิตย์ ถ้าไม่อยากโปรเจกต์ล่มเพราะความติสต์ของกราฟิก ก็ช่วยเตือนให้เขาอยู่ในลู่ในทางด้วย” “ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่นายจะมาสั่งให้เข้าลู่เข้าทางหรอกนะ!” พริ้มตวาด ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบกระเป๋าอุปกรณ์ของตัวเองเตรียมจะกลับ แต่จังหวะที่เดินผ่านร่างสูง ธามกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “จะไปไหน? งานยังไม่เสร็จ” “ฉันจะไปหาที่เงียบๆ คิดงานให้มันออกมาดีกว่ากฎบ้าๆ ของนายไง!” พริ้มสะบัดมือออก แต่แรงดึงของเขากลับทำให้ร่างของเธอเสียหลักเซเข้าไปปะทะกับอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหล็กจางๆ จากเสื้อช็อปของเขาทำเอาพริ้มชะงักไปชั่วครู่ ธามก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบสัมผัสกับพวงแก้มของเธอ แววตาดุจดั่งนักล่าของเขามันทำให้พริ้มลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ “ถ้าจะคิดงาน ก็คิดที่นี่ อยู่ใต้สายตาฉันเท่านั้น เพราะฉันไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น... นอกจากตัวเอง” ยังไม่ทันที่พริ้มจะได้ด่ากลับ จู่ๆ ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ “ธามคะ! ได้ยินว่าเกิดเรื่องที่แล็บ เมย์เป็นห่วงแทบแย่เลยค่ะ...” เมย์เดินเข้ามาด้วยชุดสวยจัดเต็มที่ขัดกับสภาพห้องแล็บสุดๆ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพของธามที่กำลังกอดเอวพริ้มไว้แน่นกลางห้องที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พริ้มเบิกตากว้างเมื่อเห็นเมย์กำกระเป๋าถือจนสั่น และธาม... ที่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเธอเสียที “ธาม... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแสบของยัยพริ้มกับความซึนของพี่ธามนะคะ บทหน้าแซ่บกว่านี้แน่นอนค่ะ!