สงครามเงียบในออฟฟิศ

"ถ้าเอกสารชุดนี้ยังไม่มีลายเซ็นของท่านประธานภายในสามนาที ผมเกรงว่าแผนกของเราคงต้องย้ายไปนั่งทำงานกันที่ระเบียงตึกแทนแล้วล่ะครับ คุณเตชินท์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดจงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุกดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออก ปราชญ์ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองเลยผ่านกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเลขาคนเก่งซึ่งกำลังยืนหันหลังจัดแฟ้มเอกสารเข้าตู้ราวกับว่าเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ เตชินท์ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เจ้าตัวยังคงขยับมือเรียวจัดเรียงสันแฟ้มสีน้ำเงินทีละเล่มด้วยความใจเย็น ชนิดที่เรียกว่าช้าจนผิดวิสัยของเลขาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความว่องไวเป็นเลิศ "ถ้าคุณปราชญ์รีบขนาดนั้น ทำไมไม่เซ็นอนุมัติผ่านแท็บเล็ตตั้งแต่ตอนที่ผมส่งลิงก์ไปให้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วล่ะครับ ระบบคลาวด์ของเราไม่ได้ล่มสักหน่อย... หรือว่าแบตเตอรี่ในตัวท่านประธานจะหมดเร็วกว่ากำหนดกันแน่" เสียงหวานเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปราศจากความเคารพนอบน้อมเช่นเคย แต่ทว่ากลับแฝงความประชดประชันไว้อย่างเต็มเปี่ยม ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพแบบฉบับพนักงานมืออาชีพมาให้ ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเฉี่ยวนิ่งและว่างเปล่าจนน่าใจหาย ปราชญ์ ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่หยุดยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่ในเวลานี้ถูกตีเส้นแบ่งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด สงครามเย็นที่ดำเนินมานานร่วมสัปดาห์กำลังแผ่ไอความหนาวเหน็บปกคลุมไปทั่วทั้งห้องทำงานส่วนตัว นับตั้งแต่เหตุการณ์ในคืนวันค่ำคืนที่งานเลี้ยงบริษัท ซึ่งรินรดา อดีตคนคุยเก่าของประธานหนุ่มจอมเฮี้ยบพยายามเข้ามาตีสนิทและสร้างความเข้าใจผิด เตชินท์ก็เลือกที่จะใช้ "มาตรการขั้นเด็ดขาด" ทันที นั่นคือการตีตัวออกห่าง ลดสถานะความสัมพันธ์ที่เคยล้ำเส้นเกินกว่าเจ้านายกับเลขา กลับมาอยู่ในกรอบระเบียบทางราชการอย่างเคร่งครัด ชนิดที่เรียกว่าคุยกันเฉพาะเรื่องงาน และหลีกเลี่ยงการสบตากันโดยไม่จำเป็น และสำหรับคนขี้หวงอย่างปราชญ์... นี่คือทัณฑ์ทรมานที่ร้ายกาจยิ่งกว่าการโดนเฉือนเนื้อเสียอีก "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เตชินท์" ปราชญ์กัดกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น ดวงตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องระหว่างผมกับรินรดา มันไม่มีอะไร... และคุณก็รู้ดีที่สุด" "ผมจะเป็นคนไปรู้ดีกว่าเจ้าตัวได้ยังไงล่ะครับ" เตชินท์สวนกลับทันควัน รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบยิ่งทวีความเยียบเย็น "หน้าที่ของผมคือการบริหารจัดการตารางเวลาและอำนวยความสะดวกให้กับท่านประธาน ไม่ใช่การสืบสวนประวัติส่วนตัวหรือเรื่องชู้สาวในอดีต... ถ้าคุณรินรดาเธอต้องการกลับมาทวงตำแหน่งคนรู้ใจคืน คุณปราชญ์ก็ควรจะเคลียร์คิวให้เธอเป็นกรณีพิเศษสครับ ไม่ใช่มานั่งหงุดหงิดใส่ผมแบบนี้" "เตชินท์!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวขึ้นอย่างเหลืออด ปราชญ์ก้าวพรวดเดียวก็ประชิดตัวร่างบางได้สำเร็จ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวรั้งให้หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนถึงขั้นเจ็บ แต่ทว่ามันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานาน เตชินท์ สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อแผงอกกว้างของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ปราชญ์มักจะใช้ยามเครียด ลอยเข้าแตะจมูกจนพานทำให้สติที่ตั้งกำแพงไว้แทบจะพังทลายลงในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... เขาจะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ได้ เตชินท์ เงยหน้าขึ้นสบตากลมโตกับดวงตาสีเข้มที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ รอยยิ้มเยาะหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ปล่อยเถอะครับท่านประธาน การกระทำแบบนี้มันไม่เหมาะกับสถานะของเราเลยสักนิด... ถ้ามีใครมาเห็นเข้า คุณภาพชีวิตการทำงานของผมคงดิ่งลงเหวแน่ๆ หรือว่าคุณปราชญ์อยากให้ข่าวลือเรื่องที่เราสองคน... เอえ... มีความสัมพันธ์ที่เกินเลย กลายเป็นหัวข้อสนทนายามบ่ายของพนักงานทั้งบริษัทล่ะครับ" คำพูดที่จงใจหยิบยกเอา "สถานะ" และ "สายตาคนนอก" มาเป็นเกราะกำบัง ทำให้ปราชญ์ชะงักกึก ดวงตาคมวับวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเจ็บปวดระคนโกรธขึง มือที่กุมข้อมือบางอยู่ค่อยๆ คลายแรงลงอย่างช้าๆ ไม่ใช่เพราะเขาจำนนต่อเหตุผล แต่เป็นเพราะคำพูดเชือดเฉือนเหล่านั้นมันบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนฟังเสียยิ่งกว่าคมมีด เตชินท์ฉวยจังหวะนั้นสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมทันที ร่างโปร่งถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้แนบอก "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะครับ" พูดจบ เตชินท์ก็หมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงไปยังประตูทางออก ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสดีไซน์หรูหราของแบรนด์ดังระดับโลกก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนร้อนแรง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมาย "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาทำงานสำคัญอะไรหรือเปล่าคะคุณปราชญ์ พอดีรินผ่านมาแถวนี้ เลยถือโอกาสแวะเอาของโปรดมาฝากค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม พร้อมกับชูกล่องเบเกอรี่แบรนด์ดังในมือขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มของเธอหันมาสบเข้ากับเตชินท์ที่ยืนนิ่งอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงาน รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า ราวกับผู้ชนะที่เดินกลับมาทวงคืนบัลลังก์ บรรยากาศภายในห้องทำงานของ CEO หนุ่มพลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งอีกครั้งในพริบตาเดียว ปราชญ์ขบกรามแน่นจนสันนูน ดวงตาคมกริบหันไปมองอดีตคนคุยด้วยแววตาดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่ง ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เตชินท์กลับชิงเอ่ยตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหึงหวงหรือขุ่นเคืองใดๆ ทั้งสิ้น "เชิญตามสบายเลยนะครับท่านประธาน พอดีผมมีภารกิจด่วนที่ต้องไปจัดการข้างนอก... ขอตัวครับ" ร่างบางเดินสวนผ่านรินรดาออกไปอย่างไร้เยื่อใย ไหล่บางเฉียบเฉียดผ่านร่างของหญิงสาวไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ทิ้งให้ปราชญ์ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงกลางห้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกดึงดิ่งลงสู่เหวลึก ทว่า ในวินาทีที่เตชินท์กำลังเอื้อมมือจะบิดกลอนประตูเพื่อก้าวพ้นห้องนั้น... เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์อันบ้าคลั่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ขัดจังหวะทุกย่างก้าวของเขาให้หยุดชะงักลงทันที **"ก้าวออกไปจากห้องนี้ก้าวเดียว... เตชินท์... คุณเตรียมตัวรับมือกับบทลงโทษที่ผมจะทบต้นทบดอกคืนให้สาสมได้เลย"** --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะครับ