เลือกไม่ได้ หรือไม่เลือก

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือของพริ้มหนักอึ้งราวกับแบกก้อนอิฐทั้งกองไว้บนบ่า ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่สว่างวาบ แสดงหลักฐานการส่งออกข้อมูลโปรเจกต์สะพานอัจฉริยะไปยังอีเมลภายนอก ซึ่งปลายทางไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบริษัทคู่แข่งทางการค้าที่กำลังขับเคี่ยวกับบริษัทของธามอย่างดุเดือด "หมายความว่ายังไง พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำของธามดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว แววตาคมกริบฉายแววตึงเครียดจนน่ากลัว ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วเพื่อดูหน้าจอ สันจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับเธอ "นายควรถถามตัวเองมากกว่าค่ะธาม ว่าปล่อยให้ข้อมูลหลุดออกไปได้ยังไง" พริ้มเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบไม่หลบเลี่ยงความกดดันที่เขากดทับลงมา ถึงแม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระส่ำด้วยความตกใจและน้อยใจที่เขายังมัวแต่ระแวงเธอ ก่อนที่ธามจะได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างระหงของเมย์ ดาวคณะตัวแสบก้าวเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนกที่ดูเสแสร้งไม่น้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงปรากฏร่องรอยความร้อนรน "ธามคะ! แย่แล้วค่ะ เมย์ได้ยินคนในแผนกการตลาดพูดกันว่า ทางบริษัทคู่แข่งปล่อยข่าวเรื่องข้อมูลโปรเจกต์ของเราหลุด แล้วพวกเขาก็เอาไปจดสิทธิบัตรก่อนเราแล้วด้วย!" เมย์พุ่งเข้ามาจับแขนธามทันทีโดยไม่สนใจสายตาของพริ้ม น้ำเสียงหวานหยดเยิ้มปนความร้อนรนถูกงัดออกมาใช้เต็มที่ "เมย์เป็นห่วงคุณแทบแย่ ธามรีบจัดการเคลียร์เรื่องนี้เถอะนะคะ ก่อนที่บอร์ดบริหารจะรู้เรื่อง" พริ้มมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่กระดกขึ้นมาจุกอก ภาพของธามที่ไม่ได้สะบัดแขนออกทันที—ภาพที่เขากำลังขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดขณะปล่อยให้เมย์ยืนแนบชิด—มันคือภาพสะท้อนชัดเจนว่าในยามวิกฤตเช่นนี้ คนที่เขายังเผื่อพื้นที่ให้ยืนข้างกายก็คือ "คนเก่า" คนที่เคยสร้างรอยแผลในอดีต "ปล่อยค่ะ" พริ้มพึมพำเบาๆ แต่หัวใจกลับชาดิก "พริ้ม เดี๋ยว" ธามหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเรียบเฉยนั้น มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้ แต่พริ้มกลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเด็ดขาด ระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้นมันกว้างเสียจนธามรู้สึกใจหายวาบ "ดูเหมือนฉันจะอยู่ผิดที่ผิดเวลานะคะ" พริ้มยิ้มหยันให้ตัวเอง รอยยิ้มที่เคลือบความเสียใจไว้จนมิดชิด "ในเมื่อคุณมีคนที่พร้อมจะ 'จัดการ' และ 'เคียงข้าง' ในยามที่คุณวุ่นวายกับปัญหา... ฉันว่าโปรเจกต์นี้และตัวฉัน คงไม่มีความจำเป็นอะไรตรงนี้อีกแล้วล่ะค่ะ" "พริ้ม เธอพูดบ้าอะไร เมย์แค่เข้ามาบอกข่าว!" ธามขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาห่างเหินของเธอ เขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันน่าอึดอัด แต่สัญชาตญาณนักแก้ปัญหาของเขากำลังสั่งให้เขาโฟกัสกับตัวเลขและความเสียหายในระบบ โดยหลงลืมไปว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน แต่คือคนที่เขาซ่อนความรู้สึกพิเศษเอาไว้ใต้ท่าทางปากร้าย "เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้พูดบ้า... ฉันแค่กำลังใช้สมองคิดวิเคราะห์แบบมืออาชีพ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากับโปรเจกต์นี้ มันควรจบลงตรงไหน" พริ้มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง เธอไม่อยากดูน่าสมเพชในสายตาของเมย์ที่กำลังลอบยิ้มเยาะอยู่ด้านหลัง "ธามคะ อย่าไปสนใจยัยนี่เลยค่ะ ตอนนี้เรื่องบริษัทสำคัญกว่านะ" เมย์กระավซิบกระซาบพยายามดึงความสนใจของชายหนุ่มกลับมา พลางใช้มือเรียวลูบไล้ท่อนแขนแกร่งเบาๆ "เมย์ว่าพริ้มคงแค่เครียดจนสติหลุดไปแล้วแหละค่ะ ปล่อยให้เธอไปสงบสติอารมณ์เถอะนะ" คำพูดของเมย์เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ แม้ธามจะปัดมือของเมย์ออกในที่สุด แต่ความช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็มากพอที่จะทำให้พริ้มตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว "ค่ะ... เชิญพวกคุณเคลียร์เรื่องบริษัทกันตามสบายเถอะนะคะ ส่วนเรื่องข้อมูลที่รั่วไหล เดี๋ยวฉันจะส่งรายงานการตรวจสอบฉบับเต็มให้ทางฝ่ายกฎหมายโดยตรงเองค่ะ ไม่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกค่ะท่านวิศวกร" พูดจบ พริ้มก็หันหลังเดินจ้วงอารมณ์ฉับไวออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ธามได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะหนักแน่น สะท้อนความเจ็บแปลบที่ตีรวนขึ้นมาในอก แต่เธอก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมให้หยดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวไหลออกมาประจานความอ่อนแอ ธามมองตามร่างบางที่ลับตาไป หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งทะยานจนเขาอยากจะอาละวาดใส่ทุกอย่างตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพลาดสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปต่อหน้าต่อตา เพียงเพราะความยุ่งเหยิงที่เขายังจัดการกับคนอดีตไม่ขาด "ธามคะ ตกลงว่าเราจะ..." เมย์ยังคงส่งเสียงน่ารำคาญไม่เลิก "เงียบไปเลยเมย์!" ธามหันไปตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาดุดันจนเมย์ผถอยกรูดด้วยความตกใจ "ถ้าเธอไม่ใช่คนเอาข้อมูลนี้ไปบอกคู่แข่ง... ก็ไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ! อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอนานกว่านี้!" ร่างสูงสาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงานตามออกไปทันทีอย่างไร้ความลังเล เขารู้ดีว่าถ้าเขาปล่อยให้พริ้มเดินออกไปในจังหวะนี้ เขาอาจจะไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกเลย ทางด้านพริ้มที่เดินหนีออกมาจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความเข้มแข็งทั้งหมดที่พยายามสร้างขึ้นเมื่อครู่แทบจะพังทลายลงมาในพริบตา เธอยกมือขึ้นกอดตัวเองแน่นเมื่อลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน แต่ก่อนที่เธอจะได้เปิดประตูรถเพื่อขับหนีไปให้พ้นจากบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังไล่หลังมาพร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเธอแล้วดึงเข้าไปประชิดแผงอกกว้างอย่างแรง "จะหนีไปไหน พริ้ม!" เสียงหอบหายใจเบาๆ ของธามดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่กักตัวเธอไว้กับข้างรถ ไม่ยอมให้ขยับไปไหนได้อีก "ฉันบอกให้ฟังก่อนไง!" พริ้มเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโต แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความน้อยใจผสมความโกรธ "ปล่อยค่ะ! อยากจะเคลียร์อะไรก็เชิญไปเคลียร์กับคุณเมย์โน่นค่ะ จะตามมาให้เหนื่อยทำไม!" ธามจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ สันกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความอัดอั้น ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยต้องมานั่งอธิบายอะไรให้ใครฟังยืดยาวขนาดนี้ แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับกลัวที่สุดคือการที่เธอมองเขาด้วยสายตาห่างเหินแบบเมื่อครู่ "ฉันไม่ได้อยากเคลียร์กับใครทั้งนั้น นอกจากเธอ" ธามเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิดจนหัวใจพริ้มกระตุกวูบ "และเรื่องข้อมูลที่รั่วไหล... ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนส่งมันออกไป" พริ้มชะงัก ช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่แน่ใจ "หมายความว่ายังไงคะ?" ธามยังไม่ทันได้เอับปากตอบคำถามนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์มือถือของพริ้มก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เธอก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่ *Unknown Sender:* **"ระวังตัวไว้ให้ดีนะยะ... คนที่เธอคิดว่าไว้ใจได้ที่สุด อาจจะเป็นคนแทงข้างหลังเธอซะเอง"** พร้อมกับไฟล์รูปภาพแนบ ที่ทำให้พริ้มต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินและลุ้นไปกับความซึนของพี่ธามกับยัยพริ้มในตอนนี้นะคะ!