หมาโบ้ข้ามคืน

เสียงกริ่งหน้าประตูห้องพักย่านสุขุมวิทไม่ได้ดังขึ้นแบบสุภาพเรียบร้อย แต่มันถูกกดรัวติดกันสามครั้งด้วยจังหวะที่ฟ้องชัดถึงความร้อนรนของคนกด เตชินท์ที่เพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จและกำลังยืนเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูขมวดคิ้วมุ่น เขาก้มมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ใครกันที่มาเยือนยามวิกาลแบบนี้... หรือจะเป็นรินรดาที่ตามมาหาเรื่องไม่จบไม่สิ้น? ร่างโปร่งก้าวเท้าเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวกดรับภาพพร้อมเอ่ยเสียงห้วน "ถ้าจะมาพูดเรื่องไร้สาระเมื่อตอนกลางวัน กลับไปซะ ผมง่วง" *(เงียบ)* ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงภาพผ่านกล้องวงจรปิดที่ทำให้มือซึ่งถือผ้าขนหนูถึงกับชะงัก หน้าจอแสดงภาพชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่ เนคไทถูกปลดออกจนหลวมโคน ทรงผมที่เคยเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบเป๊ะกลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเชิดขึ้นด้วยความถือดีและเย่อหยิ่ง ตอนนี้กลับก้มมองพื้น ปลายจมูกแดงเรื่อ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เลนส์กล้องด้วยแววตาของ 'หมาโบ้' ที่โดนเจ้าของทิ้งไว้กลางสายฝน ปราชญ์... CEO ผู้ทรงอิทธิพลและปากร้ายที่สุดในสามโลก กำลังยืนกอดอกพิงผนังหน้าห้องเขาด้วยสภาพหมดฟอร์มโดยสิ้นเชิง เตชินท์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอาปนหมั่นไส้ เขากดเปิดประตูอัตโนมัติให้โดยไม่เอ่ยอะไรอีก ก่อนจะยืนกอดอกรอรับแขกยามวิกาลที่กลางห้องรับแขก *คลิก* ประตูกลเปิดออก ปราชญ์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคงนัก กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยปะทะ บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ร่างสูงหยุดยืนห่างจากเตชินท์เพียงแค่ก้าวเดียว ดวงคมคายกวาดมองคนตรงหน้าตั้งแต่เส้นผมเปียกชื้นที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวลงมาถึงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงนอนขาสั้น "นายเมามากนะปราชญ์ กลับห้องไปซะ" เตชินท์เอ่ยตัดบท น้ำเสียงเรียบสนิทเพื่อซ่อนความสั่นไหวในอก ปราชญ์ไม่ตอบ เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "กลับห้องเหรอ? ห้องนั้นมันมีแต่นาย... พอนายไม่อยู่ มันก็เป็นแค่สี่เหลี่ยมปูนตายซาก" "เลิกพูดจาเลี่ยนๆ เถอะครับ เจ้านาย" เตชินท์เบี่ยงสายตาหนีใบหน้าคมที่โน้มเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น "พรุ่งนี้มีประชุมบอร์ดบริหาร ไปนอนพักซะ" "มองหน้าฉันสิเตชินท์" น้ำเสียงของปราชญ์เปลี่ยนไป มันไม่ใช่คำสั่งแบบเจ้านายกับลูกน้อง แต่มมันเจือความอ้อนวอนและความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด "มองตากฉัน แล้วบอกว่าเรื่องวันนี้ทั้งหมด... นายไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว" เตชินท์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์ตอนกลางวันย้อนกลับมาในหัว รินรดาที่เข้ามาแสดงความเป็นเจ้าandเข้าทางผู้ใหญ่ ทำให้เขาลั่นวาจาประชดประชันและเดินหนีออกมาเพราะไม่อยากลดตัวลงไปตบตีแย่งชิงใคร ทั้งที่ในใจเจ็บจนแทบอยากจะซัดหน้าคนตัวโตสักทีที่จัดการปัญหาเรื่องอดีตคนคุยไม่ขาด "ผมเป็นแค่เลขา... จะไปรู้สึกอะไรกับเรื่องส่วนตัวของท่านประธานล่ะครับ" เตชินท์เชิดหน้าขึ้น ปั้นหน้าเย็นชาใส่ "ตระหนี่..." ปราชญ์พึมพำเสียงพร่า ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันด้วยความดื้อรั้น ก่อนที่ร่างสูงจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เตชินท์ไม่คาดคิด ปราชญ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างโปร่งถูกต้อนถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องรับแขกอย่างจัง ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะยกขึ้นกักตัวเขาไว้ทั้งสองข้าง ไม่เปิดโอกาสให้หนีไปไหน "เฮ้ย! ปราชญ์ คุณจะทำบ้าอะไร..." เตชินท์อุทานเสียงหลง มือเรียวพยายามดันอกแกร่งไว้ แต่คนตัวโตกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน แถมยังโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางเป่ารดพวงแก้มจนขึ้นสี "ฉันเกลียดเวลาที่นายทำตัวเก่ง..." ปราชญ์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น "เกลียดเวลาที่นายพูดจาผลักไสฉันให้ไปหาคนอื่น เกลียดที่นายฉลาดเป็นกรดจนรู้ว่าจุดไหนที่จะทำให้ฉันคลั่งตาย" เตชินท์ชะงัก นัยน์ตากลมโตไหวระริกยามสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและห,วงแหนอย่างไร้ขีดจำกัด "ก็คุณมันน่าหงุดหงิด..." เขากัดริมฝีปาก "ปล่อยผมนะ" "ไม่ปล่อย" ปราชญ์ปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นดุดันแต่นุ่ม "ต่อให้ฉันต้องคุกเข่าขอร้องนายตรงนี้ หรือต้องลาออกจากตำแหน่ง CEO มาเป็นเบ๊ให้นายคอยใช้งานทั้งชีวิต ฉันก็จะไม่ปล่อยนายให้หันไปมองหน้าใครหน้าไหนอีกแล้ว... เตชินท์" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนถือตัว สร้างความชาดิ่งไปทั่วร่างของเลขาหนุ่ม ป้อมปราการความเย็นชาที่สร้างไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ปราชญ์จ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรงราวกับสัตว์ป่าที่รอตะครุบเหยื่อ เตชินท์หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันตรายนี้ ความอุ่นร้อนจากมือหนาที่ค่อยๆ ประคองข้างแก้มไว้อย่างทะนุถนอม ทำให้ความโกรธเคืองทั้งหมดมลายหายไปสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันเพื่อปิดฉากค่ำคืนอันพายุลูกนี้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "คุณปราชญ์คะ! ดิฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น! เปิดประตูให้รินเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" ร่างของปราชญ์ชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธระคนหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิต ส่วนเตชินท์ลืมตาขึ้นทันที ก่อนจะผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างแรงด้วยใบหน้าแดงก่ำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงข้าง และส่งกำลังใจให้ความสัมพันธ์อันแสนพายุลูกนี้ดำเนินมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญนี้นะครับ ราชันย์หอกทมิฬ