การดูถูกที่ต้องแลกด้วยราคาแพง

“สามนาที... ประตูมิติระดับอมตะกำลังจะฉีกกระชากใจกลางมหานคร แต่พวกแกยังยืนหัวเราะร่าบนหยาดเหงื่อของคนอื่นอยู่สินะครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นผ่ากลางบรรยากาศตึงเครียดภายในโถงบัญชาการฉุกเฉินของสมาคมฮันเตอร์ ร่างของเรย์ยืนสงบนิ่งโดยมีลินินยืนเคียงข้าง มือเรียวบางของเธอสอดประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของเขาแน่น สัมผัสอุณหภูมิร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความกดดันภายนอก แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้ชายหนุ่ม รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ คือเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงจากกิลด์ 'พยัคฆ์ทมิฬ' นำโดย ‘ดนัย’ ชายร่างใหญ่หน้าตาเจ้าเล่ห์ ผู้สวมชุดเกราะเวทมนตร์ราคาแพงระยับ เขากำลังหัวร่อต่อกระซิกกับลูกน้องอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แม้ว่าหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าจะปรากฏตัวเลขถอยหลังสีแดงฉาน บ่งบอกถึงมหันตภัยล้างบางที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ไอ้สวะเรย์ แกยังมีหน้ามาเสนอหัวอยู่ในเขตหวงห้ามอีกเรอะ!” ดนัยตบโต๊ะเสียงดังลั่น กวาดสายตามองชุดฮันเตอร์เก่าคร่ำครึของเรย์ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไสหัวไปซะ! หรืออยากให้ฉันสั่งลูกน้องโยนแกออกไปให้อสูรกลืนกินตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูมิติกันแน่ หึ... ฮันเตอร์ไร้ค่าอย่างแก ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่รอดหรอกนะ” เสียงหัวרויเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วห้อง ลูกน้องของดนัยต่างพากันประสานเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานบนความพินาศที่กำลังจะมาถึง พวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยร่วมมือกับสมาคมในการเตะเรย์และลินินออกจากกิลด์อย่างไร้เยื่อใยเมื่อเดือนก่อน ยึดทรัพย์สินทั้งหมด และปล่อยให้พวกเขากลายเป็นฮันเตอร์ตกอับ ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาในหัวยามที่ถูกพวกมันเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่ทว่า... เมื่อเธอมองไปยังใบหน้าด้านข้างของเรย์ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสายตาดูถูกใดๆ หัวใจที่เคยหวาดกลัวกลับสงบลงอย่างน่าประหลาด เรย์ไม่โกรธ ไม่ตะโกนตอบโต้ เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน “หัวเราะให้พอเถอะครับ... เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป เสียงหัวเราะของพวกแกจะกลายเป็นเสียงโหยหวน” เรย์หยิบสมาร์ตโฟนสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เครื่องมือสื่อสารล้ำอนาคตที่เชื่อมต่อกับ ‘ระบบมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาดันเจี้ยน’ โดยตรง หน้าจอสีทองอร่ามปรากฏขุมทรัพย์ตัวเลขมหาศาลที่ไร้ขีดจำกัดในการเบิกจ่าย “ระบบ… ทำการตรวจสอบสถานะการจ้างงานของฮันเตอร์สังกัดกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ ณ พื้นที่เขตศูนย์กลางทั้งหมด” เรย์เอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายจำนวน 42 นาย อยู่ภายใต้สัญญาจ้างแรงงานของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ] [แจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐี: ผู้ถือหุ้นใหญ่สามารถ 'ซื้อกิจการ' หรือ 'ซื้อสัญญาจ้าง' ทั้งหมดได้ทันทีด้วยอำนาจทางการเงินขั้นสูงสุด ท่านต้องการดำเนินการหรือไม่?] “ซื้อทั้งหมดครับ... และปลดออกทันทีโดยไม่มีเงื่อนไข” [ติ๊ง! ทำการหักยอดเงินจำนวน 500,000,000 เครดิต (ห้าแสนล้านบาท) จากบัญชีส่วนตัวสำเร็จ!] [สถานะสัญญาจ้างของฮันเตอร์ทั้ง 42 นาย ถูกยกเลิกโดยสมบูรณ์ ตามกฎหมายแรงงานฮันเตอร์มาตราที่ 9 ผู้ที่ถูกเลิกจ้างทันทีจะหมดสิทธิ์เข้าถึงเขตพื้นที่ปลอดภัย และสูญเสียสิทธิประโยชน์จากสมาคมในทันที] เพล้ง! เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสลับกับเสียงระบบแจ้งเตือนดังระรัวขึ้นพร้อมกัน