ลินิน เพื่อนร่วมชะตากรรม

"ถ้าเธอไม่มีเงินจ่ายค่าฮีลลิ่งโพชั่นระดับสูงในวันนี้... ทางกิลด์ของเราก็คงต้องพิจารณาเรื่องการขับไล่ออกจากเขตพื้นที่คุ้มครองแล้วล่ะนะ ลินิน" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดผ่านผนังห้องพักแคบๆ โทรมๆ ในเขตสลัมของสมาคมฮันเตอร์ ร่างของชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมหรูหราตราสัญลักษณ์กิลด์ "พยัคฆ์ทมิฬ" ยืนค้ำหัวหญิงสาวที่กำลังนั่งทรุดกายอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ลินินหอบหายใจรวยริน ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่มือข้างหนึ่งกุมแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าท้องซึ่งยังมีรอยเลือดซึมออกมาไม่ขาดสาย ชุดเกราะนักเวทย์สนับสนุนของเธอฉีกขาดวิ่นจากการต่อสู้ในดันเจี้ยนระดับ D ที่เพิ่งกลับมา "ฉัน... ฉันบอกแล้วไงคะว่าขอเวลาอีกแค่สามวัน..." เสียงของลินินแหบพร่า สั่นเครือ แต่แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม แม้ร่างกายจะใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วก็ตาม "เวลา? สามวันงั้นเหรอ?" ฮันเตอร์ระดับ C ผู้จัดการเขตหัวเราะร่วนอย่างน่ารังเกียจ เขากวาดสายตามองเรือนร่างอรชรที่แม้จะมอมแมมไปด้วยเขม่าควันและคราบเลือด แต่ก็ยังคงความงดงามสะดุดตา "ฮันเตอร์ไร้ค่าที่ถูกกิลด์ใหญ่เนรเทศอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น... หรือถ้าอยากให้ฉันช่วยเคลียร์หนี้กัปตันทีมคนเก่าให้หมดสิ้นในคืนนี้ เธอก็รู้ทางเลือกนะ... มาเป็นเด็กในสังกัดส่วนตัวของฉันสิ รับรองว่าสุขสบายกว่าการมานั่งนอนรอความตายตรงนี้แน่" ปลายรองเท้าหนังขัดมันแตะคางของลินินให้เชิดขึ้นอย่างถือดี ความรังเกียจและขยะแขยงฉายชัดในดวงตาของหญิงสาว เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส "ไสหัวไปซะ..." ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน "นังตัวดี! ปากดีนักนะ!" หน้าของฮันเตอร์ผู้จัดการเขตบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขางื้อมือขึ้นเตรียมตบสั่งสอนให้หล่อนสำนึก ครืนนนนน! ยังไม่ทันที่ฝ่ามือหยาบโลนนั้นจะกระทบใบหน้าของลินิน แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้อากาศรอบตัวหนาทึบจนหายใจไม่ออกก็โถมทับลงมาทั้งห้อง พรหมเช็ดเท้าหน้าประตูถูกลมกระโชกปริศนาฉีกกระชากจนแหลละเอียดเป็นจุล ประตูกระจกบานเกล็ดแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วพุ่งว่อนราวกับห่าฝน "ใครวะ?!" ฮันเตอร์กิลด์พยัคฆ์ทมิฬผละถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ชักอาวุธข้างเอวออกมาตั้งรับสัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงแหลม ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพัง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทสั่งตัดพิเศษปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการเคลื่อนไหว เรย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา ดั่งพญายมที่ก้าวลงมาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพของลินินที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ชายผู้บังอาจยกมือขึ้นหมายจะทำร้ายเธอ "แก... แกเป็นใครวะ? กล้าดียังไงบุกรุกพื้นที่ของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ!" ฮันเตอร์ระดับ C ตะคอกเสียงสั่นเพื่อข่มความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวของแขกยามวิกาล เรย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว... ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นสร้างแรงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม "เรย์..." ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นขอบตาเมื่อเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยที่เธอโหยหาและเป็นห่วงมาตลอด ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰สู่หัวใจที่ด้านชา ทว่าตามมาด้วยความกังวล "ระวังตัวด้วยนะ เขาเป็นฮันเตอร์ระดับ C มีพรรคพวกข้างนอกอีก..." "ไม่ต้องห่วงครับ ลินิน" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนน่าขนลุกเมื่อหันกลับมามองเธอน้อยๆ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดโกนเมื่อหันกลับไปหาศัตรู "ผมบอกแล้วว่า... ใครที่มันกล้าแตะต้องคุณ มันจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี" "ไอ้สารเลว ปากดีนักนะ! รับนี่ไปซะ ลูกศิษย์เพลิงโลกันตร์!" ฮันเตอร์ระดับ C ทนต่อความกดดันไม่ไหว ชิงลงมือจู่โจมก่อนด้วยการรวบรวมมานาสีส้มแดงไว้ที่หมัด แล้วซัดเข้าใส่หน้าอกของเรย์เต็มแรง ปัง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เปลวเพลิงแผดเผาเสื้อสูทของเรย์จนไหม้เกรียม ควันโขมงคลุมร่างของเขากลุ่มใหญ่ ฮันเตอร์กิลด์พยัคฆ์ทมิฬยิ้มเยาะออกมาด้วยความลำพองใจ "โง่เง่าสิ้นดี คิดจะรับหมัดเต็มแรงของฮันเตอร์ระดับ C ตรงๆ ก็ตายซะเถอะไอ้—" รอยยิ้มนั้นแข็งค้างทันที เมื่อควันจางลง... เรย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างกายไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน เสื้อสูทที่ไหม้เกรียมถูกปัดฝุ่นออกอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่ลมพัดผ่านเบาๆ เท่านั้น "เป็นไปได้ยังไงกัน... เกราะมานา? นายไม่ได้ใช้มานาป้องกันด้วยซ้ำ!" เรย์ไม่ปล่อยให้มันได้ตั้งสติ ร่างของเขาหายวับไปจากสายตาด้วยความเร็วเหนือเสียง ก่อนจะไปปรากฏตัวประชิดร่างของฮันเตอร์ระดับ C ในเสี้ยววินาที หมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานสีทองอร่ามของ "ระบบมหาเศรษฐี" ซัดเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแม่นยำ เปรี้ยงงงง! ร่างของฮันเตอร์ระดับ C ลอยละลิ่วทะลุกำแพงห้องพักออกไปกระแทกกับทางเดินด้านนอกอย่างรุนแรง กระดูกซี่โครงหักละเอียดนับไม่ถ้วน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นตึก ก่อนที่สติของมันจะดับวูบลงไปทันที เรย์เดินก้าวข้ามซากกำแพงที่พังทลายออกไป มองร่างที่นอนหายใจรวยรินแทบไม่เป็นทรงบนพื้นทางเดิน เขาหยิบสมาร์ตโฟนสีดำสนิทรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันขึ้นมา กดปลดล็อกด้วยระบบสแกนดวงตาอย่างใจเย็น [ติ๊ง! ตรวจพบความเสียหายทางทรัพย์สินและการกระทำอันเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้ถือบัตรเครดิตสีดำระดับอินฟินิตี้] [ระบบดำเนินการ: เข้าซื้อกิจการย่อยทั้งหมดของกิลด์ "พยัคฆ์ทมิฬ" ในเขตพื้นที่นี้เสร็จสิ้น 100%] [สถานะปัจจุบัน: ท่านได้กลายเป็นเจ้าของสัดส่วนหุ้น 100% และเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในการบริหารจัดการบุคลากรของกิลด์ดังกล่าว] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของฮันเตอร์หนุ่ม เรย์เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้ามาประคองร่างของลินินขึ้นมาสู่อ้อมกอดอย่างทะนุถนอม เขาอุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ราวกับร่างของเธอบอบบางไร้น้ำหนัก "เรย์... เรากำลังจะไปไหนคะ?" ลินินซบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่เธอโหยหามานาน ความเจ็บปวดจากบาดแผลราวกับถูกบรรเทาลงครึ่งหนึ่งเมื่ออยู่ใกล้เขา "ไปโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในเมืองครับ..." เรย์ตอบเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มอบให้แค่เธอคนเดียว ก่อนที่เขาจะพาเธอก้าวเดินออกจากห้องโทรมๆ แห่งนี้ ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูทางออกของตึกสลัม เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยของกองกำลังพิเศษประจำเมืองก็ดังกระหึ่มขึ้นรอบทิศทาง แสงไฟจากยานบินติดอาวุธนับสิบลำสาดส่องลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับกลางวัน เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... เสียงลำโพงขยายเสียงขนาดใหญ่ดังขึ้นจากยานบินลำหลักตรงหน้า ท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงชนที่แห่กันออกมาดูเหตุการณ์ ["เรียนท่านผู้ถือบัตรอินฟินิตี้... ทางเราได้รับการติดต่อฉุกเฉินจากศูนย์กลางระบบมหาเศรษฐี ยานพาหนะส่วนตัวและหน่วยคุ้มกันระดับ SSS มาถึงพื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ โปรดให้เกียรติขึ้นประทับรับรองบนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว เพื่อเดินทางไปยังคฤหาสน์หลักทันทีครับนายท่าน"] ประตูกระจกกันกระสุนของเฮลิคอปเตอร์หรูหราอลังการลำใหญ่เปิดออก พร้อมกับบันไดเหล็กสีทองที่ทอดลงมาตรงหน้าเรย์และลินิน ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความตะลึงงันจนอ้าปากค้าง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! "เงาฮันเตอร์ไร้เงา"