ธามในมุมที่ไม่เคยเห็น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบในความมืดสลัวของห้องนั่งเล่น สะท้อนเงาใบหน้าของพริ้มที่ซีดเผือดลงทีละน้อย ภาพในไฟล์แนบนั้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก ราวกับมีใครเอาหินก้อนใหญ่มาทับลงบนหน้าอกจนแน่นขนัด ข้อมูลบัญชีการเงินและภาพถ่ายเอกสารลับของบริษัทกราฟิกที่เธอร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิท ถูกส่งมาจากหมายเลขปริศนาที่เธอไม่รู้จัก... แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ข้อความขู่กรรโชกที่พยายามชี้นำว่า คนใกล้ตัวที่สุดกำลังจะหักหลังเธอ "บ้าจริง..." พริ้มพึมพำกับตัวเอง มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความระแวงและความไม่ไว้วางใจตีรวนขึ้นมาในอกจนน่าสะอิดสะเอียน ในหัวของเธอกำลังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว สมองที่เคยฉลาดเฉลียวและทันคนกลับตื้อตันไปชั่วขณะเมื่อเจอหมัดฮุกเข้าที่ความรู้สึกเต็มๆ ตึ้ง! เสียงข้อความเข้าอีกครั้งดึงเธอกลับมาจากภวังค์ ธามที่เพิ่งเดินกลับมาจากระเบียงพร้อมแก้วกาแฟอุ่นๆ ในมือ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวและการสั่นเทาเล็กๆ ที่หัวไหล่ของหญิงสาว "เป็นอะไร สีหน้าเธอไม่ค่อยดีเลย" น้ำเสียงห้วนๆ ที่มักจะซ่อนความห่วงใยเอาไว้เสมอเอ่ยถามขึ้น ธามวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกุ๊กกักเบาๆ ไม่ได้เข้าûูของพริ้มเลยสักนิด เธอยังคงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ค้างไว้ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "เปล่าค่ะ..." พริ้มฝืนตอบ ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วคว่ำมันลงกับโซฟาอย่างรวดเร็ว ทว่าท่าทีมีพิรุธนั้นมีหรือจะรอดพ้นสายตาของวิศวกรหนุ่มเจ้าAะเบียบอย่างธามไปได้ "เปล่าอะไร มือเธอยังSั่นอยู่เลยพริ้ม" ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวเพียงสองก้าวก็มายืนอยู่ตรงหน้าโซฟาที่เธอนั่งอยู่แล้ว ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้ามือบางขึ้นมาสำรวจ แต่พริ้มกลับชักมือหนีตามสัญชาตญาณ การกระทำนั้นทำให้ธามชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง "เธอระแวงอะไรฉัน?" ธามถามเสียงต่ำ น้ำเสียงมีความดุดันเจือความน้อยใจลึกๆ "ฉันถามว่ามีอะไร ทำไมไม่บอก" "แล้วทำไมฉันต้องบอกทุกเรื่องด้วยล่ะคะ?" พริ้มสวนกลับทันควัน ความเครียดที่สะสมทำให้กำแพงป้องกันตัวของเธอดีดตัวสูงขึ้น ปากเกigneที่มักจะใช้เถียงเขาถูกงัดออกมาใช้เพื่อปกป้องความเปราะบางข้างใน "บางที... คนที่เราคิดว่ารู้จักดีที่สุด อาจจะซ่อนอะไรไว้ตั้งเยอะแยะ ใครจะไปรู้" ธามขมวดคิ้วมุ่น สันกรามคมขบเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีกับคำพูดกำกวมและท่าทีผลักไสของคนตรงหน้า "หมายความว่าไง พริ้ม เธอหมายถึงฉันเหรอ?" ธามเค้นเสียงถาม ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอ "เธอคิดว่าฉันเป็นคนทำอะไรลับหลังเธออย่างนั้นเหรอวะ!" คำว่า 'วะ' หลุดออกมาจากปากของคนเจ้าระเบียบ แสดงให้เห็นว่าเขาหมดความอดทนกับความหวาดระแวงของเธอแล้วจริงๆ ธามไม่เคยชอบการถูกใส่ร้าย และยิ่งเกลียดที่สุดคือการที่คนตัวเล็กตรงนี้ไม่ไว้ใจเขา ทั้งที่เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองมาตลอด พริ้มเม้มปากแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความเจ็บแปลบ ภาพในโทรศัพท์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธออยากจะเชื่อใจเขา... อยากเชื่อสนิทใจ แต่หลักฐานตรงหน้ามันกรีดแทงจนเธอไม่กล้าเอาความรู้สึกทั้งหมดไปฝากไว้ที่ใครอีกแล้ว "แล้วถ้าใช่ล่ะคะ?" พริ้มหลุดปากพูดออกไป น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามเชิดหน้าสู้ "ถ้าคนที่ส่งนี่มา... คือคนที่สนิทกับคุณที่สุดล่ะคะ ธาม คุณจะว่ายังไง" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นดิ่งวูบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ธามนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดัน "เธอหมายถึงใคร กายเหรอ? หรือใคร?" