พิสูจน์รักแท้

"คุณปราชญ์คะ... รินแค่ต้องการความชัดเจน เราเคย..." "ความชัดเจนเหรอครับ รินรดา" น้ำเสียงของปราชญ์ไม่ได้ดัง ทว่ามันกลับทรงพลังและเฉียบคมราวกใบมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา เสียงถอนหายใจยาวนานดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักหนาที่เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น เขาไม่ได้มองหน้าผู้หญิงที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มจอมเฮี้ยบกลับทอดมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ที่ซึ่งเบื้องล่างคือมหานครอันวุ่นวาย เตชินท์ เลขาสุดแสบผู้กุมชะตากรรมตารางงานทั้งหมด ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้านในด้วยท่าทีสบายอารมณ์ แม้ภายนอกจะดูเหมือนคนยืนดูละครฉากใหญ่ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองสถานการณ์อย่างวิเคราะห์และระแวดระวังทุกฝีก้าว "เราจบกันไปนานแล้วนะครับ และคำว่า 'เรา' มันก็เป็นแค่อดีตที่ผมไม่ได้อยากรื้อฟื้นขึ้นมาอีก สัญญาระหว่างครอบครัวของคุณกับผม มันสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะเดินออกไปเพื่ออนาคตของคุณเองแล้ว" ปราชญ์หันกลับมาเผชิญหน้า แววตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้เยื่อใย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าต่อรอง "แต่รินยังรักคุณ..." "แต่ผมไม่ได้รักคุณครับ!" ปราชญ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดไร้ซึ่งความลังเล "และที่สำคัญที่สุด... คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือเลขาและ... คนที่ผมกำลังตามจีบอยู่" เตชินท์ที่กำลังยืนลุ้นระทึกถึงกับสำลักอากาศ *แคก!* ร่างเพรียวบางขยับตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาไม่ได้คิดว่าคนปากแข็งอย่างปราชญ์จะกล้าประกาศกรวดต่อหน้าบุคคลที่สามแบบหน้าตาเฉยเช่นนี้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ *ให้ตายสิ ตาบ้าปราชญ์... เล่นไม้นี้เลยเหรอวะ* เตชินท์คิดในใจ ใบเนียนขาวเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด รินรดาเบิกตากว้างด้วยความเจ็บแค้นและไม่ยอมจำนน เธอกวาดสายตามามองเตชินท์ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "เลขาเนี่ยนะ... คุณปราชญ์ลดตัวลงมาคบกับเด็กรับใช้ในออฟฟิศเนี่ยนะ เลิกกันกี่ปี รสนิยมคุณถึงได้ตกต่ำลงขนาดนี้!" บรรยากาศในห้องทำงานพลันลดฮวบลงจนติดลบ อุณหภูมิรอบตัวดูเหมือนจะเย็นเยียบลงทันทีเมื่อปราชญ์ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากโต๊ะทำงาน รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนรินรดาถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ระวังปากของคุณด้วยครับ รินรดา" ปราชญ์กดเสียงต่ำจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องเขม็ง "เตชินท์ไม่ใช่เด็กรับใช้ของใคร และต่อให้เขาจะเป็นใคร เขาก็มีค่ามากกว่าผู้หญิงที่วิ่งไล่ตามศักดิ์ศรีปลอมๆ อย่างคุณเป็นร้อยเท่า" เตชินท์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดของปราชญ์ในยามนี้ช่างทรงพลังและน่าฟังเสียจนคนปากเก่งอย่างเขาหาคำมาเถียงไม่ออกเลยทีเดียว "คุณ... คุณเลือกมันสินะ!" รินรดาเสียงสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและเสียหน้า หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลอาบแก้ม "จำไว้เลยนะปราชญ์ คุณจะเสียใจที่เลือกคนอย่างมัน!" พูดจบ รินรดาก็กระแทកส้นสูงเดินสะบัดออกไปจากห้องอย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ใดๆ อีกต่อไป เสียงประตูปิดลงดังปังสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เตชินท์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้องเพื่อซ่อนอาการสั่นเทาเล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับซีอีโอหนุ่มที่บัดนี้เดินเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "3 ปีที่ผ่านมา... ไม่ยักรู้ว่าคุณเป็นคนปากหวานขนาดนี้ด้วยนะครับ ท่านประธาน" เตชินท์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความเขินอาย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเพื่อทำลายความตึงเครียด ปราชญ์ไม่ตอบทันที ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนเตชินท์ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักตัวร่างเพรียวไว้ตรงกลาง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของอีกฝ่ายโชยเข้าเตะจมูกจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่ได้ปากหวานครับเตชินท์..." ปราชญ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดถ้อยชัดคำในระยะประชิด "แต่ที่พูดไป... มันคือความจริงทุกประการ" เตชินท์รู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย ดวงตากลมโตหลบตาคมกริบคู่นั้นวับวาย "คะ... ใครให้คุณมาใกล้ชิดขนาดนี้เล่า งานการไม่ทำหรือไงครับ" "หมดเวลาทำงานแล้วครับ..." ปราชญ์ไล้สายตามองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความหลงใหล "ตอนนี้เป็นเวลาพิสูจน์ความจริงใจ... ที่ผมต้องจัดการกับคุณให้เด็ดขาดเหมือนกัน" นิ้วเรียวแข็งแรงยกขึ้นแตะคางมนให้เงยขึ้นสบตา ปราชญ์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียว เตชินท์กลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก ร่างกายแข็งทื่อ ขยับหนีไปไหนไม่ได้ราวกับถูกมนต์สะกด ความรู้สึกหวานล้ำและเร่าร้อนกำลังก่อตัวขึ้นในบรรยากาศที่เงียบงัน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกัน ทันใดนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้น พร้อมกับการผลักบานประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "พี่ปราชญ์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง..." -------------------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" มาโดยตลอดในทุกๆ ตอนนะครับ