หน้าจอประจำตัวของดนัยและลูกน้องทุกคนที่เคยเป็นสีเขียวเพื่อแสดงสถานะ ‘ฮันเตอร์ผู้มีสิทธิ์ปฏิบัติภารกิจ’ พลิกกลับกลายเป็น ‘สีแดงเข้ม’ และขึ้นข้อความตัวโตโง่ๆ ว่า [ถูกเลิกจ้าง - สิทธิ์การเข้าถึงถูกระงับ] ดนัยชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เขาขยี้ตาตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ มือใหญ่รีบคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือประกาศอย่างเป็นทางการจากระบบสมาคมหลัก *‘ประกาศ: สัญญาจ้างของท่านถูกยกเลิกโดยผู้ถือหุ้นรายใหม่ เรย์... ท่านไม่มีสิทธิ์อยู่ในพื้นที่นี้อีกต่อไป กรุณาออกนอกเขตควบคุมภายใน 30 วินาที มิฉะนั้นจะถูกวิสามัญโดยระบบป้องกันอัตโนมัติ’* “อะ... อะไรกันวะ! เป็นไปได้ยังไง!” ดนัยหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกสุดขีด เขาหันขวับมามองเรย์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า “แก... แกทำอะไร! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อสัญญาพวกฉันตั้งห้าแสนล้านเครดิต? แกมันแค่ไอ้ฮันเตอร์ไร้ค่าไม่ใช่เรอะ!” ลูกน้องด้านหลังเริ่มแตกตื่น เสียงโวยวายดังเซ็งแซ่เมื่อระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารเริ่มหันปากกระบอกปืนกลเวทมนตร์อัตโนมัติลงมาเล็งที่พวกเขาทั้ง 42 คน เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาดนัยช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวออกไป ราวกับยมทูตที่กำลังเดินเข้าไปใกล้เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ลินินเดินตามหลังมาติดๆ สายตาสมเพชเวทแฝงอยู่ในแววตาคู่สวยของเธอ “โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยเงินตราและความถูกต้อง... และน่าเสียดายนะครับดนัย ที่ตอนนี้... ผมคือเจ้าของทุกตารางนิ้วของที่นี่” เรย์หยุดยืนห่างจากดนัยเพียงแค่ก้าวเดียว ก้มมองชายร่างใหญ่ที่กำลังทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว “พวกแกเคยเหยียบย่ำผมอย่างไร้ความปรานี... แต่วันนี้ ผมแค่ใช้สิทธิ์ของนายทุน... ไล่ขยะออกนอกพื้นที่ก็เท่านั้นเองครับ” “เรย์! ท่านเรย์! ได้โปรด... เมตตาผมด้วย!” ดนัยละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด คลานเข้าไปควชายเสื้อของเรย์ด้วยความลนลาน น้ำตาและเหงื่อไหลพรากเต็มใบหน้า “ประตูมิติระดับอมตะกำลังจะเปิด! ถ้าพวกเราไม่มีสิทธิ์อยู่ในเขตปลอดภัย พวกเราต้องตายแน่ๆ! ช่วยด้วย... ได้โปรดจ้างผมกลับเถอะครับ!” ลูกน้องคนอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าลงตาม ประสานเสียงร้องขอชีวิตระงมห้องโถง ภาพของฮันเตอร์ผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียดหยามผู้อื่น บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่รอความเมตตาจากคนที่พวกเขาเคยเหยียบย่าม เรย์ปรายตามองสภาพอันน่าสมเพชนั้นด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความสงสารใดๆ ทั้งสิ้น “สายไปแล้วครับ...” เรย์ปัดมือดนัยออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันหลังให้กับกลุ่มคนเหล่านั้น ทว่า... ในวินาทีที่เรย์กำลังจะดึงลินินถอยออกไปยังโซนปลอดภัย เสียงประกาศจากระบบหลักที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองก็หยุดลมหายใจของทุกคนในห้องลงทันที [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติของรหัสผ่านประตูมิติ... มีผู้เล่นลึกลับระดับพระเจ้า ทำการแฮกเข้าสู่แกนกลางของดันเจี้ยนอมตะ และปลุก 'สิ่งนั้น' ให้ตื่นขึ้นมาก่อนกำหนด...] หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาจากเพดานกระจกเบื้องบน และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว... เสียงกรีดร้องโหยหวนจากภายนอกอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับนรกแตก! ร่างเงาสูดดำขนาดมหึมาทะลุกระจกใสหนาเตอะตกลงมากลางห้องโถง แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นควันตลบอบอวล และจากกลุ่มควันสีดำสนิทนั้น... ดวงตาสีเลือดคู่มหึมานับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองมาที่เรย์และลินินเป็นตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!