ความลับในที่ทำงาน

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้นไม่ใช่เบอร์แปลกหน้า แต่เป็นชื่อของ 'รินรดา' อดีตคนคุยเก่าที่เคยสร้างรอยแผลใจและหายสาบสูญไปจากชีวิตปราชญ์เมื่อสองปีก่อน และตอนนี้ เธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับข้อความที่ส่งตรงเข้ามาขยับความสัมพันธ์เก่าให้ฟื้นคืน เตชินท์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ ปรายตามองหน้าจอเครื่องนั้นสลับกับใบหน้าคมคายของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม "อดีตคนโปรดส่งสัญญาณเรียกหาแบบนี้ ท่านประธานไม่คิดจะกดรับหน่อยเหรอครับ เผื่อว่าถ่านไฟเก่ามันจะลุกพรืดขึ้นมาอีกรอบ" เตชินท์เอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มที่มุมปากมีความเย้ยหยันเจืออยู่จางๆ ชนิดที่คนมองอยากจะเอื้อมมือไปหยิกเสียให้เข็ด ปราชญ์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบกวาดมองเลขาสุดแสบตั้งแต่หัวจรดเท้า รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงหลายองศา "ปากดีเหลือเกินนะเตชินท์ ช่วงนี้ว่างมากหรือไงถึงมีเวลามาสนใจเรื่องชาวบ้าน" "ไม่ได้สนใจเรื่องชาวบ้านครับ แต่บังเอิญว่าโทรศัพท์เครื่องนี้มันวางอยู่บนโต๊ะทำงานของผม แล้วเจ้าของเครื่องก็ทำหน้าเหมือนคนกำลังกลืนยาขมอยู่พอดี ผมในฐานะเลขาผู้ซื่อสัตย์ก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าเจ้านายจะเหงาหงอน" เตชินท์ลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายแสดงอาการหงุดหงิด เขาก็ยิ่งสนุกที่ได้หยอกเย้า ปราชญ์แค่นเสียงฮึในลำคอ ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือคว่ำหน้าลงกับโต๊ะอย่างไม่ไยดี ราวกับวัตถุชิ้นนั้นคือสิ่งปฏิกูลที่ไม่อยากมอง "ถ้าว่างมากนัก เอาแฟ้มสรุปยอดขายโปรเจกต์ใหม่ไปทบทวนให้เรียบร้อยภายในเที่ยงนี้ดีกว่าครับ คุณเลขา" "รับทราบครับท่านประธานผู้ไร้หัวใจ" เตชินท์ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปทันทีที่ลับตาคน เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ยอมรับว่าลึกๆ แล้วความรู้สึกแปลกๆ กำลังก่อตัวขึ้นในอก การกลับมาของรินรดาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และเขาเองก็ไม่รู้ว่าปราชญ์มีความรู้สึกหลงเหลืออยู่กับผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน ช่วงบ่ายโมงตรง บรรยากาศหน้าแผนกเลขาธิการควรจะเงียบสงบเหมือนทุกวัน แต่เสียงหัวesเราะคิกคักและกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายกลับทำให้เตชินท์ต้องเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามอย่างถือวิสาสะ รินรดาสส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้พนักงานรอบข้าง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเตชินท์ "สวัสดีค่ะคุณเตชินท์ จำฉันได้ไหมเอ่ย" เสียงหวานเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่แววตาที่มองมากลับไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย เตชินท์วางปากกาในมือลง ช้อนตาขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าทันที "จำได้สครับ คุณรินรดา อดีต... เอ่อ แขกคนสำคัญของท่านประธานนี่ครับ ไม่ทราบว่าวันนี้มีธุระอะไรถึงได้มาเยือนถึงบริษัทของเรา" "ฉันมาหาปราชญ์ค่ะ พอดีโทรหาแล้วเขาไม่ยอมรับสาย สงสัยคงจะยุ่งอยู่กับงานสำคัญ... หรือว่ายุ่งกับเลขาคนสนิทกันแน่นะคะ" รินรดาจงใจลากเสียงยาว สายตากวาดมองเตชินท์ด้วยความเหยียดหยามเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้ม "ถ้าหมายถึงเรื่องงาน ท่านประธานยุ่งมากครับ แต่ถ้าหมายถึงเรื่องส่วนตัว... เกรงว่าคงไม่มีเวลามาต้อนรับแขกที่ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าหรอกครับ" เตชินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด รอยยิ้มของเขาฉาบยาพิษชนิดที่อีกฝ่ายถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน "ปากเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ นะคะ สมแล้วล่ะที่ปราชญ์เคย..." "คุยอะไรกันเสียงดัง" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นขัดจังหวะ ประตูห้องทำงานเปิดผางออก ปราชญ์ก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาสสีเข้มกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แต่เมื่อสายตามาหยุดอยู่ที่เตชินท์ รังสีความกดดันรอบตัวก็เปลี่ยนทิศทางทันที "ปราชญ์คะ รินคิดถึงคุณจังเลยค่ะ โทรหาก็ไม่รับสาย LINE ไปก็ไม่ตอบ รินเลยต้องมาหาที่นี่ด้วยความคิดถึง" รินรดาเปลี่ยนท่าทีเป็นออดออเซาะทันทีที่เห็นหน้าอดีตคนคุย เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะแขนแกร่ง แต่ปราชญ์กลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน เตชินท์แอบเบะปากให้กับความพยายามนั้น ชายหนุ่มก้มหน้าลงแกล้งทำเป็นสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ แต่หูคอยเงี่ยฟังบทสนทนาอย่างตั้งใจ "คุณรินรดา ที่นี่คือที่ทำงานครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย" ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ ไร้ซึ่งเยื่อใย ดวงตาไม่ได้มองหญิงสาวด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องมองกลุ่มผมสีเข้มของเลขาตัวแสบที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่สนใจเขา "แต่เราเคย..." "มันคืออดีตครับ และผมไม่มีนโยบายขุดคุ้ยเรื่องเก่ามาทำให้ปัจจุบันมันรกสมอง" ปราชญ์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันไปสั่งงานเลขาที่นั่งเงียบ "เตชินท์ เข้ามาพบผมที่ห้องเดี๋ยวนี้!" เตชินท์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินผ่านรินรดาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้านาย โดยไม่ลืมส่งยิ้มเยาะให้หญิงสาวเป็นการส่งท้าย ปราชญ์ก้าวตามเข้ามาแล้วปิดประตูดังปัง ล็อกกลอนเรียบร้อยเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเตชินท์ที่ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแน่น "คุณ... ทำบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะ" เตชินท์ร้องประท้วง มือเรียวยันแผงอกกว้างเอาไว้เมื่อระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "หึงเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนเตชินท์ขนลุกซู่ "ใครหึง! อย่าหลงตัวเองน่าท่านประธาน ผมจะไปหึงคุณทำไม ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิด" เตชินท์ดิ้นขลุกขลัก พยายามดันตัวออกแต่คนตรงหน้ากลับกักขังเขาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ปราชญ์ก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหมั่นเขี้ยว ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "ปากบอกไม่หึง แต่เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนจะกินหัวรินรดาอยู่แล้ว... ยอมรับมาเถอะเตชินท์ ว่าคุณหวงผม" "ผมไม่ได้..." คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ปราชญ์ก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มของเขาอย่างรวดเร็วและอุกหาญ เป็นสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกินเกินเลย แต่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวงแหนจนเตชินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดในชั่วพริบตา ก่อนที่เตชินท์จะได้ตั้งสติผลักไสเจ้านายจอมฉวยโอกาส เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสที่คุ้นเคยของรินรดาที่ตะโกนแทรกเข้ามา "ปราชญ์คะ! รินลืมกระเป๋าไว้ในห้อง... ขอเข้าไปหยิบหน่อยนะคะ!" เตชินท์สะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบผลักอกปราชญ์ออกเต็มแรง ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของปราชญ์ที่มองกลับมากลับเต็มไปด้วยความท้าทายและรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้เตชินท์รู้ตัวทันทีว่า... เขากำลังติดกับดักของเสือร้ายตัวนี้เข้าให้อย่างจังแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