การปะทะครั้งแรก

"เศษสวะอย่างแก ต่อให้ใช้เวลาอีกกี่ชาติ ก็ไม่มีทางไต่อันดับขึ้นมาเหยียบตึกหลักของกิลด์พยัฆฆ์ทมิฬได้หรอก เรย์!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรองของร้านกาแฟหรูใจกลางย่านฮันเตอร์ แรงกดดันมหาศาลระดับแรงก์ A แผ่พุ่งออกมาจากร่างของ 'กรณ์' รองหัวหน้าหน่วยจู่โจมผู้เย่อหยิ่ง เขาจงใจปล่อยจิตสังหารกดทับโต๊ะกาแฟกระจกจนแตกร้าวเป็นรอยข่าย รัศมีพลังมานาสีแดงฉานสะท้อนกับดวงตาดุจสัตว์ป่าที่จ้องมองมาด้วยความดูแคลน ราวกับเรย์และลินินเป็นเพียงมดปลวกใต้รองเท้า บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบในพริบตา ลูกค้าคนอื่นและพนักงานต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวเมื่อรู้ว่าชายผู้กำลังอาละวาดคือฮันเตอร์ระดับแนวหน้าของกิลด์ใหญ่ที่มีอิทธิพลมหาศาล เรย์นั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขายกแก้วกาแฟลาเต้อุ่นขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันกลับไป รสชาติขมละมุนของกาแฟชั้นดีไม่ต่างอะไรกับความน่าสมเพชของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า มืออีกข้างของเรย์กุมมือเรียวบางของลินินไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเธอคือพลังใจที่ทำให้เขารับรู้ได้ถึงความแตกต่างระหว่างมนุษย์ผู้มีจิตวิญญาณ กับสวะที่เอาแต่เกาะกลุ่มก้อนอำนาจปลอมๆ ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์ ดวงตากลมโตของเธอฉายแววห่วงใยในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าเรย์ในวันนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ไร้ค่าที่เคยถูกพวกเขาขับไล่อีกต่อไปแล้ว "พูดจบแล้วใช่ไหมครับ คุณกรณ์" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าเห่าเสร็จแล้ว ก็ช่วยกรุณาไสหัวไปให้พ้นทางด้วย กลิ่นสาบความโลภของคุณมันรบกวนเวลาพักผ่อนของผมกับแฟน" "แก!... ไอ้สวะปากดี!" กรณ์หน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาดึงดาบยาวเคลือบมานาออกจากฝักข้างเอวทันที แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่เรย์อย่างหมายเอาชีวิต "คิดว่าหนีไปซุกหัวอยู่กับอีฮิลเลอร์ตกอับนี่แล้วจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นมางั้นเรอะ! สัญญาทาสที่แกเซ็นไว้กับกิลด์ ระบุไว้ชัดเจนว่ารายได้ทั้งหมดจากดันเจี้ยนต้องเป็นของกิลด์! แกไม่มีสิทธิ์เอาเงินแม้แต่แดงเดียวไปปรนเปรอผู้หญิงคนนี้!" สิ้นคำพูดของกรณ์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของเรย์ก็ดังขึ้นทันทีด้วยโทนเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบ [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจคุกคามทรัพย์สินและชีวิตของโฮสต์] [ระบบมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาดันเจี้ยน เปิดใช้งานโปรโตคอลป้องกันภัยระดับสูงสุด] [คำสั่งซื้อ: กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของ "กิลด์พยัฆฆ์ทมิฬ" เพื่อเปลี่ยนสถานะจากเหยื่อ ให้กลายเป็น "เจ้าของ"] [ยอดเงินในบัญชีมหาเศรษฐี: 9,999,999,900,000 บาท (พร้อมใช้งาน)] เรย์อมยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายสีทองจางๆ ยามที่เขากดเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งใสขึ้นมากลางอากาศด้วยปลายนิ้ว "สัญญาทาสงั้นเหรอครับ?" เรย์ทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอ "น่าเสียดายจังนะ... ที่ตอนนี้ กิลด์พยัฆฆ์ทมิฬ ของพวกคุณ มันไม่ได้เป็นอิสระจากผมอีกต่อไปแล้วล่ะครับ" กรณ์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แต่เขาก็ยังคงหัวเราะร่าออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "อย่ามาโม้! กิลด์ของเรามีมูลค่าหลายหมื่นล้าน คนอย่างแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อลูกอมในร้านสะดวกซื้อด้วยซ้ำ!" "จริงเหรอครับ?" เรย์ปรายตามองนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งซื้อหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดผ่านหน้าจอระบบในพริบตาเดียว ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของกรณ์ก็แผדเสียงแหลมสูงดังลั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่องจนน่าตกใจ กรณ์ชะงัก ชักมือสั่นเทาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากหัวหน้ากิลด์และคณะกรรมการบริหารระดับสูงพร้อมกันถึงห้าสาย เขากดรับด้วยมือที่สั่นเทา เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของหัวหน้ากิลด์ดังลอดออกมาจนคนรอบข้างได้ยินอย่างชัดเจน *"กรณ์! แกไปทำอีท่าไหนวะ! ตอนนี้มีนักลงทุนปริศนาทุ่มเงินกว้านซื้อหุ้น 95% ของกิลด์เราจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสามวินาที! บัญชีถูกอายัด... พวกเรา... พวกเรากำลังจะถูกไล่ออกจากตึกหลักแล้ว!"* สมาร์ทโฟนในมือของกรณ์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระจกแตกกระจาย สีหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด เขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสวมสูทสีดำสนิทอย่างไร้ที่ติ เดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฮันเตอร์แรงก์ A ที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดเชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ยินดีต้อนรับสู่การตกงานนะครับ... อดีตลูกน้องของผม" เรย์หันหลังกลับ สอดมือข้างหนึ่งโอบเอวบางของลินินอย่างอ่อนโยน ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันมุ่งตรงไปยังทางออกอย่างไร้ความกังวล ทิ้งให้กรณ์คุกเข่าจมอยู่กับความสิ้นหวังท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองมาด้วยความตะลึงงัน แต่ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวพ้นประตูร้านกาแฟนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