สถานะที่ไม่ชัดเจน

"ถ้าคุณยังยืนกรานว่าจะเอาคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' มาเป็นกำแพงกั้นกลางระหว่างเรา ผมเกรงว่าเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้าคงต้องปล่อยให้มันอนุมัติด้วยน้ำตาของผมเองแล้วล่ะครับ ท่านประธานปราชญ์" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของเตชินท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของ CEO หนุ่ม แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของปราชญ์ ผู้ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างประสานมือมองเลขาคนเก่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ปราชญ์ไม่ได้ตอบกลับทันที เขายังคงใช้ความเงียบกดดันตามวิสัยของนักบริหารมือฉกาจ ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่เจือความหงุดหงิดอยู่ลึกๆ ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เตชินท์ยืนอยู่ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง "คุณเตชินท์... นี่คุณกำลังใช้เรื่องงานมาต่อรองเรื่องส่วนตัวกับผมอย่างนั้นหรือครับ" ปราชญ์เอ่ยเสียงต่ำ ทุ้มนุ่ม จนคนฟังเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้ต่อรองครับ ผมแค่กำลังทวงคืน 'ความชัดเจน' ต่างหาก" เตชินท์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะเผลอถอยร่นไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงขยับเข้าใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ "เราจูบกันแล้ว เรากอดกันแล้ว แถมคุณยังแสดงอาการหวงผมออกนอกหน้าต่อหน้ารินรดาขนาดนั้น แต่สถานะของเราตอนนี้มันคืออะไรล่ะครับ? เลขากับเจ้านายที่มีซัมติิงกันลับหลังโต๊ะทำงานอย่างนั้นเหรอครับ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้ใจดำทำให้ปราชญ์มุมปากกระตุกเล็กน้อย ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก สายตาสอดสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเคืองขัดแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีดื้อรั้น ปราชญ์รู้ดีว่าเตชินท์เป็นคนฉลาด เป็นเลขาที่รู้ทันเกมของเขาเสมอ และที่สำคัญ... เป็นคนเดียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาโดยไม่กลัวเกรงอำนาจใดๆ "แล้วคุณอยากให้สถานะของเรามันคืออะไรล่ะครับ หืม?" ปราชญ์ก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจของเตชินท์เต้นรัวราวกับกลองเพล "อยากเป็นคนโปรด หรืออยากเป็น 'เจ้าของ' บริษัทนี้ตัวจริงกันแน่ล่ะครับ คุณถึงได้เรียกร้องความชัดเจนนัก" "ไอ้คนหลงตัวเอง!" เตชินท์เบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปาก พร้อมกับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง "ผมไม่ได้อยากได้บริษัทของคุณหรอกครับ ผมแค่อยากได้ความสบายใจ ว่าเวลาที่คุณทำตัวเป็นหมาบ้าหวงก้างใส่ใครต่อใคร ผมจะมีสิทธิ์อะไรไปห้ามคุณบ้างต่างหาก" "หมาบ้า..." ปราชญ์ทวนคำด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปคว้าข้อมือบางที่กำลังดันอกเขาอยู่รวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วตรึงมันไว้แนบกับผนังข้างกายของเตชินท์ ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นประคองกรอบหน้าเนียนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "ปากเก่งเหลือเกินนะคุณเตชินท์ รู้ไหมครับว่าคำพูดเมื่อครรู่ของคุณ มันทำให้ผมอยากจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่ได้ลุกไปไหนทั้งวันเลย" บรรยากาศในห้องทำงานเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที อุณหภูมิรอบกายราวกับถูกปรับให้สูงขึ้นด้วยสายตาคู่คมที่ทอดมองมาอย่างสื่อความหมาย ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นพยานให้แก่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ เตชินท์พยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้งเพื่อรักษาฟอร์มของเลขาผู้ทรงเกียรติ แต่ทว่าสัมผัสอุ่นละมุนจากปลายนิ้วโป้งที่เกลี่ยไล้อยู่บนพวงแก้มใส กลับทำเอาสมองของเขาล่องลอยจนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก "ตกลงตามนี้..." ปราชญ์เอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววจริงจังจนเตชินท์ต้องกะพริบตาปริบๆ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สถานะของเราไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไปแล้ว... แต่คุณคือ 'คนพิเศษ' ที่ผมอนุญาตให้เข้ามามีอำนาจเหนือการตัดสินใจทั้งหมดของผม แม้กระทั่งเรื่องหัวใจ" เตชินท์อึ้งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าคนปากแข็งอย่างปราชญ์จะยอมเอާމประโยคสารภาพความรู้สึกที่หวานเลี่ยนและตรงไปตรงมาขนาดนี้ออกมาได้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นจนลามไปถึงใบหู คำว่า 'คนพิเศษ' วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวจนต่อไม่ติด "พ...พูดอะไรของคุณเนี่ย อยู่ๆ ก็มาหยอด เลี่ยนเป็นบ้าเลย..." เตชินท์พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ แต่ทว่ารอยยิ้มกว้างที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวพึงพอใจกับสถานะใหม่นี้มากแค่ไหน ปราชญ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยความสุขที่หาไม่ได้มานาน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หมายจะมอบรางวัลให้แก่ความน่ารักของเลขาตัวแสบสักฟอดใหญ่ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่ปราชญ์คะ รินมีเอกสารด่วน—อุ๊ย!" เสียงหวานใสของรินรดาดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดทำงานสุดเป๊ะที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเธอยืนมองเห็น CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังยืนคร่อมกักตัวเลขาหน้าหวานไว้กับชั้นวางเอกสารในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าถ้าเข้ามาช้ากว่านี้อีกนิดคงจะได้เห็นภาพที่ชวนให้หัวใจวายแน่นอน เตชินท์รีบผละออกจากอ้อมแขนของปราชญ์ทันทีด้วยความรวดเร็วราวกับติดสปริง ใบหน้าปรับเปลี่ยนกลับมาเป็นมาดเลขาผู้เรียบร้อยอย่างแนบเนียน แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นส่ำก็ตามที ส่วนปราชญ์... ใบหน้าคมคายที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน กลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ดวงตาสีคมตวัดมองผู้บุกรุกด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด รินรดากำแฟ้มในมือแน่น รอยยิ้มที่เคยพยายามปั้นแต่งเพื่อเข้ามาทวงคืนความสัมพันธ์แทบจะพังทลายลงตรงหน้า เมื่อเธอสบเข้ากับแววตาดุดันและท่าทีปกป้องอย่างชัดเจนของปราชญ์ที่ขยับตัวยืนบังเตชินท์ไว้ครึ่งหนึ่ง "มีธุระอะไรด่วนถึงขนาดต้องพรวดพราดย่างกรายเข้ามาในห้องส่วนตัวของผม โดยไม่เคารพความเป็นส่วนตัวแบบนี้ครับ คุณรินรดา" ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นเยือกจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ รินรดาหน้าเสียไปชั่วขณะ เธอกวาดสายตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความริษยาที่เริ่มพุ่งพล่านในอก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แล้วยกแฟ้มเอกสารขึ้นระดับอก พร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆ ที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ริน... รินแค่จะเอาเอกสารสำคัญมาให้เซ็นค่ะ แต่ดูเหมือนว่ารินจะเข้ามา... ผิดจังหวะไปหน่อย งั้นเดี๋ยวรินค่อยกลับมาใหม่นะคะ" พูดจบ รินรดาก็รีบหันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้อง ทว่าเสียงทุ้มทรงอำนาจของปราชญ์กลับเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อนในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือจับลูกบิดประตู "ไม่ต้องครับ... วางเอกสารไว้ตรงนั้น แล้วช่วยกรุณารับทราบด้วยว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ถ้าจะเข้ามาในห้องนี้ กรุณานัดหมายผ่านเลขาของผม... 'คนนี้' ให้เรียบร้อยเสียก่อน" ปราชญ์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้รินรดาต้องชะงักกึกและหน้าซีดเผือด **"และที่สำคัญ... เลิกเรียกชื่อผมสนิทสนมแบบนั้น เพราะสถานะระหว่างเรา มันเป็นแค่นักลงทุนกับเจ้าของบริษัท... ก็เท่านั้นครับ"** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความสนุกสนาน รักษ์เสมอนะครับ