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "เธอกำลังสงสัยเพื่อนฉัน หรือเธอกำลังสงสัยตัวฉันเองกันแน่พริ้ม!" "ฉันไม่ได้สงสัยคุณ!" พริ้มเผลอตะคอกกลับ เสียงสั่นด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย "แต่ฉันแค่... กลัวค่ะ กลัวว่าทุกอย่างที่สร้างมามันจะพัง เพราะความโง่ของตัวเองที่เอาใจไปผูกไว้กับใครบางคน!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ทำให้ธามชะงักกึก ความโกรธที่คุรุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนโล่งอกที่ได้ยินเธอยอมรับความรู้สึกที่มีต่อเขา แม้ว่ามันจะมาพร้อมกับคราบน้ำตาและสถานการณ์ที่ชวนประสาทกินก็ตาม ธามถอนหายใจยาวเหยียด ย่อตัวลงนั่งในระดับเดิมอีกครั้ง คราวนี้มือหนายื่นไปรวบมือบางทั้งสองข้างของเธอเข้ามากุมไว้แน่น แม้พริ้มจะพยายามขัดขืนแต่แรงของเธอก็สู้แรงของวิศวกรหนุ่มไม่ได้เลย "มองหน้าฉัน พริ้ม" ธามสั่งเสียงนุ่ม ทว่าเด็ดขาด สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความจริงจังจนพริ้มต้องยอมเงยหน้าขึ้นสบตา "ฉันอาจจะปากร้าย อาจจะเป็นคนบ้าอำนาจและเจ้าระเบียบในสายตาคนอื่น... แต่เรื่องเดียวที่ฉันไม่เคยทำ และไม่มีวันทำเด็ดขาด คือการหักหลังเธอ" นิ้วหัวแม่มือของธามเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของเธอ สัมผัสอุ่นๆ นั้นส่งผ่านความมั่น Òงมาให้หัวใจที่กำลังหวาดกลัวสงบลงทีละนิด "ถ้าเธออยากรู้ว่าปมในชีวิตฉันคืออะไร ทำไมฉันถึงต้องพยายามควบคุมทุกอย่างให้มันสมบูรณ์แบบนัก..." ธามเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ดวงตาคมทอประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานานปี "ฉันจะเล่าให้ฟัง... เรื่องที่ฉันไม่เคยบอกใคร แม้แต่ไอ้กาย" พริ้มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความตึงเครียดเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นและความเห็นอกเห็นใจที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอพยักหน้ารับช้าๆ รอฟังสิ่งที่เขาจะพูด ธามสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะเปิดแผลเก่าในใจให้คนตรงหน้าดู "ครอบครัวฉันไม่ได้อบอุ่นอย่างที่ใครๆ คิด พ่อกับแม่คาดหวังให้ฉันเป็นเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ เป็นเครื่องจักรไร้ความรู้สึกที่ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง... วันที่ฉันตัดสินใจเลือกเรียนวิศวะและเดินออกจากบ้านหลังนั้น ฉันสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งความเชื่อใจในคนใกล้ตัว" น้ำเสียงของธามเรียบนิ่ง แต่แววตาไหววูบจนพริ้มสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปี "เพราะฉะนั้น... คนอย่างธาม คนที่เคยสูญเสียความไว้ใจไปจนหมดกระบวนท่า..." ธามขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "ไม่มีวันทำลายความไว้ใจของคนที่ฉันรักด้วยมือตัวเองแน่ๆ" คำว่า 'คนที่ฉันรัก' ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ หัวใจของพริ้มกระตุกวูบ เต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนลืมความหวาดระแวงจากข้อความปริศนาไปชั่วขณะ ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หมายจะมอบความอบอุ่นและลบเลือนความกังวลทั้งหมดให้หายไปจากใจเธอ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ผ่ากลางบรรยากาศโรแมนติกจนสะุกกระเจิง! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ไอ้ธาม! เปิดประตูโว้ย! แย่แล้ว มึงรีบเปิดด่วนเลย!" เสียงตะโกนโวยวายของกายดังแทรกเข้ามาพร้อมกับแรงเขย่าลูกบิดประตูอย่างบ้าคลั่ง "พริ้มอยู่ในนั้นใช่ไหม! ชิบหายแล้ว... รูปในมือถือมึงนั่นน่ะ ฝีมือคนใกล้ตัวจริงๆ ว่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ!