วันที่งานพังพินาศ

“พริ้ม! นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป ไฟล์งานพอร์ตฯ ไฟนอลพังพินาศหมดแล้ว!” เสียงตวาดลั่นห้องสตูดิโอทำเอาบรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาลกลายเป็นสนามรบ ธามยืนกำหมัดแน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่ขึ้นตัวหนังสือสีแดงเถือกแจ้งเตือน Error ไฟล์เสีย พริ้มที่เพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแบบนางเอกละครน้ำเน่า แต่ดวงตาคู่สวยกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดไม่แพ้กัน เธอคว้าเมาส์มาเช็กโค้ดด้วยความรวดเร็ว “อย่ามาตะคอกใส่ฉันนะธาม! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งที่ฉันวางโครงสร้างมาดีๆ แล้ว แต่นี่มัน... นี่มันเหมือนมีคนเข้าไปแทรกแซงโค้ดในเลเยอร์สุดท้าย ใครกันที่เข้าถึงโฟลเดอร์นี้ได้นอกจากเราสองคน!” “เธอจะบอกว่าฉันแฮ็กงานตัวเองเหรอ?” ธามก้าวเข้าประชิด พ่นลมหายใจร้อนผ่าวใส่คนตัวเล็กกว่า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันยังไม่ได้พูดสักคำ!” พริ้มเชิดหน้าสู้ สายตาของเธอไม่หลบเลี่ยง “แทนที่จะมาหาคนผิดตอนนี้ เรามีเวลาอีกแค่หกชั่วโมงก่อนพรีเซนต์ ถ้าไฟล์นี้กู้กลับมาไม่ได้ งานพอร์ตของทั้งกลุ่มก็จบเห่ นายจะเอาอีโก้ของนายไปแลกกับเกรดของเพื่อนเหรอ?” ธามชะงัก คำพูดของพริ้มเหมือนดาบที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก ความเย็นชาในแววตาเขาเริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้ต้องการให้งานพัง แต่มันคือโปรเจกต์ที่เขาใช้เวลาทั้งเทอมฟูมฟักมากับมือ และพริ้ม... ผู้หญิงที่ดูไม่ใส่ใจอะไร กลับเป็นคนเดียวที่เข้าใจรายละเอียดทุกจุดในงานนี้ เขาสูดหายใจลึก พยายามดับอารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่าน “เอาล่ะ... งั้นก็เริ่มกู้ไฟล์ตอนนี้เลย เธอเช็กฝั่ง Vector ส่วนฉันจะรันสคริปต์กู้ฐานข้อมูล ถ้าสิบนาทีนี้ยังไม่ขยับ... เราคงต้องเริ่มทำใหม่ตั้งแต่ศูนย์” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโออีกครั้ง มีเพียงเสียงพิมพ์ดีดรัวเร็วของคีย์บอร์ดที่แข่งกับเวลา ธามเหลือบมองพริ้มที่ตอนนี้หัวฟูไม่เป็นทรง เสื้อยืดตัวโคร่งดูยับยู่ยี่ แต่สิ่งที่เขาสังเกตเห็นคือหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมและความตั้งใจมหาศาลที่เธอมอบให้กับงานชิ้นนี้ ความเกลียดขี้หน้าชั่วคราวถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความชื่นชมที่เขาไม่เคยยอมรับออกมา “ธาม... ตรงนี้!” พริ้มอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาโดยไม่รู้ตัว “ดูสิ ไฟล์ถูกล็อกไว้ด้วย Password ที่ซ้อนอยู่ ฉันถอดรหัสนี้ได้แล้ว แต่นายต้องเป็นคนคีย์ตัวเลขยืนยันในฐานข้อมูลของฝั่งวิศวะ ไม่งั้นระบบจะบล็อกเราถาวร” ธามขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิดกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวพริ้มทำให้เขาสมาธิหลุดไปวูบหนึ่ง เขาพยายามโฟกัสที่หน้าจอ มือหนาเอื้อมไปเหนือมือของเธอเพื่อช่วยพิมพ์รหัสที่ซับซ้อน ความใกล้ชิดในระยะประชิดตัวทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียง “มือเธอ... สั่นนะ” ธามกระซิบ น้ำเสียงไม่ได้กระด้างเหมือนตอนแรก แต่มันมีความนุ่มนวลบางอย่างซ่อนอยู่ พริ้มกัดริมฝีปากแน่น “ถ้านายเลิกกดดันฉันได้ มือฉันก็คงไม่สั่นหรอก” “ฉันไม่ได้กดดัน... ฉันแค่กลัว” เขาพูดเสียงแผ่วโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “กลัวอะไร?” “กลัวว่าถ้าไม่มีเธอช่วย... ฉันคงทำมันไม่สำเร็จ” คำสารภาพเรียบง่ายแต่ทว่าหนักแน่นนั้นทำให้พริ้มต้องหันไปมองคนข้างกาย ธามในโหมดนี้—ไม่ได้เป็นหนุ่มวิศวะปากร้ายจอมเผด็จการ แต่มันคือผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังอ่อนแอและต้องการเพื่อนคู่คิด ในจังหวะที่หน้าจอกะพริบขึ้นคำว่า *‘Recovery Successful’* ทั้งสองคนหันมาสบตากันโดยบังเอิญ ระยะห่างที่ใกล้เกินกว่าคนปกติจะทำกันทำให้ลมหายใจสะดุด ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งคืนหายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงประกายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “เรา... ทำสำเร็จแล้วนะ” พริ้มพูดเสียงเบา ธามไม่ได้ตอบ แต่เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือของเขาที่ยังวางทับบนมือเธอค่อยๆ บีบกระชับแน่นขึ้น ราวกับจะยึดเหนี่ยวช่วงเวลานี้เอาไว้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงไขกุญแจที่ดังสนั่นหวั่นไหว “ธาม! ฉันเอาขนมมาให้... เอ๊ะ! นี่พวกเธอทำอะไรกัน!” ร่างของเมย์ยืนอึ้งอยู่ที่ประตู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นธามและพริ้มอยู่ในสภาพกึ่งกอดกึ่งเกาะกันท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องสตูดิโอในเวลาตีสาม ธามผละออกจากพริ้มทันทีด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนหน้ากาก ทว่าแววตาเขากลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ พริ้มก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบคุณทุกกำลังใจที่คอยอยู่เคียงข้าง "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!