ความเชื่อใจคือทางออก

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งตรงมาถึงบานประตูไม้เนื้อแข็งที่กั้นกลางระหว่างโลกภายนอกกับความอึมครึมภายในห้องนอนของธาม พริ้มสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตไหวระริกเมื่อได้ยินประโยคเด็ดขาดจากปากของกาย—*รูปในมือถือมั่นน่ะ ฝีมือคนใกล้ตัวจริงๆ ว่ะ!* ธามไม่รอช้า มือหนาเอื้อมไปบิดลูกบิดแล้วกระชากเปิดประตูออกกว้างอย่างแรง จนร่างของกายที่กำลังเงื้อมมือจะทุบซ้ำเกือบถลาล้มเข้ามาด้านใน "อะไรของมึงเสียงดังวะไอ้กาย?" เสียงทุบโต๊ะทำงานยังไม่ดุเท่าเสียงห้วนจัดของธามที่ถามออกไป หน้าตาของเพื่อนสนิทตอนนี้เหงื่อซก หอบหายใจตัวโยนราวกับเพิ่งวิ่งหนีผีมาสามกิโลเมตร "กูไม่ได้เสียงดังอย่างไร้สาระนะเว้ย!" กายละล่ำละลักละลานตาเข้ามาในห้อง สายตาคมกริบกวาดมองธามสลับกับพริ้มที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างเตียง "มึงดูนี่ก่อน... โทรศัพท์กู! ไอ้นนท์มันเพิ่งส่งเบื้องหลังตอนที่รูปบิดเบือนนั่นถูกอัปโหลดขึ้นระบบคลาวด์มาให้ รูปต้นฉบับถูกถ่ายจากเครื่องในคณะเรา แล้ว IP Address ที่เข้าถึงฐานข้อมูลกราฟิกของโปรเจกต์จบ... มาจากไอดีของคนใกล้ตัวมึงสุดๆ!" พริ้มก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักออกแบบกราฟิกบอกเธอทันทีว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ "ใครวะพี่กาย? ใครเป็นคนทำลายโปรเจกต์หนู?" กายกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาธามด้วยแววตาเคร่งเครียด "เมย์... คนที่ตามติดตื๊อมึงเป็นเงาตามตัวนั่นแหละวะ" ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ในห้องราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ธามนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคมกราบกรานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขารู้ดีว่าเมย์มีความทะเยอทะยานสูงแค่ไหน แต่ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะกล้าใช้วิธีสกปรกเพื่อทำลายชื่อเสียงของพริ้มและโปรเจกต์ที่พวกเขาร่วมกันสร้างมาด้วยกัน "เลว" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน คำสั้นๆ คำเดียวที่แสดงถึงความรังเกียจขีดสุด พริ้มมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแฟนหนุ่มที่ตอนนี้สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นด้วยความโมโห ความตึงเครียดที่ค้างคาใจเธอมาตลอดสองวันก่อนหน้านี้เริ่มคลี่คลายลงทีละน้อย ความระแวงสงสัยที่ธามอาจจะปกป้องเมย์ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เมื่อเธอเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนั้น "ธาม..." พริ้มเรียกชื่อเขาแผ่วเบา พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ท่อนแขนแกร่งภายใต้เสื้อช็อปวิศวะเบาๆ "นาย... เชื่อใจฉันใช่ไหม?" ธามหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมเข้มที่มักจะฉายแววดุดันและปากร้ายใส่เธอเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขารวบมือบางของเธอขึ้นมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาส่งผ่านความรู้สึกผิดและโหยหามาให้เธอจนหัวใจพองโต "ฉันไม่เคยไม่เชื่อใจเธอเลย พริ้ม" ธามเอ่ยเสียงทุบทุ้ม นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการยืนยันความจริงใจทั้งหมดที่เขามี "ขอโทษนะ... ที่ผ่านมาฉันจัดการปัญหาพวกนี้ได้ไม่ดีพอ จนทำให้เธอต้องมารับความกดดันบ้าๆ นี่" "พอเลยทั้งคู่ ไม่ต้องมาดราม่าซาบซึ้งกันตอนนี้!" กายส่งเสียงแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความคลั่งรักแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ "ตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้ว เราจะเอาไงต่อดีวะธาม? ปล่อยให้มันลอยนวลอยู่ในคณะไม่ได้นะเว้ย ชื่อเสียงแกกับพริ้มเสียหายหมด" ธามหันไปมองเพื่อนสนิท แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นโหมดนักวางแผนที่เฉียบขาดทันที "ไอ้นนท์ยังเก็บ Log ไฟล์อยู่ใช่ไหม?" "เออ อยู่ครบทุกบรรทัด ยิ่งกว่าประวัติอาชญากรอีก" กายยักคิ้วหลิ่วตา "งั้นดี..." ธามมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่พริ้มเห็นแล้วยังต้องนึกเสียวสันหลังวาบ "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมสกปรกนัก เราก็มาเปิดหน้ากากคนเก่งให้คนทั้งมหาลัยได้ยลโฉมกันในงานพรีเซนต์โปรเจกต์ใหญ่วันพรุ่งนี้เลยเป็นไง" พริ้มเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกโล่งใจผสมผสานกับความฮึกเหิมพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำผลงานและความตั้งใจของตัวเองได้ง่ายๆ รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปากสวย เสน่ห์ความร้ายกาจแบบฉบับสาวกราฟิกตัวแสบกลับคืนมาเต็มร้อย "ถ้าจะจัดงานต้อนรับเขย่าขวัญยัยนั่นทั้งที..." พริ้มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ให้ฉันเป็นคนออกแบบสไลด์พรีเซนต์ท่อนจบเองนะ... รับรองว่าสวยสะพรึงจนลืมไม่ลงแน่ๆ" ธามมองรอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้า หัวใจกระตุกวูบด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ เขายื่นมือหนาไปยีศีรษะเธอนิดหน่อยอย่างหมั่นเขี้ยว "ตามใจเธอเลย ยัยตัวแสบ... แต่อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ เดี๋ยวหน้าตาหมองคล้ำ ฉันหมดหล่อกันพอดีที่ยืนคู่กับเธอ" "ปากเสีย!" พริ้มแหวใส่เบาๆ พร้อมกับตีเข้าที่ต้นแขนเขาหนึ่งทีแก้เขิน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศมาคุเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเคมีหวานละมุนที่อบอวลชวนฟินจนกายที่ยืนอยู่ตรงนั้นต้องทำท่าทำทางขนลุกซู่ "โอโห น้ำตาลจะเรียกพี่ นี่ยืนหัวโด่อยู่นี่นะเว้ย เกรงใจคนโสดบ้าง!" กายทำท่าสะบัดมือเบะปากใส่เพื่อนรักทั้งสอง "ถ้าอิจฉาก็ไปหาแฟนซะสิไอ้กาย" ธามสวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า "เออๆ กูไปรอข้างนอก สรุปตามนี้นะ พรุ่งนี้จัดหนักให้ยัยเมย์มันสำนึกไม่ทันเลยเว้ย!" กายพูดจบก็หมุนตัวเดินสับขาออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้คนทั้งคู่ได้ใช้เวลาปรับความเข้าใจกันตามลำพัง ประตูปิดลงเบาๆ ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องนอนของธามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัดระแวงแคลงใจอย่างก่อนหน้า ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวพริ้ม ชายหนุ่มรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ สองแขนแข็งแรงโอบกอดเธอไว้หลวมๆ ขณะที่พริ้มซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง สดับฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง "หายงอนฉันหรือยังหื้ม?" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู รดลมหายใจอุ่นๆ จนพริ้มรู้สึกจั๊กจี้ "ใครบอกว่าฉันงอน... ฉันแค่ใช้เวลาคิดวิเคราะห์แยกแยะต่างหาก" พริ้มเชิดหน้าขึ้นเถียง พยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ปากแข็งจริงนะเรา" ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้มหน้าลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความมันเขี้ยว "ถ้าไม่หายงอน... ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมหายโกรธล่ะคะ?" คำพูดที่อ่อนลงและสรรพนามที่ละมุนหูทำเอาพริ้มใจสั่นไหววูบ เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มคมกริบที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและจริงใจ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มออกมาบางเบา "พรุ่งนี้... ถ้านายจัดการยัยเมย์ให้ฉันได้สะใจพอใจนะ ฉันอาจจะพิจารณา..." พริ้มเว้นวรรคจังหวะ ลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วเย้า "ยอมไปกินข้าวกับนายสองต่อสองสักมื้อก็ได้" ธามมุมปากยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากชายหนุ่มผู้เจ้าระเบียบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันจนแทบเป็นเนื้อเดียว "มื้อเดียวเองเหรอ... น้อยไปมั้ง?" ธามกระซิบเสียงพร่า "ฉันขอสิทธิ์จองตัวเธอไปตลอดชีวิตเลยดีกว่า..." พริ้มเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความร้อนผ่าววิ่งพล่านไปทั่วพวงแก้ม เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะนาทีทองระหว่างเขาทั้งสองคน ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด พริ้มรีบดันตัวออกห่างจากอ้อมอกเขาเบาๆ ด้วยความตกใจระคนโล่งอกนิดหน่อย "ใครวะ..." ธามสบถเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะผละตัวเดินไปกระชากเปิดประตูห้องอีกรอบด้วยสีหน้าหงุดหงิดขั้นสุด ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้าง ธามกลับต้องชะงักงัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้องเวลานี้ ไม่ใช่ไอ้กายเพื่อนสนิทตัวดี... แต่กลับเป็นร่างระหงของเมย์ที่ยืนน้ำตาคลอเบ้า เนื้อตัวสั่นเทา และถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดค้างไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด! "ธาม... ช่วยเมย์ด้วยค่ะ... ม... มีคนปล่อยข่าวปลอมใส่เมย์เต็มฟีดคณะไปหมดแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและอินไปกับความคลั่งรักของพี่ธามกับยัยพริ้มในตอนนี้นะคะ!