จูบแรกหลังบานประตู

"คุณรินรดาครับ... ผมคิดว่าขอบเขตระหว่างงานกับเรื่องส่วนตัวของผมกับคุณ มันถูกขีดเส้นไว้ชัดเจนตั้งแต่ปีมะצלแล้วนะครับ" น้ำเสียงของเตชินท์ไม่ได้ดัง แต่เฉียบคมและบาดลึกพอที่จะทำให้รินรดาที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่หน้าโต๊ะทำงานต้องชะงัก รอยยิ้มพยายามปั้นแต่งบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้างไปชั่วขณะ นี่คือห้องทำงานเลขาฯ หน้าห้อง CEO ที่ควรจะเป็นเขตปลอดมลพิษ แต่หญิงสาวอดีตคนคุยเก่าของปราชญ์กลับใช้ความสนิทสนมในอดีตเดินดุ่มๆ เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว โดยอ้างเอกสารสำคัญจากบอร์ดบริหารมาบังหน้า "น้องเตชินท์คะ พูดจาแบบนี้มันใจร้ายไปหน่อยหรือเปล่าคะพะยะค่ะ... อ้อ พี่ลืมไป น้องเป็นแค่เลขานุการ คงไม่เข้าใจหรอกว่าความสัมพันธ์ระดับผู้บริหารเขาคุยกันเรื่องอนาคต ไม่ใช่แค่เรื่องเซ็นเอกสารไปวันๆ" รินรดาจงใจเน้นเสียงเย้ยหยัน เธอโน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะทำงานของเตชินท์ ส่งสายตาราวกับจะประกาศชัยชนะ เตชินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็น ปากบางเฉียบขยับตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ถ้าหมายถึงอนาคตที่ต้องมานั่งรอผู้ชายปฏิเสธซ้ำๆ หน้าห้องล่ะก็... ผมหลีกทางให้ด้วยความเต็มใจเลยครับคุณรินรดา เชิญตามสบาย เผื่อว่ารอบนี้คุณจะมีความสามารถพอที่จะทำให้ท่านประธานยอมชายตาแลมากกว่าแค่ 'ความเกรงใจ' นะครับ" "นี่เธอ!" รินรดาหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มือเรียวที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นจนข้อต่อขาวโพลน "ปากดีนักนะ! คิดว่าท่านประธานเขาเอ็นดูเธอเป็นพิเศษแล้วจะทำเป็นผยองได้งั้นเหรอ เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือกันคนน่ารำคาญแบบฉันก็เท่านั้นแหละ!" "เครื่องมือหรือเปล่าไม่รู้... แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้คุณกำลังยืนขวางทางเดินของผม และที่สำคัญ..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ปราชญ์ยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู ดวงคมกราบกวาดมองรินรดาด้วยแววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้คนมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาทีละน้อย รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นห้องทำงานอย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังของความพินาศ "ท่านประธาน..." รินรดารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มหวานหยดทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นออดอ้อทันควัน "รินแค่นำเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้ามาให้... แต่น้องเตชินท์เขาดูเหมือนจะไม่ค่อยต้อนรับเท่าไหร่เลยค่ะ" ปราชญ์ปรายตามองแฟ้มในมือเธอนิดเดือก ก่อนจะหันไปสบตากับเตชินท์ที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง เลขาสุดแสบไม่ได้หลบสายตาเขา แถมยังเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางดื้อรั้นแต่น่าเอ็นดูนั้นทำให้หัวใจคนเป็นเจ้านายกระตุกวูบ "ผมไม่ได้สั่งให้คุณเอาเอกสารมาส่งที่นี่" ปราชญ์พูดเสียงเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก "และห้องนี้ ก็ไม่ใช่ที่ที่คนนอกควรจะเข้ามาเดินพล่อยๆ พูดจาดูถูกคนของผม" "คน... ของคุณ?" รินรดาหน้าถอดสี ทวนคำพูดนั้นด้วยความตกใจ "ใช่ครับ คนของผม" ปราชญ์ย้ำชัดทุกพยางค์ สายตาคมกริบกวาดมองเธอด้วยความรำคาญอย่างไม่ปิดบัง "ถ้าหมดธุระแล้ว ก็เชิญออกไปได้ครับ ก่อนที่ผมจะสั่งให้ฝ่าย HR เชิญคุณลงไปข้างล่างด้วยตัวเอง" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอกวาดสายตาอาฆาตมาที่เตชินท์แวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปโดยไม่กล้าเอ่ยเถียงอะไรอีก ปรางค์ประตูถูกปิดลงด้วยความแรงพอประมาณเพื่อระบายอารมณ์ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานเลขาฯ อีกครั้ง เตชินท์ถอนหายใจยาวเหยียด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ปากยังไม่วายพึมพำประชดประชัน "30 ล้านความเกรงใจ... ขอบพระคุณท่านประธานมากนะครับที่กรุณาปกป้องผมจากคุณรินรดา แต่คราวหน้าไม่ต้องออกโรงเองก็ได้ครับ ผมจัดการเองได้" ปราชญ์ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเตชินท์มากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจากเพดาน รัศมีกดดันบางอย่างทำให้เตชินท์ต้องผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ "จัดการเอง?" ปราชญ์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าลงเมื่อก้าวเข้ามาประชิดตัว "ปากเก่งแบบนี้ทุกที... รู้ไหมว่าคำว่า 'คนของผม' ที่พูดออกไปเมื่อกี้ มันไม่ได้แปลว่าลูกน้องในปกครองหรอกนะ เตชินท์" เตชินท์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องเก็บเอกสารที่อยู่ติดกันพอดี ช่องว่างระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่มถูกลดทอนจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ปราชญ์ใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ ล้อมกักร่างของเลขาตัวแสบให้อยู่ในอาณัติอย่างเบ็ดเสร็จ หัวใจของเตชินท์เต้นรัวแรงราวกับกลองเพล เลือดสูบฉีดพุ่งพล่านจนใบ้าร้อนผ่าว เขาพยายามรักษาสติแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่คิดว่ามั่นคงที่สุด "ระ... </i>รบกวนท่านประธานถอยออกไปหน่อยครับ ประตูห้องเก็บเอกสารมันแคบ..." "แคบเหรอ?" ปราชญ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของคนตัวเล็ก ดวงตาสีนิลคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความคลั่งไคล้ที่เก็บงดมานาน "แต่ผมว่า... มันกำลังกว้างพอดี สำหรับการเคลียร์บัญชีที่เราค้างคามาหลายวันนะ" "บัญชีอะไรครับ ผมไม่เคยติดหนี้..." เตชินท์พูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ ปราชญ์ก็ไม่รอให้ริมฝีปากคู่นั้นได้เอื้อIนคำแก้ตัวใดๆ ออกมาอีก ร่างสูงประทับริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดด้วยความโหยหาและดุดันในคราวเดียว สัมผัสแรกหนักหน่วงและวาบหวามจนเตชินท์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด ความตกใจทำให้มือเรียวเผลอทุบลงบนแผงอกกว้างของอีกฝ่าย แต่คนตัวโตกว่ากลับไม่สะท้านเลยสักนิด ปราชญ์รวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะเปลี่ยนจากการจูบแบบเอาแต่ใจ มาเป็นการละเมียดละไมดูดซึมความหวานจากริมฝีปากนุ่มนิ่มที่เขาปรารถนามาตลอด รสจูบหลังบานประตูทั้งลึกล้ำ เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความหวงแหนที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ปราชญ์กดน้ำหนักจูบลงไปหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนเตชินท์รู้สึกเข่าอ่อนยวบ ยอมแพ้ให้กับความเร่าร้อนและเคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรง ร่างกายที่เคยต่อต้านค่อยๆ อ่อนระทวย ปลายมือที่ถูกพันธนาการไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูบของเจ้านายหนุ่มแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บเอกสาร ความสัมพันธ์ที่เคยซ่อนเร้นหลังสถานะเจ้านายกับเลขาฯ กำลังถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความเสน่หาที่ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุ้มของหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ตะโกนเข้ามา "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่มาถึงแล้วครับ ให้ผม..." เตชินท์สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบใช้แรงทั้งหมดผลักอกปราชญ์ให้ออกห่างทันที ปราชญ์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเสียดาย ริมฝีปากหยักได้รูปยังคงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่จางๆ เขาก้มลงมองเลขาตัวแสบที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อและหอบหายใจจนตัวโยนด้วยความเอ็นดู "ว่าไงล่ะครับ... ยังจะปากดีบอกว่าจัดการเองไหวอยู่อีกไหม?" ปราชญ์กระซิบถามเสียงพร่า ชวนให้คนฟังใจสั่นระทัวไปถึงขั้วหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความสนุกสนาน รักษ์เสมอนะครับ