กับดักพรายน้ำ

"อย่าขยับตัว! ถ้าไม่อยากให้ปอดของคุณกลายเป็นถุงขยะที่เต็มไปด้วยน้ำบาดาล" เสียงคำรามต่ำของรณภพดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของบรรยากาศรอบบึงมรณะ กานต์ที่กำลังยืนตะลึงงันอยู่ริมฝั่งน้ำนิ่งสนิทชะงักกึก เครื่องวัดค่าคลื่นพลังงานความถี่ต่ำในมือเขาสั่นระริกจนแทบจะหลุดจากมือ กราฟบนหน้าจอ LCD แสดงค่าความผิดปกติของแรงดันอากาศที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับว่าพื้นที่รอบบึงกำลังถูกสูบอากาศออกไปจนหมดสิ้น "รณภพ... คุณเห็นค่าพวกนี้ไหม" กานต์เค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นลำคอ "มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ... มันเหมือนใครบางคนกำลัง 'ดูด' พลังงานชีวิตออกไปจากพื้นที่นี้" "ผมบอกให้คุณถอยออกมา!" รณภพไม่รอให้กานต์ตั้งสติ เขากระโจนเข้าคว้าต้นคอเสื้อของวิศวกรหนุ่มแล้วกระชากถอยหลังกลับมา ทว่าในจังหวะนั้นเอง ผิวน้ำที่ควรจะสงบนิ่งกลับม้วนตัวขึ้นเป็นเกลียวคลื่นสีดำสนิท แรงกดอากาศพุ่งสูงขึ้นจนกานต์เซถลาล้มลงกับพื้นดินชื้นแฉะ *ปัง!* ไม่ใช่เสียงปืน แต่เป็นเสียงเหมือนกระจกบานยักษ์แตกละเอียดในอากาศ แรงปะทะนั้นซัดร่างของกานต์ลอยละลิ่วไปปะทะกับรากไม้ใหญ่ รณภพสบถคำหยาบออกมาเบาๆ เขาชักมีดอาคมลงอาคมอาบด้วยเลือดนกผีพรายออกมา มืออีกข้างคว้าสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นมาพาดบ่า "อย่าได้เผลอหลับตาเด็ดขาดกานต์!" รณภพตวาด "พวกมันไม่ได้แค่ต้องการชีวิต แต่มันต้องการ 'จังหวะการเต้นของหัวใจ' ของคุณเพื่อใช้เป็นสะพานข้ามภพ!" กานต์พยายามพยุงตัวขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง เขาหยิบอุปกรณ์กึ่งกลไกที่ประดิษฐ์ขึ้นเองจากกระเป๋าข้าง "มันคือความดันลบ... เป็นทฤษฎีรูหนอนในระดับไมโครที่เกิดจากอาคมพวกนี้งั้นหรือ? ไม่สิ... นี่มันคือฟิสิกส์เชิงไสยศาสตร์!" เขากดปุ่มปล่อยประจุไฟฟ้าสถิตแรงสูงออกไปรอบตัว เกิดแสงสีฟ้าสว่างวาบขัดแย้งกับไอหมอกสีดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาเหมือนเส้นผมของคนจมน้ำ สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้รณภพถึงกับตาค้าง หมอกสีดำนั้นสลายตัวออกชั่วคราว เผยให้เห็นรอยเท้าจำนวนมากที่ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ... รอยเท้าของคนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ "คุณมันบ้ากานต์! คุณกำลังทำให้พวกมันคลั่ง!" รณภพพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของกานต์ไว้แน่น แรงบีบของเขาส่งผ่านความอบอุ่นและกระแสความเชื่อมั่นที่กานต์ไม่เคยสัมผัสจากอุปกรณ์ใดๆ ในห้องแล็บ "มองมาที่ผม! อย่ามองผืนน้ำนั่น!" "แต่ข้อมูลพวกนั้น... มันคือหลักฐานที่ทุกคนปฏิเสธ!" กานต์ตะโกนสู้กับเสียงหวีดหวิวที่ดังอยู่ในหัว "หลักฐานที่แลกมาด้วยชีวิตจะมีประโยชน์อะไรถ้าคุณไม่ได้กลับไปเขียนบทสรุป!" รณภพตวาดกลับ ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนภาพของกานต์ที่เริ่มมีสีหน้าซีดเผือด เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูกของวิศวกรหนุ่ม นั่นคือสัญญาณว่าร่างกายของกานต์กำลังรับแรงกดดันเกินขีดจำกัด รณภพตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำ เขาใช้มีดอาคมกรีดลงบนฝ่ามือตัวเองแล้วแปะลงบนหน้าผากของกานต์ ทันใดนั้น ความวุ่นวายในหัวของกานต์ก็ดับวูบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของรณภพที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ กานต์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นรณภพกำลังยืนหยัดต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลจากบึงน้ำด้วยร่างกายเพียงลำพัง พรานป่าผู้นี้ไม่ได้ใช้เพียงอาคม แต่เขากำลังใช้ 'จิต' ของตนเองเป็นโล่กำบังให้วิศวกรผู้ขี้สงสัยอย่างเขา "ฟังนะ" รณภพกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "ในโลกของผม วิทยาศาสตร์ของคุณคือคำอธิบายหลังเหตุการณ์ แต่ในโลกของคุณ ความเชื่อของผมคือสมการที่ยังแก้ไม่ตก เราทั้งคู่ต่างก็ติดอยู่ในกับดักเดียวกัน... กับดักที่มองไม่เห็น" ขณะที่กานต์กำลังจะเอ่ยปากถามถึงความหมายของประโยคนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย่ำผ่านใบไม้แห้งมาจากด้านหลัง ทั้งคู่หยุดนิ่งพร้อมกัน กานต์หันไปมองผ่านเลนส์กล้องที่ติดตั้งไว้ที่ไหล่ ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้เขาถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ในขณะที่รณภพเองก็กำด้ามมีดจนแน่น มีร่างหนึ่งยืนอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสิบก้าว ร่างนั้นสวมชุดวิศวกรสนามแบบเดียวกับที่กานต์สวมใส่เป๊ะทุกประการ แม้กระทั่งรอยเปื้อนโคลนบนแขนเสื้อ และที่น่าตกใจที่สุด... บนอกเสื้อข้างซ้าย ปักชื่อของ 'กานต์' ไว้อย่างชัดเจน ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกานต์ราวกับส่องกระจก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับกลวงโบ๋และมีไอสีดำไหลออกมาไม่ขาดสาย "กานต์... นายไม่ได้มาที่นี่คนเดียวใช่ไหม?" รณภพถามเบาๆ พลางก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้อง กานต์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพราะเขารู้ดีว่าอุปกรณ์ในกระเป๋าของเขาไม่มีวันตรวจพบ 'ตัวเอง' อีกคนได้เลยจนกระทั่งวินาทีนี้... วินาทีที่เขารู้ตัวว่าความจริงที่เขามุ่งมั่นตามหา อาจไม่ใช่ความจริงที่เขาอยากพบเจอมากที่สุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันลึกลับและเปี่ยมด้วยอันตรายในครั้งนี้ร่วมกับผม เพชรตาเสือโบราณ นะครับ