ความจริงที่แอบซ่อน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานด้วยแรงระดับหนึ่ง ไม่ได้ทำให้เตชินท์สะดุ้งตกใจเท่ากับชื่อผู้ส่งที่ประทับอยู่มุมซอง ดวงตาเรียวคมกวาดมองเอกสารลับเฉพาะของบริษัทคู่แข่งทางการค้า ก่อนจะหันไปสบตากับร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเขาอยู่ สีหน้าของปราชญ์ในเวลานี้เรียบสนิทจนน่ากลัว ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวที่ถูกควบคุมเอาไว้ด้วยสติอันน้อยนิด "อธิบายมาสิครับคุณเตชินท์... ว่าทำไมแผนกลยุทธ์การตลาดไตรมาสหน้าของบริษัทเรา ถึงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในมือของบริษัทที่เพิ่งพยายามฮุบหุ้นเราเมื่อสัปดาห์ก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเยียบเย็น ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานลึกๆ ที่มีเพียงคนใกล้ชิดเท่านั้นถึงจะสังเกตเห็น เตชินท์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย แม้ในใจจะกำลังเต้นระรัวด้วยความตกใจไม่แพ้กัน "ผมไม่เคยเอาข้อมูลบริษัทออกไปขายครับท่านประธาน" เตชินท์ตอบกลับเสียงนิ่ง ชัดถ้อยชัดคำ "ถ้าคุณปราชญ์จะกรุณาใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่ คุณก็น่าจะรู้ว่ารหัสผ่านเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์กลาง มีแค่คุณกับผม... และคนที่พยายามเจาะระบบเข้ามาเมื่อสามวันก่อนก็ไม่ใช่ผมแน่นอน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในตู้เย็นติดลบ ปราชญ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดี... รู้ยิ่งกว่าใครว่าเตชินท์ไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้ แต่หลักฐานที่รินรดานำมามอบให้มันมัดตัวแน่นหนาเสียจนบอร์ดบริหารเริ่มตั้งคำถาม และเขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปกป้องเลขานุการตัวแสบคนนี้ให้อยู่รอดปลอดภัยจากเกมการเมืองสกปรกภายในบริษัท "แต่หลักฐานมันฟ้องว่าคุณเป็นคนส่งไฟล์นี้ออกไปจากIP Address เครื่องของคุณ" ปราชญ์กดเสียงต่ำลง เดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนเตชินท์ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนี "รู้ไหมว่าตอนนี้คนอื่นเขากำลังพูดถึงคุณว่ายังไง... เขากำลังหาว่าคุณเป็นหนอนกระบือที่คอยคาบข่าวไปขาย!" "แล้วไงล่ะครับ?" เตชินท์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอึดอัดคับแค้น "ในเมื่อท่านประธานผู้แสนฉลาดปราดเปรียวคนนี้ ยังไม่เชื่อใจผมเลย แล้วผมต้องแคร์คำพูดคนอื่นด้วยเหรอครับ!" คำพูดประชดประชันนั้นทำเอาปราชญ์ชะงัก ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายไว้แน่น ไม่ได้ตั้งใจจะบีบให้เจ็บ แต่เพราะกลัว... กลัวว่าอำนาจมืดในบริษัทจะเล่นงานคนตรงหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีต่างหาก "ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณ..." ปราชญ์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ "แต่ถ้าผมไม่ทำเป็นบีบคุณตอนนี้ พวกมันก็จะเล่นงานคุณจนไม่สามารถอยู่ในบริษัทนี้ได้อีกเลยนะเว้ย!" เตชินท์ชะงักกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อสมองประมวลผลคำพูดและท่าทีของคนตรงหน้าได้ทั้งหมด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "นี่คุณ..." ก่อนที่บทสนทนาจะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยาะที่ปิดไม่มิด มือเรียวถือแฟ้มเอกสารอีกชุดเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ "อุ๊ย... ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะท่านประธาน?" รินรดาแสร้งทำเป็นตกใจ แต่สายตาที่มองมาที่เตชินท์เต็มไปด้วยความสะใจ "พอดีรินบังเอิญไปได้ยินบอร์ดบริหารคุยกันเรื่องจะไล่ออกจากคดีทุจริตข้อมูลพอยดีค่ะ เลยเอาเอกสารคำสั่งพักงานมาให้คุณปราชญ์เซ็นอนุมัติเลย เพื่อความยุติธรรมของบริษัทเรา" เตชินท์ดึงข้อมือกลับจากการกอบกุมของปราชญ์ทันที ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่รัศมีออร่าความมั่นใจและความนิ่งสงบกลับไม่ได้เป็นรองใครเลยแม้แต่น้อย "รีบร้อนจังนะครับคุณรินรดา" เตชินท์ยิ้มมุมปาก ส่งสายตาร้ายกาจกลับไป "เอกสารชิ้นนี้ยังไม่ทันผ่านการตรวจสอบทางนิติวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ คุณรู้ได้ยังไงครับว่า IP Address ที่ส่งออกไป ไม่ใช่เครื่องที่ถูกรีโมตเข้ามาจากภายนอก... หรือว่า... คุณจะเป็นคนตั้งค่ามันเองตั้งแต่แรก?" สีหน้าของรินรดาเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว "คุณเตชินท์อย่ามากล่าวหากันลอยๆ นะคะ! หลักฐานก็คาตาอยู่" "ถ้ามั่นใจว่าหลักฐานแน่นหนา ทำไมต้องรีบวิ่งโร่มาให้ท่านประธานเซ็นตอนที่ผมอยู่ด้วยล่ะครับ กลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผยก่อนที่คุณจะได้เหยียบหัวคนอื่นหรือไง" ปราชญ์ยืนมองการปะทะฝีปากนั้นด้วยแววตาที่ลึกล้ำ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากเข้าข้างใคร ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปหยิบแฟ้มจากมือรินรดามาเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะโยนลงถังขยะต่อหน้าต่อตา ทำเอาอดีตคนคุยเก่าหน้าเสียทันที "เอกสารไร้สาระแบบนี้ ผมไม่มีทางเซ็น" ปราชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย "และถ้าคุณยังไม่เลิกวุ่นวายกับเรื่องในแผนกเลขานุการ ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาทและพยายามสร้างหลักฐานเท็จ เชิญออกไปจากห้องผมได้แล้วครับ!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง กระทืบส้นสูงเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องจนประตูแทบพัง ปิดฉากการปะทะด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ เมื่อในห้องเหลือเพียงแค่เขaตากับปราชญ์อีกครั้ง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่เจือจางลงบ้างแล้ว เตชินท์หันหลังให้เพื่อเก็บข้าวของบนโต๊ะ ไม่อยากสบตากับคนปากแข็งที่เพิ่งช่วยเขาไว้ "โกรธผมเหรอครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจากด้านหลังโดยที่เตชินท์ไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน "ถอยไปเลยครับ ผมจะเก็บของ" เตชินท์ขยับตัวหนี แต่ถูกวงแขนแกร่งคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน ปราชญ์ซบหน้าลงกับไหล่ลาด สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เขาเสพติดมานานเข้าไปเต็มปอด "ผมขอโทษ..." เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและออดอ้อนในเวลาเดียวกัน "ผมแคร์คุณมากเกินไป... จนกลัวว่าถ้าผมออกตัวปกป้องคุณโต้งๆ พวกมันจะเล่นงานคุณหนักกว่าเดิม ผมเลยต้องเล่นละครตบตาพวกมัน..." เตชินท์นิ่งงัน หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธ กลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกอื่นที่ลึกซึ้งกว่าเดิม มือเรียวที่กำลังเก็บเอกสารหยุดชะงักลง "คุณมันบ้าที่สุด..." เตชินท์พึมพำเสียงเบา ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรก ปล่อยให้ผมคิดว่าคุณไม่เชื่อใจผมได้ยังไง" ปราชญ์กระชับกอดให้แน่นขึ้น มือหนาลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างปลอบประโลม "ถ้าบอก... คุณก็จะไม่แสดงความแสบออกมาให้ผมดูสครับ... อีกอย่าง..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้ามาใกล้ข้างแก้มเนียน กระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น "ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่า... ผมหวงคุณมากแค่ไหน" บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและอบอุ่น ทว่าจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" เตชินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผละออกจากอ้อมกอดของเจ้านายหนุ่มเพื่อหันไปมองหน้าจอ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก มันคือไฟล์วิดีโอวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อสามคืนก่อน และใบหน้าของคนที่กำลังแอบลักลอบโอนย้ายข้อมูลในคลิปนั้น... ไม่ใช่ทั้งเตชินท์และรินรดา แต่เป็นบุคคลที่พวกเขาทั้งคู่คาดไม่ถึงที่สุด... คนที่กำลังยืนยิ้มรอพวกเขาอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานในตอนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความสนุกสนาน รักษ์เสมอนะครับ