ความหึงหวงไม่รู้ตัว

“หมายความว่ายังไง... พริ้ม?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของธามดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดบริเวณมุมหนึ่งของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยคำถาม ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวพริ้มที่กำลังนั่งไขว่ห้างถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ ดวงตากลมโตของหญิงสาวไหววูบไปนิดก่อนจะปรับเข้าสู่โหมดเรียบเฉยทันที เธอกะพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ในใจแอบกู่ร้องด้วยความหมั่นไส้ท่าทีเจ้ากี้เจ้าการของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้เต็มประดา “ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ รุ่นพี่ธาม... หูทวนลมเหรอคะ ถึงต้องให้พูดซ้ำ” พริ้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ปลายคเชนเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากของเธอยิ่งทำให้คนที่ยืนมองอยู่ถึงกับคิ้วกระตุก ธามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่สาวๆ ทั้งมหาลัยต่างหลงใหล เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะยาวจนพริ้มต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอฟายน์ๆ ของความเป็นวิศวะลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ปากเก่งจังนะพริ้ม... ทีเรื่องอื่นล่ะไวกว่าสมอง ประโยคเมื่อกี้เธอบอกว่าอะไรนะ ‘มีคนมาจีบ’ อย่างนั้นเหรอ? คณะไหนล่ะ ถึงได้ตาบอดขนาดมาชอบยายปีศาจกราฟิกปากจัดแบบนี้” “อ๋อ คณะบริหารค่ะ หล่อ สูง ขาว ดีกรีเดือนคณะปีสามแถมพ่วงตำแหน่งนักกีฬาบาสเกตบอลซะด้วย พี่เขาเพิ่งเดินมาขอไอจีเมื่อกี้เองค่ะ หุ่นนี่นะ... กล้ามแน่นเป็นมัดๆ ไม่ใช่ผอมแห้งแรงน้อยเหมือนเด็กเนิร์ดแถวนี้หรอกค่ะ” พริ้มจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับปรายตามองสำรวจเรือนร่างสูงโปร่งของธามตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นการบลัฟที่ได้ผลเกินคาดเมื่อเห็นกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ธามหน้าตึงขึ้นมาทันที รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเพื่อนสนิทอย่างกายที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปถึงกับต้องรีบสะกิดเตือนสติ “ใจเย็นเพื่อน... ลมออกหูแล้วมั้งนั่น” กายกระซิบเบาๆ แต่ธามไม่ได้สนใจ เขายังคงจ้องมองพริ้มด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจธรรมดา แต่มันคือความร้อนรุ่มที่หาที่มาไม่ได้... ให้ตายเถอะ เขากำลังหงุดหงิด หงุดหงิดที่ผู้หญิงตรงหน้ามีคนอื่นมาขายขนมจีบ หงุดหงิดที่เธอทำท่าทางระริกระรี้ตอนพูดถึงไอ้เด็กบริหารบ้านั่น! “ดีนี่... งั้นก็เชิญไปสวีทกันให้พอใจสิ จะมานั่งออเซาะอยู่แถวนี้ทำไม ไปเลยไป!” ธามเอ่ยไล่เสียงแข็งกระด้าง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วทำท่าจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ก้าวได้แค่สองก้าวก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานใสเอ่ยไล่หลังมา “อ้าว... น้อยใจเหรอคะพี่ธาม? หรือว่าหึง?” ธามหยุดกึก หันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เธอกำลังสนุก... สนุกที่ได้ปั่นหัวคนระเบียบจัดอย่างเขาให้เสียอาการ “เพ้อเจ้อ! ใครหึงเธอ ทุเรศวะ” ธามปฏิเสธเสียงดังลั่นกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู ร่างสูงก้าวฉับๆ กลับเข้ามาประชิดตัวพริ้มอีกครั้งด้วยความโมโหที่ถูกรู้ทัน “ฉันแค่รำคาญที่เธอเอาเวลาทำงานโปรเจกต์มานั่งเพ้อเจ้อเรื่องผู้ชาย ไร้สาระ!” “ไร้สาระแล้วมาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวฉันทำไมล่ะคะ” พริ้มก้าวเท้าประชิดเข้าไปหาบ้างจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “ถ้าพี่ธามไม่ได้หึง... แล้วจะทำหน้ายักษ์ใส่ฉันทำไมคะเนี่ย หรือว่ากลัวไม่มีคนคอยให้จิกกัดไปวันๆ” บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตปะทะกันเปรี๊ยะปร่ะ ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ธามมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กห่อหุ้มมาตลอดสี่ปี ในจังหวะที่ธามกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงทุ้มกังวานของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่ธามครับ... อาจารย์ภาควิชาเรียกตัวด่วนเลยครับ บอกว่าเรื่องแบบฟอร์มงบประมาณโปรเจกต์มีปัญหา” รุ่นน้องปีสามคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะ ธามสบถในใจเบาๆ ก่อนจะเบนสายตาออกจากพริ้มอย่างเสียดาย เขายืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นพี่ว้ากหน้าดิ่งคนเดิม ทว่าก่อนจะผละเดินตามรุ่นน้องไป เขาก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของพริ้มจนเส้นผมของเธอไหวระคายแก้ม “เย็นนี้... เคลียร์งานที่ห้องแล็บ เลิกคิดเรื่องไอ้เด็กบริหารนั่นซะ ไม่งั้นฉันจะสั่งแก้โปรเจกต์ใหม่ตั้งแต่หน้าแรก... ยัยตัวแสบ” พูดจบธามก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้พริ้มยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่พวงแก้มร้อนผ่าวของตัวเอง พริ้มกัดริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงคำพูดและแววตาเมื่อครู่ของเขา ปากแข็งชะมัด... แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังพองโตแปลกๆ แบบนี้นะ ทว่าความฟินยังไม่ทันได้ซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดจนทั่วร่าง สายตากลมโตก็บังเอิญเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่เดินตรงเข้ามาทางนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของพริ้มเลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เมย์... ดาวคณะวิศวะที่พกพาใบหน้าบึ้งตึงและรังสีความไม่เป็นมิตรเดินตรงดิ่งมาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษ “อุ๊ย... ยืนยิ้มอยู่คนเดียว น่าสมเพชดีนะพริ้ม คิดเหรอว่าพี่ธามเขาจะสนใจเธอจริงๆ เขาก็แค่รำคาญตามประสาคนใจดีหรอกน่า อย่าสำคัญตัวผิดให้มากนักเลย” เมย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัด ดวงตาคู่สวยมองพริ้มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม พริ้มหุบยิ้มทันที ความมั่นใจและฝีปากคมกริบถูกดึงกลับมาสแตนด์บายในโหมดพร้อมรบ เธอปรายตามองเมย์นิ่งๆ ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นบ้าง “จะสำคัญตัวผิดหรือไม่ผิด... ก็ดีกว่าคนที่วิ่งตามผู้ชายจนตัวสั่นแต่เขาไม่ชายตาแลก็แล้วกันนะคะรุ่นพี่เมย์” พริ้มสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณู “อ้อ... แล้วก็ระวังหน้าจะแก่เร็วนะคะ มากังวลเรื่องชาวบ้านแบบนี้ เดี๋ยวริ้วรอยถามหาไม่รู้ด้วยนะ” เมย์หน้าเสีย กัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น “เธอ...!” “ขอตัวนะคะ พอดีมีคนนัดเคลียร์งาน... เอ้ย นัดเคลียร์ใจ เอ้ย นัดเคลียร์โปรเจกต์ค่ะ!” พริ้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินเลี่ยงหนีออกมาทันที ทิ้งให้เมย์ยืนกรี๊ดกราดอยู่คนเดียวด้วยความคับแค้นใจ แต่เดินพ้นมุมตึกมาได้ไม่ทันก้าว พริ้มก็ต้องผะงะถอยหลังแทบไม่ทันเมื่อชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนที่ยืนดักรอเธออยู่ตรงมุมอับสายตา กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร ธามยืนกอดอกพิงผนึกกำแพง ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยแววตาระยับระยับที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ไหนบอกว่าจะไปเคลียร์งานที่แล็บไง... แล้วทำไมถึงเดินมาทางนี้ล่ะ หืม?” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบarชิดริมฝีปาก จนพริ้มต้องผถะถอยหลังติดกำแพงโดยมีแขนแกร่งทั้งสองข้างกั้นขวางทางหนีเอาไว้ทุกด้าน ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งในระยะประชิด... ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันและกัน “พี่... พี่ธามมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย!” พริ้มเสียงหลอนเล็กน้อย พยายามดันแผงอกเขาออกแต่ไม่เป็นผล ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนหัวใจเธอดิ่งวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ก็ทันได้ยินทุกคำ... โดยเฉพาะประโยคที่เธอบอกว่า ‘นัดเคลียร์ใจ’ กับฉันเนี่ยแหละ” ธามกระซิบเสียงพร่า แววตาคมปลาบจดจ้องริมฝีปากเถียงเก่งของเธอไม่วางตา “ไหน... ลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิ ว่าเธอกับฉัน... เราต้องเคลียร์ใจเรื่องอะไรกันแน่?” ________________________________________ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและร่วมฟินไปกับความซึนของพี่ธามกับยัยพริ้มในตอนนี้นะคะ!*