คืนใต้แสงดาว

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดเป็นสองท่อน แต่ภายในห้องสตูดิโอออกแบบแคบ ๆ กลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สะดุดติดขัดของคนทั้งคู่ "กลัวความมืด... หรือกลัวใจตัวเองกันแน่ครับ พริ้ม" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจจนพริ้มเผลอกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของธามที่อยู่ใกล้แค่คืบ ไออุ่นจากร่างกายของหนุ่มวิศวะปีสี่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและปากร้ายแผ่ซ่านผ่านความมืดมิด ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ "ถอยไปเลยนะ ธาม" พริ้มเอ่ยเสียงสั่นนิด ๆ พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าวงแขนแกร่งที่ค้ำยันผนังห้องไว้ทั้งสองข้างกลับกักตัวเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีทางหนีพ้น "นายไม่มีสิทธิ์มาพูดจาต้อนฉันแบบนี้นะ" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด "แล้วคนที่วิ่งหนีความจริงตลอดเวลาแบบเธอ มีสิทธิ์ใจร้ายกับฉันอยู่ฝ่ายเดียวหรือไงพริ้ม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก กำแพงความเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือนที่ทั้งคู่ใช้ป้องกันตัวมาตลอดหลายเดือนค่อย ๆ พังทลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความเปราะบางในแววตาของคนตัวโตที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสมบูรณ์แบบที่เขาแบกรับไว้ ธามหลบสายตาลงเล็กน้อย ถอนหายใจยาวออกมาราวกับยอมจำนนต่อความรู้สึกที่อัดอั้น "เธอรู้ไหมพริ้ม... ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอยิ้มให้คนอื่น หรือเวลาที่เธอทำเป็นเก่งไม่ยอมแพ้ใคร ทั้งที่ข้างในแบกรับความกดดันไว้จนแทบไม่ไหว... รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหนที่ฉันทำได้แค่ยืนมอง" พริ้มชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความห่วงใยอย่างแท้จริงจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ "นาย... พูดเรื่องอะไรเนี่ย" พริ้มพยายามรักษามาดมั่นของตัวเองไว้ แต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันพูดความจริง" ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ความเย็นจากไอร้อนของฝนภายนอกถูกแทนที่ด้วยความอุ่นร้อนจากลมหายใจที่รินรดกัน "ฉันเหนื่อยแล้วพริ้ม... เหนื่อย1 ที่ต้องทำเป็นไม่แคร์ เหนื่อยที่ต้องคอยฟอร์มจัดใส่กัน ทั้งที่ใจจริง... ฉันแคร์เธอแทบตาย" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางความมืดมิดทำให้หัวใจของพริ้มกระตุกวูบ กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความผิดหวังละลายหายไปในพริบตา ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมานานถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว "นายมันบ้า..." พริ้มพึมพำเสียงสั่น หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อคลอหน่วยตา "นายชอบทำตัวน่าโมโห ชอบว่าฉัน ชอบหาเรื่อง..." "แต่ก็ไม่เคยไปไหนไม่ใช่เหรอ?" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ "ถ้าไม่แคร์... เธอจะยอมอยู่ช่วยฉันเคลียร์โปรเจกต์นี้จนดึกดื่นแบบนี้เหรอพริ้ม" พริ้มเม้มริมฝีปากแน่น เถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง เธอยอมรับกับตัวเองในวินาทีนั้นเลยว่า ต่อให้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศเธอมานานแล้ว ธามมองท่าทางจำนนนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ก่อนที่ความลังเลจะหายไป เขาประคองใบיานเนียนของเธอด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งของล้ำค่าที่สุดในโลก สายตาคู่คมทอดมองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ก่อนจะเคลื่อนสายตากลับมาสบตาอย่างมีความหมาย "ขอโทษนะ... ที่ผ่านมาปากร้ายใส่ตลอด" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก "และ... ขอบคุณนะ ที่อยู่ตรงนี้ข้างกัน" สิ้นคำพูดนั้น ธามก็โน้มใบหน้าลงปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนเรียวปากนุ่มของพริ้มอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะลึกล้ำและอ่อนหวานขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ พริ้มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง ยอมปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดนำพา หัวใจที่เคยหวาดกลัวและโดดเดี่ยวได้รับการโอบกอดอย่างอบอุ่นจากอ้อมแขนที่มั่นคงของชายหนุ่ม ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่เบื้องนอก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งบรรยากาศความหวานซึ้งเริ่มคลี่คลาย ธามผละริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้พริ้มได้หายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายจนต้องซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งเพื่อซ่อนความรู้สึก ธามหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู วงแขนแกร่งกระชับกอดร่างบางให้แน่นขึ้นด้วยความรู้สึกเป็นเจ้า แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นช่างแสนสั้น *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบสงบในห้องสตูดิโอลงอย่างไม่ไว้หน้า ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจเปิดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับร่างเพรียวของดาวคณะที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวที่เพิ่งสว่างวาบขึ้น "ธามคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่า เมย์เอาแฟ้มเอกสารที่อาจารย์ฝากมาให้— อุ๊ย..." เมย์ชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคู่โฉบเฉี่ยวเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวสลับกัน เมื่อเห็นธามและพริ้มยืนกอดกันกลมอยู่กลางห้อง พริ้มผละออกจากอ้อมอกของธามแทบไม่ทัน หัวใจที่สงบลงเมื่อครู่กลับเต้นระรัวขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยความตกใจระคนตกที่นั่งลำบาก ขณะที่ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญอย่างหน้าตาเฉย ขอบคุณที่แวะมาสัมผัสความอบอุ่นและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ!