พิธีกรรมเปิดทาง

“หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำของรณภพดังขึ้นพร้อมกับการกระชากร่างของด็อกเตอร์กานต์ให้ทรุดตัวลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้งและกลิ่นสาบสางของป่าดิบชื้น ในเสี้ยววินาทีนั้น ประกายเหล็กเย็นเยียบจากมีดพกในมือของพรานหนุ่มตวัดผ่านอากาศตัดเส้นผมของสิ่งที่อยู่เบื้องหลังด็อกเตอร์กานต์ขาดสะบั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ฟังดูคล้ายเสียงเหล็กขูดกับกระจกดังสะท้อนก้องทั่วหุบเขา ก่อนที่ความเงียบงันมหาศาลจะเข้าครอบงำ ราวกับป่าทั้งป่ากำลังกลั้นหายใจเพื่อรอชมฉากสังหาร “นั่นมันอะไร...” ด็อกเตอร์กานต์ถามพลางหอบหายใจถี่ สัญชาตญาณวิศวกรในตัวเขาสั่งให้ยกอุปกรณ์ตรวจจับพลังงานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แม้ทัศนวิสัยเบื้องหน้าจะเหลือเพียงความมืดมิดที่หนาหนักจนแทบจะคว้าได้ด้วยมือก็ตาม รณภพไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์กวาดมองไปรอบตัว ในมือถือมีดอาคมที่ลงอักขระสีชาดไว้แน่น “มันคือ ‘ผู้เฝ้าด่าน’ ครับด็อกเตอร์ อย่าเพิ่งพยายามใช้เครื่องมือวัดค่าอะไรให้เสียเวลา เพราะตรรกะทางวิทยาศาสตร์ของท่าน ใช้ไม่ได้กับสิ่งที่ถูกกักขังด้วยความอาฆาตมานานนับร้อยปี” “แต่เครื่องมือผมอ่านค่าการบิดเบือนของมิติได้!” กานต์สวนกลับ น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความดื้อรั้นตามวิสัยคนเชื่อในตัวเลข “รณภพ สิ่งที่คุณเรียกว่าอาคม มันอาจเป็นแค่การสั่นสะเทือนของอนุภาคที่มีความถี่สูงเกินกว่าประสาทสัมผัสคนปกติจะรับรู้ได้” รณภพหันกลับมามองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของด็อกเตอร์ มุมปากของเขาเหยียดยิ้มเย็นชา “งั้นท่านลองพิสูจน์ดูสิครับว่า ‘อนุภาค’ ของท่าน จะทำอย่างไรกับกำแพงที่ไม่มีตัวตนข้างหน้านี้” เขาเดินนำไปยังหน้าผาหินที่ดูธรรมดา แต่เมื่อแสงจากไฟฉายคาดหัวของกานต์สาดส่องไปกระทบ รอยแยกบนหินกลับปรากฏเป็นลวดลายสลักที่บิดเบี้ยวคล้ายดวงตานับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองพวกเขาทั้งสองคน รณภพหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาแล้วจรดปลายคมลงบนฝ่ามือซ้ายของตนเองโดยไม่ลังเล “คุณกำลังทำอะไร!” กานต์อุทาน “พิธีกรรมเปิดทางไม่ได้ต้องการสมการคณิตศาสตร์ ด็อกเตอร์” รณภพกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยขณะที่เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลลงสู่รอยสลักบนผนังหิน “มันต้องการ ‘ชีวิต’ เป็นหลักประกัน หากเส้นทางนี้ไม่ได้เปิดรับเรา... เลือดของผมก็แค่เครื่องเซ่นสังเวยที่ทำให้มันอิ่มท้องมากขึ้นเท่านั้นเอง” เลือดไหลรินไปตามร่องหินราวกับมีชีวิต ลวดลายดวงตานับร้อยบนผนังหินเริ่มเรืองแสงสีเลือดจางๆ พร้อมกับเสียงครางต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง ด็อกเตอร์กานต์ก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว เครื่องตรวจจับในมือสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเข็มวัดค่าหักสะบั้น “นี่มันบ้าชัดๆ... พลังงานพวกนี้ มันมาจากไหนกัน!” “จากคำสาปที่ฝังอยู่ในดินนี้ครับ” รณภพตอบพลางทรุดตัวลงคุกเข่า ความซีดเผือดเริ่มปรากฏบนใบหน้าจากการเสียเลือด “ด็อกเตอร์... ถ้าผมเป็นอะไรไป จดบันทึกสิ่งที่ท่านเห็นในวันนี้ให้ดี อย่าพยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล เพราะความจริงที่นี่ไม่มีที่ว่างให้สำหรับความสมเหตุสมผลของมนุษย์” ทันใดนั้น ผนังหินเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะแยกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดที่ลึกกว่าเดิม ลมเย็นเยือกโชยออกมาจากข้างใน พร้อมกับกลิ่นอายแห่งอดีตที่โชยมาปะทะจมูก รณภพหันมามองด็อกเตอร์กานต์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของพรานที่เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นความเวทนาปนระแวดระวัง “เราเข้าไปได้แล้วครับ แต่นี่ไม่ใช่แค่ประตูผ่านทาง... นี่คือประตูที่เมื่อท่านเดินข้ามไปแล้ว ท่านจะไม่มีวันเป็นคนเดิมอีกต่อไป” กานต์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองใบมีดเปื้อนเลือดและรอยแยกบนหินด้วยแววตาที่สับสนระหว่างความกลัวกับความกระหายใคร่รู้ทางวิชาการ ก่อนจะตัดสินใจเดินตามรณภพเข้าไปในความมืดนั้น ทว่า ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงหินถล่มปิดตายดังสนั่นอยู่ด้านหลัง! ทั้งสองหยุดชะงัก รณภพส่องไฟไปเบื้องหน้า และสิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้แม้แต่พรานผู้เยือกเย็นอย่างเขายังต้องหน้าถอดสี เพราะสิ่งที่รออยู่ในโถงทางเดินแห่งนี้ ไม่ใช่ความว่างเปล่าอย่างที่คิด แต่มันคือร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งพิงผนังหินอยู่ ในสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งเสียชีวิตไปไม่กี่นาที ในมือของศพนั้นถือสมุดบันทึกที่คุ้นตาเป็นอย่างดี... มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่ด็อกเตอร์กานต์เคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่เขาสูญเสียทีมวิจัยทั้งหมดไปในป่าแห่งนี้ กานต์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นรอยกระสุนที่กะโหลกของร่างนั้น รณภพก้าวเข้าไปใกล้ แสงไฟสาดไปที่ใบหน้าของศพที่เริ่มเน่าเปื่อยเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่มันคือใบหน้าของกานต์เอง... ที่แก่กว่าปัจจุบันเพียงเล็กน้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - เพชรตาเสือโบราณ