ความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน

"ถ้านายคิดจะใช้คะแนนพรีเซนต์งานมาขู่ให้ฉันยอมจำนน บอกเลยว่าคิดผิดถนัดค่ะธาม" พริ้มวางแฟ้มโปรเจกต์ลงบนโต๊ะไม้ขัดมันในห้องประชุมคณะดังปัง! จนธามที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่ถึงกับเลิกคิ้วมอง แววตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มที่ใครๆ ต่างเกรงกลัวดูจะไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้าแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมราวกับหินผา แม้ในใจจะกำลังนึกชมความดื้อรั้นที่แสดงออกมาทางแววตาคู่นั้นอย่างอดไม่ได้ "ฉันไม่ได้จะขู่ แต่ที่พูดเมื่อคืน... เพราะเห็นว่างานของเธอ ‘พัง’ ไม่เป็นท่าตั้งหาก พริ้ม" ธามก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้พริ้มสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "พัง? งานที่ฉันทุ่มเททำมาเป็นเดือน พอนายบอกว่าพัง มันก็แค่เพราะมันไม่ตรงกับมาตรฐานเผด็จการของนายใช่ไหมล่ะ!" พริ้มสวนกลับทันควัน เธอไม่ยอมหลบสายตาที่กดดันนั่น แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธามหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ให้ใบหน้าคมคายอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของอีกฝ่าย "มาตรฐานของฉันมีไว้เพื่อความสมบูรณ์แบบ แต่ดูเหมือนเธอ... กำลังใช้อารมณ์ตัดสินทุกอย่างมากกว่าความถูกต้องนะ" "แล้วความรู้สึกของคนทำล่ะคะ? เคยอยู่ในสมการสมบูรณ์แบบของนายบ้างไหม!" คำถามนั้นทำให้ธามชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม ความเงียบงันเริ่มปกคลุมห้องประชุม มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานอย่างต่อเนื่องและเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามจนแทบจะได้ยินกันทั้งสองฝั่ง พริ้มถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่กลับพบว่าแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะประธานเสียแล้ว เธอเริ่มหงุดหงิดกับความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้นี้ ทำไมกัน... ทำไมความใกล้ชิดของเขาถึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจอยู่บ่อยๆ "ฉัน..." ธามเว้นวรรค คำพูดที่เตรียมมาดูเหมือนจะหายไปในลำคอ เมื่อเขาเห็นแววตาที่สั่นไหวของพริ้มที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ในนั้น "ฉันอาจจะเข้มงวดเกินไป แต่ที่ทำไปทั้งหมด... ไม่ใช่เพราะอยากจะกดดันเธอไปตลอดชีวิตหรอกนะ" "หมายความว่ายังไงคะ?" พริ้มถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่มีเมื่อครู่เริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความสงสัยที่อยากจะไขคำตอบ ธามก้าวเข้ามาอีกก้าว มือหนายันลงบนโต๊ะกักขังเธอไว้ในวงแขน สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง "ก็หมายความว่า... ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วเหมือนกันว่า การที่ฉันต้องมาคอยจ้องจะจับผิดงานของเธอ มันเป็นเพราะงาน... หรือเพราะฉันอยากจะหาเรื่องคุยกับเธอกันแน่" ลมหายใจของพริ้มขาดห้วงไปทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วไปถึงหัวใจ คำสารภาพที่ดูไม่เหมือนคำสารภาพของธามทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "นาย... กำลังพูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย มันดูไม่เหมือนธามคนปากร้ายที่ฉันรู้จักเลยนะ" "นั่นสิ... ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน" ธามพูดเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้พริ้มขนลุกซู่ "ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ฉันเริ่มรำคาญเวลาเห็นเธอไปยุ่งกับคนอื่น... และเริ่มหงุดหงิดที่เห็นเธอพยายามจะห่างเหินจากฉัน ทั้งที่ตอนแรกเป็นฝ่ายที่เรียกร้องจะทำงานร่วมกันเอง" "ก็ใครใช้ให้นายทำตัวน่าหมั่นไส้ล่ะ!" พริ้มเถียงกลับทั้งที่แก้มขึ้นสีระเรื่อ "พริ้ม..." เสียงเรียกของเขาเปลี่ยนไป มันนุ่มนวลและสั่นพร่ากว่าทุกครั้ง "ถ้าฉันไม่ได้เป็นแค่หัวหน้างานสำหรับเธอ... แล้วที่ผ่านมา สิ่งที่เธอแสดงออกว่าโกรธว่าเกลียดฉัน มันคือความจริง หรือแค่เกราะป้องกัน?" พริ้มเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ เธออยากจะปฏิเสธ แต่ความรู้สึกที่สั่นคลอนอยู่ลึกๆ มันกลับกรีดร้องให้เธอยอมรับความจริงเสียที ทว่าในวินาทีที่พริ้มกำลังจะเอ่ยปาก... เสียงประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! "ธาม! ทำอะไรกันน่ะ!" เมย์ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงประตู ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความโกรธจัด ก่อนจะมองสลับมาที่พริ้มด้วยสายตาดูแคลน พร้อมกับคณะกรรมการอีกสองคนที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าตกตะลึงกับภาพที่เห็น ธามจำต้องถอยห่างจากพริ้มทันที แต่แววตาที่เขามองพริ้มนั้นยังคงทิ้งความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอหัวใจกระตุกวูบ "นี่มันไม่ใช่เวลามาเล่นขายของนะพริ้ม!" เมย์เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ "ถ้าความสามารถเธอมันมีแค่การอ่อยรุ่นพี่เพื่อให้ผ่านโปรเจกต์ ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" พริ้มกำมือแน่น ความรู้สึกเสียใจปนโกรธพุ่งพล่าน แต่ก่อนที่เธอจะได้โต้กลับ ธามกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นเสียก่อน... เขาหันไปมองเมย์ด้วยสายตาเย็นเยียบที่น่ากลัวกว่าปกติ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกคนของผมแบบนี้ เมย์" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้งราวกับถูกแช่แข็ง พริ้มเบิกตากว้างมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างกะทันหัน หัวใจของเธอตอนนี้เต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ขอบคุณรี้ดทุกคนที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เริ่มจะซับซ้อนขึ้นทุกทีของพริ้มกับธามนะคะ!